26-03-2013 om 21:51:17

Ik zie tegenwoordig wat bleekjes. Niet zo gek als je weet dat ik de laatste paar decennia meestal te vinden ben in boekhandels en bibliotheken in plaats van de natuur in te trekken om te genieten van al dat bloeit en groeit.

Dankzij Dizzie’s leesgroepClassic United
was het gisteravond opnieuw bingo. Ik struinde weer eens door de bibliotheek. Dit maal om ‘De verhalen’ van Edgar Allan Poe op te sporen. Toen ik daarin geslaagd was, liet ik de automatische boekenscanner zijn werk doen. Aanspraak heb je van zo’n machine niet veel.

Gelukkig werd ik enthousiast begroet door een stelletje dat een paar deuren van ons af woont. Die had ik in de bieb nog nooit gezien. Dus toch nog wat gespreksstof op een koude maandagavond.
Hij had vijf dikke pillen in zijn hand. Het is een aardige man dus het verbaasde me niet dat hij ook de boeken van zijn vrouw droeg.

Ik heb mezelf op zo’n moment niet in de hand en begin dan als een kip zonder kop te kakelen.
“Oh, wat geweldig om mensen uit de straat te treffen die tenminste lezen in plaats van lui op de bank naar één of andere flutfilm te kijken. “

Hij grinnikte wat. Zij keek wat bedremmeld.
Haar hand kwam achter haar rug vandaan en ze toonde me iets.
Zachtjes zei ze: “Willem leest, ikke nooit. Ik heb alleen een DVD geleend.”

Ik zie tegenwoordig wat bleekjes.
Nu trok ik wit weg.
Ik moet hoognodig eens de natuur in.


 Melden

24-03-2013 om 20:01:42

Boeken van de VPRO is waarschijnlijk het enige tv-programma dat ik dusdanig in mijn interne gids heb geprogrammeerd dat ik het nooit oversla. Trouw zit ik elke zondagmorgen gewassen en geschoren met een boterham en een kop koffie op de bank.

Vanmorgen dus ook weer gefascineerd zitten kijken:Boeken

Daarentegen mis ik Benali boekt bijna altijd. Meestal zit ik dan aan de thee bij mijn schoonmoeder. Met de gure oostenwind van vandaag vond ik dat ik dat wekelijkse uitje wel een keer over mocht slaan en ik stuurde mijn vrouw en de hond zonder mij de straat op.

En zo kwam het dat ik zojuist de aflevering over Bint van Borderwijk kon zien.

Wie heeft dat boek nu niet gelezen?
Ik in ieder geval wel. Dacht ik. Karakter en Bint kun je niet gemist hebben, zou je zeggen. Maar al kijkende, realiseerde ik me dat heel dat Bint om onverklaarbare redenen aan me voorbij is gegaan. Helemaal nooit gelezen dus. Karakter blijkt - bij nader onderzoek - sowieso het enige boek te zijn dat ik van Borderwijk heb gelezen. Oké, ik heb dan wel ook de film en het toneelstuk gezien maar een beetje armoeiig van mijn kant blijft het wel.

Dat ga ik dus maar een snel goed zien te maken. En al die ongekeken aflveringen van Benali boekt bekijken.

Ik heb nog heel wat in te halen.  Melden

22-03-2013 om 00:39:25

Ik haat rode wijn. Ik vind het niet lekker en ik kan er niet tegen.
Vooral niet nuttigen die handel dan zou je zeggen.

Maar ja, het afscheidsdiner van een collega vanavond was nogal culinair. Ik heb dingen gegeten die ik nog nooit op mijn bord heb zien liggen. Tja, dan kun je moeilijk een glas bier liggen eisen.

En eerlijk is eerlijk: na een paar glazen vind je alles prima.

Dat gepimpel op een doordeweekse dag is nog tot daar aan toe maar probeer dan om half een 's nachts vooral geen blogje meer te schrijven.

Toch kan ik beter kond doen van mijn voornemen met een slokje op dan als ik helemaal nuchter ben.

We zien hier op Dizzie zo links en rechts blogjes verschijnen van verontruste leden die voornemens zijn hun heil elders te zoeken.
Dat is gezien de ontwikkelingen nog volstrekt begrijpelijk ook.

