17-01-2013 om 00:05:55

MEI
Gijp - Michel van Egmond
Canada - Richard Ford
Wonder - R.J. Palacio
Bob de straatkat - James Bowen

APRIL
The survivor - Gregg Hurwitz
Stoner - John E. Williams
Firmin - Sam Savage
Saints of New York - R.J. Ellory

MAART
De genezer - Antti Tuomainen
Stone rain - Linwood Barclay

FEBRUARI
De man zonder hond - Håkan Nesser
Gerede twijfel - Gianrico Carofiglio
De partner - John Grisham
Orakelnacht - Paul Auster
Houvast - Harlan Coben

JANUARI
Cal - Bernard MacLaverty
Donker hart - Gillian Flynn
When God was a rabbit - Sarah Winman
Zes maanden in de Siberische wouden - Sylvain Tesson
Winterlogboek - Paul Auster

 Melden

23-03-2011 om 20:21:30

Kun je een verhaal schrijven in 25 woorden of minder? Ja dat kan, zo blijkt uit een héél bijzonder boekje dat ik onlangs heb ontdekt: Hint Fiction. Achter ieder ultrakort 'verhaaltje' in deze bundel gaat een diepere, grotere of complexere wereld schuil. Soms is niet op het eerste gezicht duidelijk waar het verhaaltje nu precies over gaat, er wordt vooral veel gesuggereerd. Het is aan de lezer om zijn verbeelding te laten spreken, de lege ruimte in te vullen.

Robert Swartwood heeft zich voor de samenstelling van het boekje laten inspireren door Ernest Hemingway die het ooit voor elkaar kreeg om in slechts zes woorden een complete wereld van tragiek neer te zetten: "For sale: baby shoes, never worn".
Prachtig toch?

In Hint Fiction kun je je fantasie (of zelfs je tranen) de vrije loop laten bij pareltjes als

The Time Before the Last

He held her crepe-paper hand and summoned an autumn day, sepia and smoke, and dancing, and music that sounded nothing like the beeping of machines. (door Marcus Sakey)

of bij dit angstaanjagende juweeltje van J. Matthew Zoss:

Houston, We Have a Problem

I'm sorry, but there's not enough air in here for everyone. I'll tell them you were a hero.

Hier kun je lezen wat Robert Swartwood er nog allemaal over te zeggen heeft. Daar heeft hij in ieder geval beduidend meer dan 25 woorden voor nodig...



 Melden

18-03-2011 om 00:02:37

Op internet las ik zojuist een schokkend bericht. Schokkend in de letterlijke betekenis van het woord, aangezien het bericht betrekking heeft op de allesverwoestende aardbeving die Japan onlangs heeft veranderd in een nietsontziende chaos.

Op Twitter en Facebook roepen verschillende Amerikaanse burgers dat de Japanners met de aardbeving en de daaropvolgende tsunami hun verdiende loon hebben gekregen voor wat hun land heeft aangericht tijdens de slag om Pearl Harbor in de Tweede Wereldoorlog. Daarbij kwamen 2500 Amerikaanse soldaten om het leven.

Twitteraar GradyThomas zegt: “This is what Japan gets for Pearl Harbor, I’m not donating mon. not going to #prayforjapan”. De charmante Hermosa_Charmm twittert: “I would #prayforjapan buttt since they bombed pearl harbor and killed all those people! i think im good!".

Het niveau is duidelijk. De onmensen die dit soort vuiligheid op het internet plaatsen, zijn in de gauwigheid even vergeten dat er tussen de 150.000 en 250.000 Japanse burgers de dood hebben gevonden bij de Amerikaanse atoombomaanvallen op Hiroshima en Nagasaki in augustus 1945. En dan hebben we het nog niet gehad over de duizenden Japanners die nadien nog de effecten ondervonden van de radioactieve straling. Een straling waaraan het volk nu wederom wordt blootgesteld, en hoe.

Gelukkig zijn er ook nog verstandige Amerikanen te vinden. Mensen met het hart op de goede plek, getuige berichten als: “If this Earthquake is Japan's Karmatic punishment for Pearl Harbor, I dread to see what ours will be for Hiroshima and Nagasaki”.

Wat moet Haruki Murakami wel niet hebben gedacht toen hij Na de aardbeving schreef? De beschrijving van dit boek luidt: “Vaste grond onder je voeten hebben is een veilig gevoel, maar als die grond opeens dreigt weg te vallen, kan dat heel nare gevolgen hebben. De zes verhalen in deze bundel exploreren de psychologische gevolgen die een aardbeving teweeg kan brengen, zelfs als zij ver weg gebeurt. De hoofdpersonen zien vaak geen uitweg in hun bestaan, maar zij zijn allemaal Gods kinderen, ook de reusachtige kikker die Tokyo voor een zekere vernietiging behoedt”.

