10-05-2009 om 16:05:46

Menig enthousiaste lezer heb ik geattendeerd op deze site - en natuurlijk ook op de krabbeltjes die ik hier achterliet. Wie weet zijn ze fanatiek Dizzie-ers geworden en dragen ze geregeld bij aan de leuke lezende en schrijvende community op deze site. En daar ben ik blij om.

Mijn leven verandert en voor mij is dit medium net even iets "te smal" geworden: de boeken die ik lief heb, blijven mij inspireren om met nieuwe ogen om mij heen te kijken en open te staan voor groei, voor verandering. Of zetten me juist aan tot inkeer of versterking van mijn comfort zone.
Daarom heb ik besloten mijn boeken-leven blog te verplaatsen naar een andere - voor mij wat toegankelijkere -plek en mijn deelname op dizzie te stoppen.
ik verhuis dus - voor de liefhebbers - naar http://blottertje.blogspot.com
Lees mee, leef mee, schrijf mee!

Hoe dan ook, ik heb het naar mijn zin gehad, hier op dizzie en zwaai met warme gevoelens naar jullie allemaal. (Natuuurlijk met een Murakami op schoot!)
 Melden

11-12-2008 om 06:05:48

einde van het jaar in zicht. In ambtenaren land probeert iedereen nog even dat af te handelen wat eigenlijk al lang al gedaan had moeten zijn. Druk druk druk druk. 's Avonds werken, in het weekend nog even wat stukken lezen of schrijven op de thuiswerkplek.
's Morgens vroeg naar kantoor en laat weer terug tgv obligate einde jaarsfeesten en - borrels. Nog even een weekje training ergens in het land, boek van Murakami mee, in de ijdele hoop 's avonds laat nog de fut te hebben weg te kruipen met een lekker drankje en Na de aardbeving. Helaas.
De enige tijd die me nog rest om te lezen, is op momenten van gedwongen passiviteit: in de bus in de file. Luister naar Desai, terwijl ik de auto's stapvoets voorbij zie komen. Werkslaven als ik. Maar gelukkig zit ik in India...... tot ik in Groningen aankom. Betreur het geen tijd te hebben mijn blogje, mijn vermeende theorien over linken tussen het echte leven en mijn boekenkeuzes toe te vertrouwen aan Dizzie.....

Ik slurp mijn koffie naar binnen, druk mijn peukje uit en spoed mij nu - om 6 uur 's morgens - richting mijn slaventransport, de bus. Verwonderd over de schijnbare nutteloosheid, uitkijkend naar de klamme vochtigheid van de moesson in het boek van Desai. Melden

15-11-2008 om 12:25:21

Tja, Murakami........ In mijn vakantie - doorgebracht in bruisend Amsterdam - las ik mij een weg door "Kafka op het strand", zoals in mijn voorgaande blog te lezen valt. Op een typische Murakami manier maakte dit boek weer grote indruk op me en raakte de sfeer van het boek ook onlosmakelijk verbonden met die welverdiende vakantie.

De vraag was alleen: waar gaat dit boek nou in ***** naam over? Wilde ik een blogje schrijven over het boek, moest ik toch op zijn minst kunnen vertellen wat de essentie van het boek was geweest....? Wat was de betekenis van de belevenissen van de soms spontaan opploppende - en verdwijnende - figuren uit dit boek? Wat was de bedoeling van dat malle figuur van Kentucky Fried Chicken die in een later stadium plotseling, als een personificatie van Onze Lieve Heer door het beeld huppelt? En dan een van de hoofdfiguren, de wat zwakbegaafde oudere man, die halverwege het boek zijn vermogen om met katten te praten verliest en nog voordat het boek ten einde is dood gaat? En dat kitscherige schilderijtje, aan de wand van een kamertje in een bibliotheek? Ik kwam er niet uit! Dus schoof ik na mijn vakantie Murakami - en deze blog - maar even terzijde, goed verstopt onder stapels wijze, onzinnig uitgebreide en naar verluid uiterst nuttige stukken die geproduceerd worden in Ambtenaren-land, mijn 9-5 domicilie.

In mijn vrijetijd - maar vooral commuting per bus - liet ik me voorlezen. Nee, niet door de buschauffeur, maar ik ontdekte weer even de warme luiheid van de luisterboeken (met dank aan Janine!). Hosseini's "A thousand splendid suns", krikte niet alleen mijn engels wat op, maar roerde me ook tot tranen, zoals Hosseini dat met zijn realistische en confronterende beelden kan doen. Sniffend in de bus....! Hart verscheurende ellende van twee vrouwen in Afganistan, hun blauwe plekken - met dank aan de echtgenoot - verbergend onder hun burkha's; de onzinnige geweldadigheden tussen Afgani's onderling; de intense armoede.... Zo moeilijk te realiseren dat het boek niet in een vorige, ver verleden eeuw afspeelt, maar gewoon anno 2000 nu! Hoe bevoorrecht wij zijn! Hoe hard - maar soms ook zo mooi en hoopvol - het leven daar is/kan zijn. Kortom, alweer een heel intens - lineair verteld - boek.