Ik heb besloten om te weigeren hier de handdoek in de ring te gooien.

Ik recht mijn rug, trek de schouders omhoog en zal potverdorie hier met alles wat ik in me heb, proberen om er nog wat van te maken.

Kom op mensen, laat de moed niet in de schoenen zinken. Blog, krabbel en recenseer!

Waarom?
Omdat de opzet van Dizzie simpelweg super is. Oké, misschien qua vormgeving in deze tijden niet meer zo ultiem flitsend maar wel gezellig, uitgebreid, variërend en relaxed.

Als het Dizzieteam/Tubantia/Wegener ook gaat beseffen dat Dizzie het waard is om in de lucht te houden en waar nodig te upgraden dan voorspel ik een hernieuwde gouden toekomst.

Zowel de eigenaar als de leden moeten het moede hoofd niet in de schoot werpen.

Leve Dizzie!

En als ik morgenvroeg besef dat het met die rode wijntjes op toch niet zo'n super slim idee was om zo ongegeneerd midden in de nacht op mijn toetsenbord te rammelen dan zie ik wel weer verder.

Hoe het ook allemaal uit gaat pakken: Ik blijf hier. Zeker weten! Ik krabbel hier, ik blog hier, ik schrijf recensies hier en voeg hier boeken toe.

Het licht mag hier niet uit!

En nu maar hopen dat het er allemaal met een minimum aan tikfoutjes op is komen staan.

Ik draag Dizzie een verschrikkelijk warm hart toe. Maar er moet wel iets gebeuren!

Leden: kom op! Laat van je horen! Doe mee! Haak niet af!

Wegener: Kom op! Maak er iets van! Haak niet af!





 Melden

03-03-2013 om 00:36:59

Toen ik zes werd, mocht ik zowel lid worden van de plaatselijke bibliotheek als van de voetbalclub.
Jarenlang lag ik met de bal op straat en en met het boek in bed.

Mijn geboorteplaats stond bekend om zijn uitgaansleven en de sigarenindustrie.
Literair gezien was het niet echt een Walhalla. Lang moesten we het met één boekhandel doen.

Maar dat de plaats waar ik nu nog steeds woon een Sodom en Gomorra genoemd mag worden, is de afgelopen vijftig jaar toch een beetje aan me voorbij gegaan. Waarschijnlijk iets te druk met lezen en sporten bezig geweest.

Maar eergisteren kwam de waarheid dan toch boven tafel. Veel met boeken heeft het niet te maken (kijken is dus niet verplicht) maar ik kon het even niet laten om kond te doen van deze schrikbarende onthullingen.

 Melden

13-01-2013 om 16:08:35

Mijn winterjas had vorig jaar, na jaren van trouwe dienst, de geest gegeven en mijn overgebleven regenjack zou bij lange na niet voldoende zijn om de verwachte Siberische kou van mijn lijf te houden.
Ook al was dat lijf dan Spartaans getraind.

Bij de broers Clemens en August tastte ik daarom maar eens lekker diep in de buidel om met een zwarte, halflange winterjas met capuchon naar buiten te wandelen.
Net op tijd want de eerste schaatswedstrijden op natuurijs bleken al weer op het programma te staan. De vorst had toegeslagen in de lage landen.

En zo fietste ik afgelopen vrijdag met mijn nieuwe zwarte jas door de donkere bossen op weg naar huis. De zwarte capuchon diep over de uitgedunde haardos getrokken en met zwarte handschoenen aan de ranke handen.
Uit de zwarte dopjes die in mijn oren gepropt zaten, klonk de stem van Arthur Japin die zijn boek ‘Een schitterend gebrek’ aan het voorlezen was.
Ik was geheel in trance. Lekker warm door de jas en nog warmer door de amoureuze belevenissen van Casanova.

Aan het eind van het fietspad door het bos doemde het villawijkje van het dorp halverwege de rit al op.
Op dat moment zweeg Japin.
Het was donker en doodstil.

