Snel zoeken

Boeken
Toplijsten Binnenkort verkrijgbaar Laatste toevoegingen Laatste reacties Meest bekeken vandaag Tweedehands boeken Recensies Boek toevoegen Agenda
Auteurs
Interviews Links
Video
Alle video's Video toevoegen
 
Ce's Dizzie (39)

Naam: Willem Jansen
Woonplaats: Oessem
Leeftijd: 46 jaar
Favoriete bezigheden: reageren
Vrienden: 39
Geplaatste reacties: 6
Toegevoegd: 1 boeken
Aantal stemmen: 2 keer gestemd
Dizzie sinds: 03-11-2008, 09:40:37

Ik lees nu: Dode zielen van Gogol
Ce's Blog
Wat vinden we hier
01-11-2012 om 10:31:52
van Moszkowicz?
leest meer na klikken op dit hier


 Melden
Ook u kunt een gratis boek
30-10-2012 om 15:24:41
verwachten, als u in mijn buurt woont
Hoewel ik er allejezus veel werk van had gemaakt om Uitverkoort (Gigaboek, 2009) aan de man te brengen, tot het volplakken van lantaarn-, reclame en rookpalen met aanbevelende teksten ('Een heerlijk fout boek.') aan toe, bleef ik met een partij van 500 stuks zitten.

En de Slegte wilde ze ook niet (ondanks goede reviews op Bol.com) en de lokale boekhandel evenmin ('omdat de tekst me niet aanstaat') zelfs niet voor 25 cent inkoop.
Toen besloot ik mijn boeken maar aan het oud-papier te doneren. Omdat ik geen alles-stoker heb. Nee niet aan de Voedselbank, die krijgen al genoeg, de uitvreters die daar aankloppen.

Nee, voor de papierboeren die zouden er geen moeite mee hebben, pleurden zo die netjes ingepakte stapels boeken bij de rest. Ik moest alleen wel zeker weten dat ze niet inzamelden voor een kerk, of erger een moskee dan wel zielige illegalen. Het was voor een Showband; dat trok me over de streep.

Op de juiste avond sleepte ik mijn 500 boeken in 25 pakken van zolder (500 euro investering). Ander oud-papier had ik niet, dat ging altijd mee in de grijze bak. Toen pas besefte ik dat er een probleem was. Het kon niet ongezien. De pakken zouden naakt buiten staan, ik kon ze niet bedekken met folders of krantjes. Kortom iedereen zou te weten komen waar die infame Willem Jansen woont. En hoe die echt heet. Dat was niet de bedoeling. Dus terug gekeerd, alles maar weer de zolder op. Sorry Showband.

Hoe kwam ik er dan van af? Die zelfde avond vol onrust moest ik naar buiten, maar rustig lopen werd het niet. Ik werd nogal gehinderd op de stoep door fietsers, met foldertjes, die net zo traag voortgingen als ik liep.

Dus ik snel weer naar huis, voor ik een zenuwinzinking kreeg. En met een goed idee. Dat kon ik ook. Ik ben nu al 12 pakken kwijt. Eerst in flats, dat gaat lekker snel (gewoon de nee/nee stickers negeren) maar of ze het daar zullen lezen betwijfel ik. Het blijft gokken natuurlijk, geen idee waar het boek in goede aarde/armen zal vallen.

'Reacties zijn welkom', plus email adres, heb ik in elk boekje gezet. Afwachten maar weer.

 Melden
Big Mart
17-07-2012 om 09:03:14
Het is elk jaar hetzelfde, hangend aan een volgauto vervangen renners hun lege bidons, lekke banden dan wel gescheurde wielrenbroeken, wegen blijken opeens te smal voor het peleton, op een rustdag komt de dopingpolitie in actie, een toeschouwer wordt aangereden als hij een close-up foto wil maken en er gaat altijd wel iemand dood, door een steen, ravijn dan wel zijn hart. En we zijn weer te optimistisch over de kansen van de Nederlandse wielrenners.

Smeets die verandert wel. Zijn kleren en het aantal laagjes blijven hetzelfde, maar hij past er steeds slechter in. En dit jaar heeft hij dat gele "sir Lance " armbandje niet om, ook te klein ondertussen. En hij beweegt steeds minder, afgezien van zijn mond en drinkhand. Hij zit er zelf ook mee, die immobiliteit. Het liefst rende hij weer achter de winnende renner aan; "Joe hef won, big chapeau vor joe!" Of zat hij achterop een radio-motor, haren in de wind, maar dat gaat niet meer vanwege zijn kaalte.