En nog knaagde Murakami.... Zwaagman Hans (slimme kerel!) bood weer eens een verhelderend zicht op Murakami's schrijfwijze: "Wij zijn gewend aan lineaire verhalen: het verhaal verloopt van A naar B en komt uiteindelijk bij "de ontknoping", het logische slot. Murakami schrijft niet lineair, maar circulair: hij kan in zijn verhalen terugkeren in zich zelf, als een cirkel. Dan kan een hoofdpersoon als Kafka zichzelf zien op een oud schilderijtje aan de wand van een bibliotheek, terwijl hij zelf ook op het afgebeelde strand zit, als model bespied niet alleen door de schilder, maar ook door zijn geliefde die gelijker tijd directeur van de bieb is, zoveel jaren later.... " Hm, zou kunnen, 't Verklaart wel een & ander, vond ik. Door een literaire lus terugkijken op jezelf, de beide kanten belevend...
Voor mij zijn "herinneringen" het centrale thema in "Kafka op het strand": de ene heeft ze helemaal niet, het andere personage heeft er te veel van en wil daar niet meer mee leven. Maar ik ben nog niet volledig uit de betekenis van dit boek.

Deze laatste bevinding zette me wel aan het denken, keerde me contemplatief [mooi woord!] naar binnen. Ik grasduinde in mijn eigen archief en kwam daar mooie dingen in tegen, maar ook meuk waar ik vanaf wil. Sommige zaken maken me simpelweg ziek. Ik keek naar mezelf in een schilderijtje, realiseerde me de koesterende veiligheid en comfort waar wij hier in Nederland in leven. Dus, ookal is het november, ik besloot tot een grote schoonmaak over te gaan; mijn verzameling herinneringen (en beelden)uit te mesten, de zolder volledig op te ruimen, te luchten, door te laten waaien, te ontstoffen! Sommige herinneringen zal ik inlijsten, als schilderijtjes ophangen in mijn eigen bieb. Of, zoals ik bij Marjolijn zag, verwerken tot een indrukwekkend wandkleed van liefde. Anderen wil ik goed bekijken, nog even voelen hoe het was en vervolgens met een theatraal gebaar overboord kieperen, afscheid van nemen! En er zijn een paar, die ik nog even bewaren wil omdat ze me nu nog te dierbaar zijn om weg te doen. Die herinneringen zullen ongetwijfeld, op moment X, gedelete worden, weg gewassen door de onverbiddelijke almaar voort rollende tijd. Een geruststellende gedachte.

 Melden

28-09-2008 om 15:34:00

Hans had me er al voor gewaarschuwd..... voor een vreselijke en voor kattenliefhebbers als ik misselijk makende scene met ongekend kattenleed in "Kafka op het strand".
Een vermoeden van het naderen van dat onheil, kondigde zich aan op het terras van Elsa's, waar ik eergisteravond net heerlijk had getafeld met mijn zus. Alleen de prelude ervan al, de beschrijving van in een vriesvak opgeslagen poezenhoofdje, dreigde bijna mijn net genuttigde zalmforel achterwaards mijn maag uit! Boek dicht, zweethandjes, snel aan iets anders denken!!!

Weer aangekomen op mijn vakantieadres, waar mijn oppaspoezen klagelijk mauwden vanwege vermeende verwaarlozing, had ik de moed niet Murakami weer op te pakken. Poezenvreselijkheden lezen in de nabijheid van poezebeesten.... 'k zou hun oortjes dan dicht moeten houden naar mijn gevoel.

Gelukkig had ik op een tafeltje "De Vlucht" van Suzanne Vermeer zien liggen en ik besloot dat het in onderhavig geval door meerdere redenen gerechtigd was mij die "Vlucht" te gunnen.
Het een beetje puberaal op mij overkomende boek - waarin Dagmar door haar lover bedrogen wordt, zij terecht laaiend wordt, uiteindelijk zich op hem wreekt en vertier (en door op te lossen misdaden) zoekt op Mallorca - deed precies dat wat ik van Vermeer ken: me zeer tijdelijk en matig boeien.

Het enige leuke was de herkenning van de gevolgen van, en de vlucht na een overspelige ***** van een v/h schaduwverloofde. Ik zit hier immers ook - overigens erg prettig - vakantie te houden!? Is mijn vakantie ook een vlucht, of beperkt die zich slechts tot het willen ontlopen van De Gevreesde Katten Scene? Of heb ik simpel weg geen zin meer in nare, schokkerende of pijnlijke emoties of dingen?