Wij zijn allemaal Gods kinderen. Of je nu in Japan, Amerika of Nederland woont. Was er maar een reusachtige kikker die Tokyo en de rest van Japan voor vernietiging kon behoeden. Ik bid voor Japan. Bid met me mee.
 Melden

08-02-2011 om 17:16:12

Was ik in mijn vorige blog nog lyrisch over Dit boek redt je leven, dan ben ik nu in een jubelstemming. Oorzaak: Waar je valt van M.J. Hyland. Het is een prachtige roman over een elfjarige Ierse jongen die met zijn ouders en oma in een klein huisje aan de Ierse oostkust woont. John, zo heet 'ie dus, is gefascineerd door wereldrecords; hij heeft bijna alle jaargangen van The Guinnes Book of Records in huis. Zelf wil hij ooit het wereldrecord leugens detecteren gaan vestigen. John denkt namelijk precies te weten hoe mensen zich gedragen als ze liegen, hij kan de leugen aflezen aan iemands lichaamstaal. Onder zijn bed ligt zijn speciale Keobneguel (codetaal voor Leugenboek) waarin hij het allemaal keurig bijhoudt.

Ik kon het boek niet wegleggen, zo geboeid was ik door dit wonderlijk mooie, aandoenlijke en hier en daar schrijnende verhaal. En toen ik het uit had, heb ik er nog lang over zitten mijmeren. Stiekem ben ik gewoon een beetje gehecht geraakt aan John Egan, vind het zo'n aandoenlijk jochie! M.J. Hyland kan zo prachtig schrijven, zo trefzeker en tegelijk gevoelig. Echt een indrukwekkende roman! Ik ben meteen een ander boek van haar uit de bieb gaan halen. En Waar je valt krijgt natuurlijk een plaatsje in mijn Top 10.


 Melden

06-02-2011 om 12:59:31

Wat een heerlijke leeservaring! Tragikomische gebeurtenissen met buitenissige trekjes, geestige dialogen die hier en daar absurdistische vormen aannemen ('Er was hier gisteren iemand om naar een bodemverzakking te kijken, een kuil. Hij heeft er een monitorsonde in aangebracht en er vlaggen omheen gezet. Die kuil wordt steeds dieper en nu staat er ook nog een paard in').

De Amerikaanse samenleving onder een vergrootglas: de obsessie met gezondheid & ziekte, het altijd maar met eten bezig zijn, de hang naar status en geld, het doorgeschoten individualisme, de welvaart die eenzaam maakt...het wordt allemaal haast pijnlijk ironisch op de korrel genomen.

Toch is A.M. Homes nergens venijnig of bitter; haar pen is weliswaar vlijmscherp maar haar blik is altijd liefdevol. Of je nu wilt of niet, wie dit boek leest zal onweerstaanbaar gaan houden van de rijke, lichtelijk neurotische Richard Novak die tot zijn eigen verbazing over een flinke dosis naastenliefde blijkt te beschikken, van zijn vriendin - de huilende vrouw van de groenteafdeling - Cynthia, van de goudeerlijke, ontwapenende donutbakker Anhil en van de ietwat gestoorde maar toch ook weer goedmoedige buurman Nic...En lezen moet je het wel, daar kun je niet onderuit, want dit boek...dit boek redt misschien je leven niet, maar het zal het in ieder geval een beetje verrijken.

 Melden

11-12-2010 om 20:54:41

[Lijstje mag zonder toestemming worden geplagieerd, aangevuld en/of opgeleukt]

Auteur met wie ik wel eens een avondje zou willen doorzakken: Joseph O’Connor. Hij is, zoals de meeste Ieren, een fantastische verhalenverteller en met Ieren is het nu eenmaal prettig ouwehoeren en drinken.

Beste beginzin: “Vele mensen schijnen Kees Bakels niet eens te hebben gekend en dat is eigenlijk niet goed te begrijpen. Is hij niet zowat de belangrijkste jongen geweest, die er ooit heeft bestaan?”. (Kees de Jongen, Theo Thijssen). Er zijn vast veel meer beste beginzinnen, maar ik vind deze zo sterk omdat Thijssen daarmee meteen de toon zet. Zelden een schrijver gezien die zich zo goed kon inleven in de belevingswereld van kinderen.

Calamiteit in de boekenkast: een mooi boek uitlenen en het nooit meer terugkrijgen.

Dwaalgasten in mijn boekenkast: een rij langspeelplaten, een rij dvd’s, twee fleecedekentjes, drie jongleerballen (maar jongleren ho maar), een zonnebril, een speelgoedtruck, een spaarvarken, een verrekijker, een zaklamp, een fotocamera.

Ezelsoren: alleen toegestaan in mijn pockets en bepaalde paperbacks.