Ik freewheelde naar de eerste lantaarnpaal die ik in zicht kreeg en maakte pas op de plaats.
Het luisterboek was aan de volgende CD toe zodat ik wat handelingen diende te verrichten waar ik in deze kou nou niet direct op zat te wachten.
Ik trok mijn handschoenen uit en viste mijn speler uit de binnenzak. Toen ik voorovergebogen met de capuchon nog op wat onhandig bezig was, hoorde ik een auto naast me stoppen.
Verschrikt keek ik naar links en zag een politiewagen staan waarvan het raam tergend langzaam open ging.

“Wat bent u daar aan het doen?”, donderde het alsof ik er met tien jaar cel al niet meer vanaf zou komen.
“Euh… ik ben bezig met een schitterend gebrek”, antwoordde ik met overslaande stem.
“Pardon?”, klonk het vervolgens nog onheilspellender. Ik zag inmiddels dat ze met z’n tweeën waren.

Na een blijkbaar gelukkig afdoende verklaring van mijn kant over het genot van luisterboeken en óók over de iets minder plezierige aspecten daarvan, braken er glimlachjes in de auto door.
“Tja”, vervolgde de uit het raam hangende agent, “u staat namelijk op de oprit van het huis van de burgemeester. En die geniet momenteel extra bewaking. “

Ik slikte maar een keer. Ik was op de hoogte van de dramatische gebeurtenissen in dat dorp en kon me de consternatie helemaal voorstellen. Ik in verkrampte houding in een zwarte jas met dito capuchon op die plek. Ik had geen idee dat de eerste burger juist daar zijn domicile had.

Ik had nog gruwelijk veel geluk gehad, realiseerde ik me toen ik weer fietsend Japin verder hoorde verhalen over de gebeurtenissen uit de 18e eeuw.
Bijna had ik tijdens die fietstocht namelijk Mulisch opgezet in plaats van Japin. Als ik dan naar eer en geweten had moeten antwoorden op de vraag naar wat ik daar in hemelsnaam aan het doen was dan zou ik zeker in de boeien geslagen en afgevoerd zijn.

Want dan had ik waarschijnlijk zonder na te denken gemompeld: “Euh… ik ben bezig met de aanslag”.
 Melden

16-12-2012 om 15:46:28

Ik kon uit budgettaire overwegingen dit jaar geen nieuwe kerstfilm produceren zodat jullie het helaas moeten doen met de kaskraker van vorig jaar.

 Melden

10-12-2012 om 23:31:33

In juni schreef ik een zuchtend blogje over mijn vingerprobleem. Het omslaan van de pagina's op mijn Kobo e-reader was een tamelijk frustrende gedoe.

Ik meldde toen:
Of ik ram te hard of veeg te snel of ik veeg te langzaam of ram te zacht.

Dat euvel is - hieperdepiep - geheel opgelost. Het lag niet aan mijn motoriek of slechte bouw der vingers. Nee, het apparaat had gewoon niet zo'n fijngevoelig karakter.
Na een sofware-update heb ik geen centje pijn meer en lees ik de boeken weer in een razend tempo uit.

Helaas heb ik nu een werk te pakken dat me weer een andere frustratie aan het opleveren is. Je kunt op de Kobo de tekst links of rechts laten uitlijnen of helemaal niet. Daar heb ik de zin nooit zo van ingezien want alle boeken lopen altijd helemaal van links naar rechts. Niet zo mooi als hier op Dizzie dat keurig links uitgelijnd is.

Het boek dat ik nu aan het lezen ben heeft echter een gruwelijk irritante opmaak die ik maar niet aan kan passen. Mijn hoop is dus gevestigd op iemand die ook dit wonder der techniek in bezit heeft.

Ik realiseer me dat het natuurlijk ook aan de uitgever kan liggen die een Tibetaan, Chinees, Rus of Fransman voor het afbreken heeft ingehuurd.

Dan krijgen we dingen als:

Mies zit zich groen en geel te erg
eren aan dat heerlijke afb
reken. Nu kun je daar wel niet mo
ilijk over doen maar echt prett
ig leest dat toch niet. Tja, er zijn wel ergere dingen in het lev
en. Toch heb ik zin om er moedelo
os het bijltje erbij neer te go
oien.

Iemand die dit probleem herkent?
Zo niet, iemand dan die een beetje medelijden met me heeft tot ik dit boek uit heb? Melden

BOEKEN