29-06-2012 om 10:31:46

De achtste druk komt er aan: dit keer een midprice. Leuk!
 Melden

10-06-2012 om 21:26:59

Een werkelijk fantastische leeservaring gehad bij het boek 'Het verdwenen leven van Esmee Lennox'.
Wow. Ik was bijna vergeten hoe euforisch dat kan voelen.
 Melden

15-06-2011 om 21:58:38

Wij zijn gezegend met kinderen. Twee. Gezonde, ondeugende, lieve, vertederende en af en toe het-bloed-onder-je-nagels-vandaan-halende fantastische jongens. Ondernemend. De één een denker, de ander een ontdekker. Niet bang voor snotneuzen, zand, spinnen, geen hoogtevrees, onversaagd, onvermoeibaar (vinden ze zelf) en begaafd (vind ik).
Ze zijn dol op voorlezen (joepie!), op lekker eten en op 'poep' zeggen aan tafel (want dat mag niet). U begrijpt, ik kan eindeloos uitweiden over de talloze kwaliteiten van mijn nakroost.
Edoch, vandaag stond ik een ogenblik stil met een snotlap in mijn hand. De onvermoeibaar werkende snotfabriek had ik nog niet onder handen genomen; een vriendin van mij vroeg namelijk, in haar onschuld: 'Zeg, lees jij tegenwoordig nog wel eens een boek?'
Au!
Antwoord: ja. Als ik geluk heb: één per week. Of minder.
Dat is erg weinig. Voor mij. Toen ik studeerde, las ik zo'n acht á negen boeken per week. Leesboeken dan, geen studieboeken; die gingen langzamer.
Ik zuchtte als antwoord. Dat vond ik genoeg.
Maar toen de jongens op bed lagen, knaagde het toch. Ik ging op dizzie kijken. Ik kwam erachter dat ik weer heel veel nieuws en heel veel interessants gemist heb. En mis. En ook nóóit meer bijgelezen krijg.
Ik kan deze blog heel dapper besluiten met: het zij maar zo! Beter wat boeken missen dan mijn jongens! Maar nee. Er blijft toch iets schrijnen.
Erover mokken heeft niet zoveel zin. Maar toch geef ik toe dat ik nu al een klein beetje geniet van de gedachte aan de zeeën van tijd die ik heb om te lezen als de jongens studeren. Of zo. Nog maar 14 jaar te gaan.
 Melden

18-04-2011 om 14:40:04

http://www.nd.nl/artikelen/2011/april/16/els-florijn-wint-publieksprijs-christelijke-boek Melden

05-03-2011 om 17:01:53

Voor iedereen die zo lief met mij meeleefde wat betreft de nieuwe meubels: die komen er! De vijfde druk is een feit!
Ik ben heel blij dat steeds meer mensen het vergeten verhaal van Elly Frank lezen. Daar heb ik tenslotte dit boek om geschreven: om dit verdwenen meisje een stem te geven. Melden

02-03-2011 om 21:57:54

Voor de nieuwsgierigen: het was een echte tranentrekker van Nicolas Sparks  Melden

28-02-2011 om 14:48:42

Pas geleden raadde ik een goede vriendin een boek aan. Ik trok het uit de kast en duwde het in haar handen. ‘Dit moet je lezen, dat vind je vast een mooi boek!’
Ze aarzelde. ‘Ik lees niet zoveel meer,’ zei ze. ‘Ik heb wat moeite met het scheiden van feit en fictie. Ik bedoel, ik ben soms twee dagen later nog ondersteboven van een indrukwekkend boek.’
Ik zei dat dat prettig was, dat ze zich zo in kon leven in een boek. Toen nam ze het boek toch mee.
We gingen samen een paar dagen weg, en in die dagen zag ik haar telkens lezen. Tot mijn grote vreugde las ze het boek uit in de auto, terwijl we terugreden. Ik reed, zij las.
Ik kende het boek natuurlijk. Ik had zelf bij het einde ook even moeten slikken. Ik bedoel dan, het wordt érg zielig. Maar gelukkig, het komt weer goed.
Ik keek af en toe opzij. Ik zag dat ze bijna aan het trieste stuk was. Ze las.
Ineens deed ze het boek naar beneden en begon te lachen. Een beetje bibberig. ‘Wat een rotboek!’ zei ze. ‘Het loopt helemaal niet goed af.’
‘Jawel hoor,’ zei ik, ‘lees maar door.’
Ik zou bijna schrijven: mijn excuses voor het leedvermaak. Want ik wachtte met een ingehouden lach tot ze bij de laatste bladzijde was.
Ik hoefde niet lang te wachten. Haar gezicht werd verdacht rood. Haar ogen erg tranerig. Toen keek ze op.
‘Joh! Het wordt nog veel erger!’ Verontwaardigd.
‘Het komt toch goed?’ zei ik neutraal.
‘Ja. Maar dat is nog veel erger!’ Om te huilen, bedoelde ze.
Ik heb verschrikkelijk gelachen. Zij ook, met verdacht rode wangen.
Maar helemaal nam ze het niet, mijn leedvermaak. Voor ze de auto uitstapte, zei ze somber, onbeschaamd appelerend aan mijn schuldgevoel: ‘Nu slááp ik vannacht weer niet.’
 Melden

BOEKEN