Favoriete boekhandel: de pas geopende Selexyz Dekker & van der Vegt, twee verdiepingen vol boeken in het oude monumentale postkantoor van Arnhem. Je kunt er niet alleen boeken kopen maar ook lekker koffiedrinken en broodjes eten bij La Place.

Grappigste schrijver: bij de verhalen - hoe oubollig soms ook - van Bob den Uyl kan ik echt zitten schaterlachen.

Hype waar ik niks mee heb: de trilogie van Stieg Larsson.

Indrukwekkendste boek: Is dit een mens (Primo Levi).

Jammer dat dit boek nooit is doorgebroken bij een groot publiek: Poppy Shakespeare (Clare Allen).

Kostbaar bezit: Koot graaft zich autobio, met een persoonlijke opdracht en handtekening van Kees van Kooten himself.

Literaire landschap: bij voorkeur speelt een verhaal zich af aan een buitenlandse kust, op een eiland of op / rond het water. Het mag er flink waaien en regenen; een beetje sneeuw doet het ook altijd goed.

Mooiste kinderboeken: Daantje de wereldkampioen (Roald Dahl), De GVR (Roald Dahl), De kleine kapitein (Paul Biegel), De meester van de zwarte molen (Otfried Preussler).

Not done: wonen in een huis zonder boeken.

Onvergetelijke leeservaring: tijdens een vakantie in Ierland De Aran-eilanden van J.M. Synge gelezen op het Aran-eiland Inishmaan. Ik zat met het boek op een rots aan de ruige Atlantische kust en wierp zo af en toe een blik over de oceaan. Ik weet niet meer wat mij meer boeide: het boek of het landschap om mij heen. Vermoedelijk het laatste...

Personages met wie ik me kan identificeren: Kees Bakels (Kees de jongen, Theo Thijssen), Quoyle (Scheepsberichten, Annie Proulx) en Philipp Perlmann (Perlmanns zwijgen, Pascal Mercier) hebben voor altijd een plekje in mijn hart veroverd. Opvallend genoeg alleen maar mannelijke helden, geen vrouwen. Voer voor psychologen?

Romanfiguur waar ik een zwak voor heb: de anti-held die zich in al zijn existentiële onbehagen moeizaam doch dapper door allerlei netelige situaties weet heen te slaan. Hij staat wat verloren aan de kant en werpt af en toe een ironische blik op de gewichtigdoenerij van de mensen om hem heen. Hoe zeer hij ook met zichzelf en de wereld in de knoop zit, zijn zelfspot wint het altijd van zijn zelfmedelijden.

Schrijfstijl: met weinig woorden veel kunnen zeggen, less is more. Het mag niet zo zijn dat ik de schrijver aan het werk zie, dat ik denk: goh, wat heeft diegene hier zijn best op zitten doen. De zinnen moeten haast als vanzelfsprekend boven het papier en zichzelf uitstijgen en me meeslepen naar een andere wereld.

Thema’s waar ik erg van houd: filosofisch getinte verhalen waarin het gaat om het conflict tussen de goede wil en het menselijk onvermogen.

Ultieme leesomstandigheden: in bed met een kop thee en wat te snoepen erbij. Bij voorkeur ’s avonds en ’s nachts als het buiten stil is, afgezien van het geluid van de regen die tegen de ramen tikt en de wind die om het huis waait.

Verfilming: The remains of the day (Kazuo Ishiguro) met Anthony Hopkins en Emma Thompson is de mooiste boekverfilming die ik ken. De film is heel getrouw aan het boek en het acteerwerk is fantastisch.

Welluidendste titel: Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam (Bob den Uyl).

Zou je ook eens moeten doen: als je een boek cadeau krijgt, de schenker vragen of hij/zij er iets in wil zetten. Zo’n persoonlijke boodschap geeft je boek echt iets extra’s en het is leuk voor later!  Melden

30-09-2010 om 17:24:31

Nadat ik de laatste letters van dit prachtige verhaal had gelezen viel ik stil. Ik kon niet zo maar afscheid nemen van Liesl, Rudy, Max, Hans en Rosa. Ze moesten nog even bij me blijven. Ik wilde hun verhaal in zijn volle hevigheid tot me laten doordringen, het ergens opslaan in mijn hart zodat ik het naar behoeven kan terugbrengen in mijn herinnering, wanneer en waar dan ook. Dus het duurde even voordat ik woorden had gevonden om deze reactie te kunnen plaatsen. Bij zo'n ontroerend en indrukwekkend verhaal als De Boekendief steken mijn woorden maar bleekjes af. Een dergelijke unieke leeservaring laat zich immers niet vangen in een paar zinnen. Machtig mooi, wou ik maar zeggen. Machtig mooi!


 Melden

BOEKEN