05-09-2011 om 17:09:55

Dit jaar ben ik gekozen om deel uit te maken van de kernjury voor de NS Publieksprijs. Gisteren ben ik als kernjurylid aanwezig geweest bij de bekendmaking van de zes genomineerde boeken, die ik bovendien in ontvangst heb mogen nemen.

Ieder van jullie die mij een beetje kent weet dat ik van boeken houd, érg van boeken houd!
Dus misschien gunnen jullie mij daarom ook de titel Leesambassadeur. Daarom wil ik jullie vragen om via onderstaande link (aan mij persoonlijk toegewezen) een stem uit te brengen op een van de genomineerde boeken.

http://www.nspublieksprijs.nl/jurylid/YLEP6


Ik heb mijn stem 'natuurlijk' al uitgebracht op 'Vaslav' van Arthur Japin.

Iedereen die mij graag ter wille is alvast geweldig bedankt en vergeet vooral niet te stemmen en mijn persoonlijke link door te sturen.

Groet,
Ine
 Melden

08-08-2011 om 13:12:27

Beste mensen,
Het lukt mijn niet meer om mijn Top 10 te wijzigen. Ik heb er al contact over gehad met Dizzie en een andere browser instelling geprobeerd zonder resultaat.
Ik kan een titel invoeren, maar krijg het plaatje niet meer weggeklikt, zodat ik de gewenste titel niet kan opslaan. Iemand een idee?
Bedankt alvast voor het meedenken.
Ine Melden

07-08-2011 om 18:11:56

Weer geen blog, maar gewoon een losse flodder!
Mijn dag kan niet meer stuk. Vandaag op de Deventer boekenmarkt mijn slag geslagen en mijn verzameling Grote Verhalenvertellers aangevuld met een gebonden versie van 'Melktanden' van Ignacio Martínez De Pison en van 'Brug der zuchten' van Richard Russo. Al had ik verder geen boek meer gevonden, wat ik wel gedaan heb :-), dan nog zou ik naar huis gegaan zijn met het ULTIEME boekenmarktfeestgevoel. Nu rustig wachten op 'Manuscripta' en de bekendmaking van de nominaties voor de NS Publieksprijs, ook een feestje lijkt me!



 Melden

06-08-2011 om 09:52:24

Nee, geen blog.
Ik maak alleen gebruik van de ruimte en het moment om iedereen die morgen naar de boekenmarkt in Deventer gaat een mooie dag te wensen.
Zelf ga ik (half ziek)op zoek, net als voorgaande jaren naar 'DE KRONIEK VAN HOGELINDEN' van Aster Berkhof. Jaren terug al twee keer gelezen, maar wil het boek graag nog eens lezen. Melden

22-06-2011 om 15:57:37

Geweldig leuk om geselecteerd te zijn om op zondag 4 september 2011 zitting te nemen in de Kernjury van de NS Publieksprijs 2011.
Waar: Manuscripta, dé opening van het boekenseizoen in de Westergasfabriek te Amsterdam. Melden

06-03-2011 om 18:20:04

Carlos Ruiz Zafon; Charles Lewinkski en Jaume Cabré zijn namen van schrijvers waarmee ik bekend was, ruim voordat ik in de tweede helft van 2010 als recensent ben toegevoegd aan de recensentengroep van de Grote Verhalenvertellers bij A.W. Bruna Uitgevers/Signatuur. Titels als ‘Wolf Hall’ van Hilary Mantel, ‘De Bibliotheek van onvervulde Dromen’ van Peter Manseau en ‘De nevelprins’ van Carlos Ruiz Zafon toegestuurd krijgen om te lezen en aansluitend een beoordeling schrijven betekent voor mij zoveel als een feestje.
Nadat ik deze week mijn recensie geschreven heb over ‘Naar Huis Zwemmen’ door Rolf Lappert, bedenk ik dat het me weemoedig stemt dat ik van het lezen van en het schrijven over boeken mijn beroep niet heb weten te maken en mijn herinnering gaat terug naar mijn jeugd en het plezier dat ik destijds al aan lezen beleefde. Het eerste boekje dat ik uit mijn geheugen tevoorschijn tover is een boekje dat ik tijdens een logeerpartij op het platteland bij mijn nichtje Annemie op tafel zag liggen.

