08-12-2012 om 02:39:29

Vannacht heb ik het boek 'De rietdekker' van Rinus Spruit gelezen.
Ik kreeg het voor Sinterklaas.
Ik had het al eens eerder gelezen.
Het is een novelle. Een kort, een Zeeuws, een indrukwekkend boek.
Het onzegbare, het vreselijke, wordt niet uitgesproken. Och joenge, zwiegt ervan. Zwieg stille.

Rinus Spruit vertelt over zijn vader. Een werkman, een rietdekker.
Mijn eigen vader werkte op een kantoor, met een mechanische rekenmachine die een kind niet op zou kunnen tillen.

De vader van Rinus blaast tenslotte, versleten, de laatste adem uit.
Mijn vader ook, gesloopt door drank. Vanwege datgene wat zich niet laat zeggen.
Ik kan het zelf ook niet.
Is dat wat ons bindt, als Zeeuwen?

500 meter van mij vandaan ritselt het riet in de vrieskou. Het lispelt misschien wel net datgene waarvoor ik evenmin woorden heb.

Pijn, verlies, liefde, zulk soort woorden.
Levenswoorden.



She. Melden

13-11-2012 om 23:00:30

Ik kom even ronddrentelen op Dizzie. "Mijn stamkroeg" of, zoals je wilt, het forum waar ik meestal te vinden ben, is gehackt. Voor de deur staat een Trojaans paard. Of misschien staat het wel in de gang?
Ik mag niet binnen in het huis waar ik mede-eigenaar van ben...

Wil je wel geloven, dat ik me ontheemd voel nu ik daar een verbodsbord van mijn firewall in beeld krijg?

Het komt vast wel goed, er gaat eerstdaags een provider naar kijken.
Misschien moet ik in de tussentijd maar eens een boek lezen of zo...

She Melden

13-11-2012 om 22:55:11

 Melden

30-10-2012 om 21:02:13

Er zat een tijdschrift van de energiemaatschappij in de brievenbus. Er stonden tips in om energie te besparen. En uitstapjes voor in het donker. Een interview met een sterrenwachter en een interview met de boswachter. 'Waar zouden die mensen op wachten?',dacht ik al lezende, tijdens het avondeten.

Je mag mee met de boswachter, las ik. Dan kun je herten gaan zien, op 15 december, 's avonds na achten, als het aardedonker is.

Ineens herinner ik me een voorval van vele jaren geleden. Ik was een jaar of tien. Het was weekend, mijn ouders hadden me meegenomen op een saaie visite laat in de avond. Eindelijk stapten we weer in de auto. Mijn vader vroeg of ik slaperig was. Ik? Nee!
Gauw wreef ik mijn ogen uit.
'Dan ga ik je wat laten zien.' Wat het ook was, voor mijn moeder hoefde het niet zo nodig...

In plaats van huiswaarts, reed mijn vader naar het bos, over een weggetje dat nu alleen nog fietspad is. Voorzichtig reed hij naar een open plek. Hij stopte. doofde zijn lichten en stapte uit. 'Kom maar uit de auto,' zei hij. Mijn moeder bleef zitten.
Om ons heen geurde de nacht, geurden de duinen. Het bos stond stond met zijn knoestige, kromme bomen roerloos onder de hemel. Aardedonker was het.
De schaduwgestalte van mijn vader was een veilig baken.
'Kijk eens omhoog.'

Hoog, hoog boven mijn turende blik ontvouwde zich de nacht met een miljoen sterren... Rechts waren er veel meer dan links! 'Dat is nou de melkweg,' zei mijn vader. 'Hij heet zo omdat ie zo wit is. Iedere ster is een zon, en om iedere zon draaien planeten, aardes. Heel ver hier vandaan.'

Later zou mijn vader nog veel meer uitleggen over sterrenkunde, demonstraties geven met een bal aan een touwtje om me de zwaartekracht uit te leggen, filosoferen over leven in het heelal. Maar daar in het bos ontstond mijn beeld van een wereld achter deze wereld, een vaag besef van grootsheid en geheimen.

Mijn vader heeft de dageraad van de eenentwintigste eeuw niet meer meegemaakt. Bij zijn crematie heb ik een fragment voorgedragen van dat prachtige gedicht van Neeltje Maria Min:

vader die mij leven liet
in een onbegrensd gebied
en het schelpje dat ik vond
noemde een versteende vis,
is, wat nooit een ander is,
is een warme arm die rond
mijn vermoeide schouders ligt,
is een hart tot mij gericht. Melden

10-10-2012 om 21:09:05

Met drie vrouwen op één werkkamer... Ooit noemde iemand ons 'een stel valse heksen', we beschouwden het als geuzennaam. Op mijn eerste officiële werkdag ging ik erheen met een punthoed op. Later kreeg ik van de anderen een klein heksje voor mijn verjaardag. Het heksje zat op mijn bureau. Ze werd door de jaren heen onze mascotte.
Ze was zo groot als m'n hand, van textiel gemaakt. Ze droeg een zwarte cape en een zwarte punthoed boven een lief rond gezichtje. Als je in haar buikje kneep lachte ze drie gemene heksenlachjes: 'Hèhèhèh!'
Als we melig waren, lieten we haar lachen.

Eén van ons werd eind van de zomer ziek. Wat eerst leek op algehele malaise bleek tot ieders ontzetting kanker te zijn.