Ik stem voor het laatste en ben het volmondig en unaniem met mezelf eens!!! Dus zal ik straks op het terras van Frankendael Murakami weer ter hand nemen, de vreselijke poezenleedscene localiseren en 'm zonder wroeging overslaan. 't Leven is al een bitch genoeg! Melden

23-09-2008 om 18:16:48

Het is uit met Nelleke Noordenvliet! Pelican Bay heb ik bezocht en ben eigenlijk blij dat ik er weer weg kon. Het boek boeide me niet bijzonder, alhoewel ik de speurtocht naar "de waarheid" wel leuk opgezet vond. Wisselend vond ik dan de verhaallijn van Ada het leukste, dan weer eens die van haar verre voorouder. Misschien kwam het ook omdat ik alleen aan lezen toekwam in de bus, van en naar het werk, dat het boek me nooit echt te pakken kreeg. Gedurende de eerste dagen van mijn vakantie kwamen Ada en ik tot een rustig kabbelend einde en ik was opgelucht haar los te kunnen laten. Een zinnetje uit het boek is me bijgebleven: Er bestaat alleen een nu, wanneer er geen toekomst is.... Nu snap ik waarom mijn voormalig schaduwverloofde het zo vaak had over het "leven in het nu": hij had niets dan tijdelijke intenties. Maar dat vertelde hij er natuurlijk niet bij! Maar "de waarheid", om Nelleke er nog even verder bij te halen, blijkt altijd een taaiere materie te zijn dan een optelsommetje van feiten. Ze heeft gelijk.

Voor mij kan op dit moment weinig op tegen de aantrekkingskracht van een Murakami.... Het geel-zwarte gevaarte van Kafka op het strand lag mij - met dank aan Deezz - al dagen lang aan te staren, vanaf de salon tafel van het huis waar ik in Amsterdam in verblijf.
Toch heeft het tot vanmorgen geduurd voor ik echt beginnen kon en ik - zoals voorgenomen nog in slaapjurk en bijgestaan door menig bak koffie en sigaret - mij begeven kon in het raadselachtige Japan van Haruki M. Ik las door tot mijn ogen niet meer wilden, verslond pagina na pagina, telkens benieuwd waar de bladzijden me nu weer naar toe zouden leiden. En telkens wanneer ik dacht het te weten, nam de voorspelbare onvoorspelbaarheid - of de onvoorspelbare voorspelbaarheid? - me net die andere hoek om dan ik verwacht had.
Kortom: vandaag is naar mijn gevoel mijn vakantie pas echt begonnen en voel ik mij in prima gezelschap van een zwervende puber en een personage die met katten praten kan. Behalve de moeder van Ibbeltje, mijn eigen moeder en mijn zus en ik, ben ik die nog niet zo vaak tegen gekomen.

En jullie lezen binnenkort wel hoe het verder ging, met mij, met Kafka en met de poezen. Miauw!
 Melden

17-09-2008 om 21:18:55

nog een paar dagen en dan heb ik vakantie!!! Niet naar exotische bestemmingen, niet extreem lang of veraf . Nee, ik blijf dit jaar gewoon in Nederland, in Amsterdam om precies te zijn. Een paar weken cultuur snuiven, uitgaan, wandelen langs de Noordzee en...... lezen. Lezen zonder onderbreking!
Eigenlijk vind ik dat het lekkerste van vakantie: uit je bed - danwel slaapzak - rollen en met een bakkie koffie op een lekker plekje wegkruipen (in slaapjurk?) en dan net zolang lezen totdat het verhaal op is. Geen onderbreking van "dingen moeten doen" zoals naar kantoor gaan of huishoudelijk moeten doen. Nee, onafgebroken wegduiken in een andere wereld die onbekend maar soms toch aansluitend als een tweede huid is. Helemaal van de wereld, meeliften op de kadans van de fantasie van de schrijver/ster. Dan hoef ik niet weg naar verre landen, zou zo in mijn achtertuintje kunnen blijven zitten, want ik ben helemaal niet thuis.... zit daar verstopt tussen de geurende bladzijden.

Ze liggen al klaar op tafel, mijn vakantie-wereldreizen. Ten eerste mijn meest resente "liefde" Murakami: Kafka op het strand en ook zijn "Na de aardbeving". Die twee geef ik een week, dan zijn ze "op". Dus voor de overige dagen gaan mee: Verwante stemmen van Vikram Seth (mij nog totaal onbekend) en - om ook nog iets aan mijn werk te doen "Laat de walvis niezen" van Peter Klomp.

Deze vakantie ga ik dus de hele wereld over!
En dan horen jullie de volgende keer hoe het verderging  Melden

BOEKEN