Ik zal zes of zeven jaar geweest zijn, van het bestaan van Beatrix Potter had ik geen idee en mijn nichtje evenmin. De schrijfster van het kleine donkerblauwe boekje met harde kaft, waarop een afbeelding van een poes gekleed in een lichtblauwe broek met dito jasje, bleek een leuk verhaaltje geschreven te hebben over een ondeugende poes met de naam ‘Poekie’
Dat ik in mijn latere leven de hele reeks Beatrix Potter boekjes en filmpjes zou gaan verzamelen, daarvan had ik op dat moment nog geen idee.
Mijn liefde voor boeken is beslist ontstaan tijdens genoemde logeerpartij. Op mijn verlanglijstje voor verjaardagen en Sinterklaasvieringen schreef ik letterlijk ‘een boek’. Zowel mijn moeder als Sinterklaas gaven in de periode tussen mijn zesde- en mijn twaalfde jaar invulling aan mijn boekenwens. Ik kreeg boeken van Dick Laan cadeau over de avonturen van kabouter Pinkeltje en zijn dierenvriendjes.
Een stapje verder in mijn ontwikkeling werd ik verrast met de boeken over een koppig schoolmeisje – de vijftienjarige Ilse Macket – met de bijnaam Stijfkopje. Omdat ik het geloof had dat overwegingen van opvoedkundige aard ten grondslag lagen aan het cadeau geven, weigerde ik deze boeken leuk te vinden ook al kon ik me op het punt van stijfkoppigheid identificeren met de hoofdpersoon.
De volgende serie waarmee mijn boekenbezit werd aangevuld was van meer educatieve aard en dank zij ‘De kleine reiziger’ in bijvoorbeeld China maakte ik kennis met een andere cultuur waar bergen, rijst, strohoeden en een andere huidskleur bestonden en over geloof of politiek niet gerept werd. Op mijn twaalfde had ik lezen tot mijn favoriete bezigheid gemaakt en mijn vader, thuiskomend van zijn werk, zag mij doorgaans zitten of liggen met mijn neus in een boek.
Op zekere dag ging hij voor me staan en sprak hij de legendarisch woorden “Je kunt toch niet uitsluitend lezen. Je kunt ook buiten spelen”
Omdat de juistheid van mijn vaders inzichten door mij nog niet ter discussie werd gesteld, verliep de overgang van binnen lezen naar buiten spelen geruisloos en zag ik mezelf ‘ineens’ met een stick achter een balletje aanrennen bij de plaatselijke hockeyclub waar mijn broertjes, getalenteerd, jarenlang het veld hebben gedomineerd en waar ik met gestuntel en tegenzin in een lager meisjeselftal ook enkele seizoenen heb vol gemaakt. Trainen op woensdagmiddag en een wedstrijdje spelen op zaterdagmiddag maakten dat ik aanzienlijk minder ruimte kreeg om te lezen.
De middelbare school, belangrijk in de ogen van mijn ouders, gaf mij een geldig excuus om weer meer tijd te besteden aan wat ik het liefste deed; schrijven voor de schoolkrant en lezen!
Hoewel ik als leerling niet bijzonder gemotiveerd was, bleek ik waar het op lezen aankwam ijverig genoeg om tijdens de middagpauze bij de rij aan te sluiten om een boek te bemachtigen voor de vakken Nederlands, Engels of Duits. Frans ging ik liever uit de weg, die taal lag me niet ook al zwijmelde ik graag bij Franse chansons, waarvan ik de inhoud toch prima begreep.
De keuze beperkte zich tot wat de docenten wenselijk achtten voor de leeslijst. Onder de leerlingen circuleerde in de wandelgangen de naam van Jan Wolkers, halverwege de jaren zestig als vanzelfsprekend geweerd uit de bibliotheek van een katholieke middelbare meisjesschool en uit de plaatselijke leeszaal, waar ik een jeugdabonnement had. Toen ik eindelijk mijn oudste broer met een boek van Wolkers zag en het daarna in de handen van mijn moeder aantrof, gaf ik aan geïnteresseerd te zijn. Tot mijn spijt ging Wolkers als ‘ongeschikt’ aan mijn neus voorbij.
Mijn wraak smaakte zoet toen ik enige tijd later de schade heb ingehaald door menig boek van Jan Wolkers te kopen van het geld dat ik verdiende op donderdagavond en zaterdagmiddag als hulpverkoopster in een schoenenboetiekje.
Nadat ik in 1968 van twee vriendinnen mijn eerste dichtbundel als verjaardagscadeau kreeg, ‘Voor wie ik liefheb wil ik heten’ door Neeltje Maria Min, kreeg de drang om boeken te verzamelen definitief vorm.
Er zijn perioden geweest in mijn leven dat er in huis geruimd moest worden omdat er een teveel aan boeken was ontstaan. Met pijn in het hart zagen mijn man en ik afgesloten hoofdstukken wegens ruimtegebrek richting antiquariaat en kringloopwinkel verhuizen.
Maar boeken blijken aan mij te kleven en vinden steeds opnieuw hun weg naar de kasten langs de wanden van ons huis.
Mijn boeken koop ik in de boekhandel, bij de kringloopwinkel, op de boekenmarkt en rommelmarkt en sinds kort krijg ik Grote Verhalenvertellers toegestuurd door de uitgever en prijs ik mij gelukkig als ik mijn recensie schrijf.
Zoals mijn vader al zei: "Je kunt toch niet uitsluitend lezen"
 Melden