Met z'n tweeën gingen we op bezoek in het ziekenhuis. We spraken over kantoor, deden vrolijk en opgewekt, en zij deed vrolijk en opgewekt terug.

De volgende ochtend bespraken we met z'n tweeën hoe machteloos we stonden. Niets konden we doen om haar situatie te verlichten. Geen snoep, geen fruit, geen boeket was mogelijk. Alleen... misschien?

Toen onze leidinggevende op bezoek zou gaan in het ziekenhuis stopten we hem tot zijn verbazing een kleine zwarte heks in handen.
Het heksje werd in dank aanvaard.

De snelheid waarmee het noodlot zich voltrok liet niet toe dat we nogmaals op bezoek gingen in het ziekenhuis. Onze collega was te zwak om ons nog te ontvangen.

Na zes korte weken is ze overleden. Mijn andere collega probeerde na een tijdje te achterhalen wat er van onze dierbare kleine heks geworden was... De weduwnaar wilde het heksje niet teruggeven.

Vandaag sprak ik hem, toen hij wat bureauspulletjes van zijn vrouw kwam ophalen.

'Dat heksje blijft bij mij,' zei hij ongevraagd. 'Iedere dag kneep ik er een keer in. En dan glimlachte zij. Soms was het maar een heel klein glimlachje. Dan lichtten haar ogen even op en trok ze met haar mond. Ik wil het heksje houden als herinnering aan die dappere glimlachjes van haar.'

We zijn nog maar met z'n tweeën op de werkkamer. Er staat een lege stoel, een leeg bureau. De kleine heks lacht niet meer. Maar wat voelt het ontzettend goed dat we onze mascotte voor dit prachtige doel hebben afgestaan.

She Melden

06-09-2012 om 23:22:21

Het is stil rond She, heel stil op dit forum.
Ik ben hard bezig informatie in te winnen voor het schrijven van mijn tweede boek.
Bijna iedere dag interview ik mensen. Ik kom bij ze langs, ik mag kijken in hun (zomer)huis. Ze vertellen me over het huis. Over hoe het vroeger was. Over het leven in hun kinderjaren. Over hoe efficiënt, of inventief, of creatief ze zijn geweest. Ze laten me hun wc zien en hun douche... En vooral hoor ik heel veel geschiedenis, achtergronden.
Toen ik aan dit plan begon had ik geen idee over dit soort zomerhuizen. Ik wist amper dat mensen het van hun ouders overnamen. Ik had al helemaal geen idee over generaties lang bezit.

Het was alsof ik begon met drie draadjes. Een rood, wollen draadje, een blauw katoenen draadje en een geel draadje fijne borduurzijde. Ik verwachtte dat ze zich zouden samenvoegen tot een kluwen, misschien tot een koord. Maar na het uithalen van knopen links en rechts, en het weggraven van hinderlijk zand, blijkt er sprake te zijn van een wonderbaarlijk weefsel, een kunstwerk op zich.
Het lag daar gewoon op me te wachten. En ik? Ik hoef het alleen nog maar uit te werken en op te schrijven zodat jullie het ook kunnen zien...

Dat geweldig creatieve stukje arbeid zal mijn taak zijn. Wie zei ook weer dat non-fictie een feitenrelaas was?

Dat was vast iemand die zich nooit heeft gewaagd aan die ultieme combi van creativiteit en techniek...  Melden

04-05-2012 om 20:45:30

Op 4 mei test ons bedrijf de brandmeldingssystemen. We krijgen een mededeling daarover. Er kan een ‘slow-whoop’ te horen zijn… En ja hoor, het alarm gaat af. Een snerpende sirene maakt het telefoneren keer op keer onmogelijk.
Hinderlijk, maar meer ook niet. Het is aangekondigd, er is geen brand.

Hoe anders is dat geweest voor mijn vader in het Berlijn van 1944-'45.
Het luchtalarm gaat af, midden op de stralende zomerdag. Een knoop in je maag. Waar is de dichtstbijzijnde schuilkelder? Rennen dan. Angstig kloppend hart, iedere keer weer.

Iedere dag en iedere nacht weer, tijdens de uitputtingsoorlog die de Geallieerden voerden tegen het Deutsche Reich. Snel een kelder in op een hoek van de straat, met wildvreemden, of thuis, met de barakgenoten. Die ene jongen met claustrofobie, die eigenlijk niet naar binnen wilde, meesleuren. De luiken dichtgooien, iedereen de trap af en afwachten tot het geluid waarmee de wereld verging, ophield. De jongen met claustrofobie braakte op de traptreden. Iedereen zat in zijn zurige stank.

Klinkt dat zware gedreun bij ons in de wijk? Staat onze barak er straks nog? Waar brandt het?

Na een paar uur kropen ze de straat weer op. Ademden zwarte rook, keken om zich heen in de storm. Het grote hellevuur vanuit het centrum zoog zuurstof aan als een enorme open haard. De zon was nergens meer te bekennen. Verdwaasd probeerden ze zich te herinneren wat belangrijk was vóór het bombardement. Was er nog wel iets belangrijks, als je wereld net met zoveel geraas in stukken was gevallen?

Naar de gaarkeuken dan. Als die er nog stond. Aanschuiven in de rij.

Vanavond hebben we de doden van de Tweede Wereldoorlog herdacht...
Vanmorgen loeide de sirene van de interne brandbeveiliging een poosje. Dat was alleen een beetje lastig. Gelukkig maar, toch?

(She, 4 mei 2011) Melden

BOEKEN