11-05-2013 om 11:03:24

Heb net van F.B. Hotz 'Eb en vloed' uit. Hotz is een auteur van wie andere schrijvers vaak hoog opgeven. Ik had nog nooit wat van hem gelezen, maar nu dus wel.

Wat ik vaak doe is het volgende: als ik halverwege een bladzij ben, leg ik mijn hand erop en probeer ik te bedenken hoe het verder zal gaan. Vaak heb ik het bij het rechte eind, het is gewoon de kunst de aanzetten van de schrijver te herkennen, van die losse opmerkingen waarvan je weet dat die een vervolg zullen krijgen. Bij Hotz lukte het me eigenlijk pas toen ik er achter kwam dat hij nergens op doorgaat.

Zijn verhalen worden gekenmerkt door een hoge mate van vergeefsheid. Dat maakt ze meteen tijdloos. De verhalen zijn in feite niet meer dan fragmenten uit iemands leven. Als je als schrijver dan kans ziet de lezer van begin tot eind te boeien, en dat doet Hotz moeiteloos, dan ben je inderdaad een groot schrijver. Ik ga beslist meer van hem lezen! Melden

21-04-2013 om 21:52:27

Nooit gehoord van Wilhelm Genazino? kan ik me iets bij voorstellen. Ik las van hem al eerder een boek, nu heb ik 'Liefdeskolder' gelezen.

Hier kun je lezen wat ik ervan vond. Ik heb de recensie natuurlijk ook op Dizzie gezet! Melden

14-04-2013 om 13:57:12

Het is wat met al die bestsellerslijstjes. Helpt de aanwezigheid van lijsten in winkels en webshops de lezer, of is het gewoon een manier om diezelfde lezer te belazeren? Alles hierover op mijn site in mijn wekelijkse blog. Melden

01-04-2013 om 15:04:09

Net gelezen: The sense of an ending van Julian Barnes, die met dit boek de Man Bookerprize van 2011 won. Toevallig, ik was er niet eens naar op zoek, vond ik tijdens het lezen de Nederlandse vertaling in de bibliotheek. Omdat het me wel een aardig experimentje leek, heb ik beide boeken naast elkaar gelezen. Interessant om de keuzes van de vertaler te vergelijken met de oorspronkelijke tekst.

Het verhaal gaat over Tony, een man op leeftijd die, verlaten door zijn vrouw, terugkijkt op zijn leven, en dan met name op zijn jonge jaren. Terwijl hij zichzelf aanvankelijk als een doorsnee man ziet, komt hij er gaandeweg achter dat hij, zonder het zelf in de gaten te hebben gehad, in werkelijkheid een spoor van verbittering heeft achtergelaten bij degenen die zich in zijn directe omgeving ophielden: Veronica, een meisje met wie hij een relatie had, en Adrian, een van zijn meest opvallende vrienden.

Langzaam maar zeker leidt Barnes zijn hoofdpersoon naar enkele onomkeerbare conclusies. Dat doet hij in een bijna bezadigde stijl die goed past bij zijn hoofdpersoon.

En mijn conclusie? Een goed boek, met een verrassend slot. Melden

30-03-2013 om 19:32:48

Er is, als ik het zo lees, nogal wat onvrede over de werking van Dizzie. Erg jammer. Toch vind ik dat we het team de kans moeten geven de boel te verbeteren. Dus, kom op, niet opgeven, het is buiten al guur genoeg.
Echt weer om te lezen, lijkt me. Nog interesse in een leuk e-boek? Klik hier!

Enne... Fijne Paasdagen!

 Melden

17-03-2013 om 14:08:29

‘Euforie’ van Christiaan Weijts oftewel ‘een van de meest getalenteerde schrijvers van zijn generatie’ (Het Parool op de achterflap) gaat over een architect die toevallig betrokken raakt bij de reddingswerkzaamheden na een terroristische aanslag. Tijdens de redding ziet hij een meisje dat hem doet denken aan een jeugdliefde. De hele geschiedenis van die jeugdliefde raakt versmolten met de ontwerpwedstrijd die het gemeentebestuur uitschrijft om het door de aanslag geslagen gat te vullen met een monumentaal bouwwerk, analoog aan het WTC in New York.

Weijts volgt zijn verhaallijnen nauwgezet, waarbij hij er niet voor terugdeinst uitgebreid in te gaan op allerlei achtergronden, variërend van architectuur en alles wat daarmee samenhangt tot de idealen van de krakersbeweging uit de tachtiger jaren van de vorige eeuw. En daarin schuilt meteen het bezwaar dat ik tegen dit boek van 400 pagina’s heb. Want al die achtergronden en delen van latere toespraken van de hoofdpersoon leiden ontzettend af van de hoofdlijnen van het verhaal.

Christiaan Weijts is ongetwijfeld een getalenteerd schrijver, misschien wel iets té getalenteerd, iemand die maar naar zijn toetsenbord hoeft te kijken om de woorden en zinnen het beeldscherm op te laten stuiven. Door al die uitweidingen te vermijden (beetje scannen), is ‘Euforie’ voor de lezer wel door te komen, maar dat zal vast Weijts’ bedoeling niet zijn geweest. Ook de noodzaak van het verhaal ontgaat me: het wilde me maar niet duidelijk worden wat de schrijver nu eigenlijk wil zeggen. Gaat het om die jeugdliefde of een beeld van de tachtiger jaren te geven? Of meer om de ontwikkeling van de moderne architectuur? Wat is de functie van de man die de hoofdpersoon heeft weten te redden en die hem later bedreigt? Daar komt de bekende mus van W.F. Hermans toch wel erg nadrukkelijk om het hoekje kijken.

Nee, dit boek is niet de klapper waar velen het voor aanzien. Ik hoop maar dat Weijts in een volgende roman zijn schrijfdrift weet te beteugelen, dat zou de kwaliteit van zijn schrijverschap buitengewoon ten goede komen.
 Melden

11-03-2013 om 19:21:25

Tommy Wieringa is natuurlijk de man van 'Joe Speedboat'. Inmiddels zijn we alweer een paar boeken verder. 'Dit zijn de namen' gaat over enerzijds een groep economische vluchtelingen die over de Russische steppe zwervend de bewoonde wereld proberen te bereiken en anderzijds over commissaris Pontus Beg, die op zoek is naar zijn Joodse wortels. Daarvoor gaat hij te rade bij de laatste Joodse leraar in zijn stad.

Beide zoektochten worden plastisch beschreven: Wieringa is een meester in het oproepen van beelden. Beide verhaallijnen, hoe rauw ook, roepen een bijna mystieke sfeer op. Uiteindelijk komt Pontus in aanraking met de vluchtelingen die de gruwelijke tocht hebben overleefd.

'Dit zijn de namen' is een verhaal over liefde en haat, over de vraag waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Daarmee krijgt het een universele betekenis. Een geweldig boek, mag je zeker niet missen!  Melden

BOEKEN