17-05-2010 om 19:47:29

‘Verlovingstijd’, Maarten ’t Hart.
Mijn aversie laten varen.
Maarten 't Hart, wie heeft niet van hem gehoord.
De herinnering aan ‘Een vlucht regenwulpen’ ligt in een uithoek van mijn brein opgeslagen. In de loop der jaren heb ik niet de behoefte gevoeld om de herinnering daar op te halen, decennia geleden heb ik het boek gelezen en de zucht naar meer bleef achterwege. Dank zij krant en televisie werd Maarten ’t Hart terugkerend nieuws voor mij, hetzij als Maarten, hetzij als Maartje, hetzij als bioloog en altijd met een eigenzinnige kijk op de wereld en zijn passanten. Ik liep daardoor niet sneller naar boekhandel of bibliotheek voor zijn boeken, beter gezegd voor zijn boeken liep ik helmaal niet! Tijdens mijn werkzaamheden als vrijwilliger in de mediatheek van een middelbare school stond ik eens met een stapel boeken voor de uitleenkast. Eén van de boeken in de stapel bleek ‘Verlovingstijd’ van Maarten 't Hart.
Ik liet niet na om tegen een collega een negatieve opmerking aan het adres van 't Hart te plaatsen. De collega reageerde, anders dan ik had verwacht, erg enthousiast bij de gedachte aan de schrijver.
Zij vond ‘Verlovingstijd’ een boeiend boek. Mijn collega is een bijzonder aardige vrouw, hetgeen mij tot nadenken stemde en haar mening gaf uiteindelijk de doorslag om het boek niet, zoals bedoeld, terug in de kast te plaatsen maar het mee naar huis te nemen.
Ik heb er geen spijt van het boek gelezen te hebben. Sterker nog, ik vond het behoorlijk jammer dat ik het boek bijna uit had en ik heb mijn leestempo bij de laatste hoofdstukken met opzet licht vertraagd. Ik had geen idee dat Maarten 't Hart gevoelens van wanhoop en twijfel zo fraai en diepgaand kan verwoorden. Het verhaal over de vriendschap en het verraad tussen twee jongens/mannen vond ik op momenten diep ontroeren. De kennismaking van de hoofdpersoon met klassieke muziek, zonder te weten om welke muziek het gaat, vind ik werkelijk prachtig in ‘beeld’ gebracht. Mijn aversie tegen de boeken van Maarten 't Hart heb ik dank zij ‘Verlovingstijd’ laten varen.
‘De jakobsladder’ en ‘Het woeden der gehele wereld’, net als het uit het brein opgediepte ‘Een vlucht regenwulpen’, staan klaar om gelezen te worden.
 Melden

BOEKEN