Erica Terpstra, ex-mastodont, daar moet hij eens contact mee zoeken. Of uitnodigen als gast: “Zeg Erica, we kennen je allemaal als een enorm gedreven, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, dikke vrouw, en nu opeens, ben je dat niet meer. Daar snappen wij gewone mensen niets van.” Erica is weer gaan zwemmen dat is haar geheim, dat ging eerst heel makkelijk. Mart moet gewoon weer gaan basketballen. Om te beginnen in een rolstoel, met twee vingers in de neus om geen snot voor de ogen te krijgen. Melden
Dank voor je inzet
22-06-2012 om 12:49:25
Beste mensen,

Ik ben bezig met een boek getiteld Dank voor je inzet over massa-ontslag. Recent heb ik er zelf een meegemaakt; nu ik werkloos ben heb ik zeeen van tijd om mijn ervaringen op te schrijven. Maar in mijn eentje heb ik geen idee of het wat voorstelt, qua tekst.
Wat vinden jullie, ervaren lezers zijnde? Hieronder staat het eerste hoofdstuk. Grijpt het je? Wil je verder lezen? Is het duidelijk, dat ook. Alle commentaar is welkom. Dank je wel!


Hoofdstuk 1

Anthonie Naghtt leunde achterover op zijn GiroSuperior 81 directiestoel en keek aandachtig naar het scherm van zijn vergulde laptop. Terwijl zijn benen rustten op een in plastic verpakte stapel glossy’s las hij de nieuwsmails die de laatste weken door de organisatie waren gestuurd. Naghtt schudde zuchtend zijn hoofd. Wat zeurde de Raad van Toezicht toch dat hij het massa-ontslag in een personeelsbijeenkomst moest gaan aankondigen? Die mails hadden toch allang duidelijk gemaakt dat er een sanering aankwam? En kon zijn opvolger dat niet doen, die begon al over een maand.

Hij klapte zijn laptop dicht en veerde overeind. Dat voorbereiden van die toespraak kon altijd nog, eerst ging hij zijn bureau maar eens leeg halen. Met een steeds grotere glimlach legde hij alles voor zich; medailles, oorkondes, erepenningen, een map vol foto’s en een stapel nummers van het personeelsblad Wij zijn Super! voorzien van post-it briefjes. Twee foto’s uit de map legde hij apart, een van hem met de minister-president plus handtekening, en een met een rapper, met iets onleesbaars. Daarna bukte hij zich voorover om te kijken of er nog wat in de laden lag. Hij vond een zilveren brievenopener; die had hij net nodig. Vol ongeduld wrikte hij daarmee de plastic verpakking rond de stapel glossy’s open en graaide er een uit. Daarna legde hij zijn benen tussen zijn trofeeën en begon te lezen in de glossy: Oogsttijd; Het Superieur Instituut voor Onderzoek der Technologie in de tijd van Anthonie Naghtt.

“Hier sta je ook in!” Loretta de Raad, het net aangenomen hoofd PR stapte het kantoor van Naghtt binnen met het nieuwe nummer van het personeelsblad.
“Kijk hier.” En het is nog een mooie foto ook, wilde ze er eigenlijk aan toevoegen. Loretta wees naar de foto die Naghtt poserend voor de camera op een racefiets gekleed in een strakke wielrennersoutfit vol Rotary logo’s liet zien op de top van de Col de Joux Plane. Met gladgeschoren, ingevette benen die glommen in de zon. Naghtt legde met tegenzin de glossy neer en pakte het personeelsblad aan. “Dank je wel. Ja, ik sta er weer goed op. Goed idee van je, foto past prima in de Super, ook buiten rubriek. Ach, veel geld hebben we niet bij elkaar gefietst; die kappersstoel voor dat langdurig werklozen trefcentrum konden we zo ook wel betalen. Was wel een goeie stoel, heb hem zelf nog uitgezocht. Het was dicht bij Zwitsersland, dat was wel handig. O, nog mails van van Voort ontvangen?”
Loretta schudde haar hoofd: “Nee, hij houdt zich stil de laatste tijd.” Naghtt bleef naar de foto kijken. “Jezus! Ik had geen fietshelm op! Wat onveilig! En iedereen kan het zien! Ach, het maakt ook niet meer uit, ik ben nog maar even bij SIOT. Ga ik heerlijk voor mezelf beginnen, dan ga ik eens oogsten.”

“Ja,” zuchtte Loretta, “het duurt niet lang meer.”

“Zo, dit is de laatste.” Naghtt deed een post-it papiertje in het personeelsblad en legde hem op de stapel met eerdere nummers. “Dat weet jij niet, maar het was hier zo onveilig toen ik begon. Acht jaar terug alweer. Met mijn Shell ervaring heb ik dat eens goed aangepakt. Het was heel duidelijk: SIOT stelde niets voor toen, qua veiligheid. In de labs had niemand een veiligheidsbril op. Op het terrein reden ze veel te hard. Op de daken liepen mensen zomaar los rond. Moet je nu kijken.” Naghtt knikte met zijn hoofd naar de muur voor hem. “Oorkonde voor het veiligste onderzoeksinstituut van Europa. Geen nare ongelukken meer hier, maar er is nog steeds kans op ongewenste publiciteit. Bezoekers zijn niet blind of gek. Het moet jou ook opgevallen zijn. Bij een rondleiding breken ze hun nek erover, figuurlijk dan. Dan heb ik het niet zo zeer over de medewerkers die zitten te knikkebollen achter hun computer en de labs waar enkel ongedierte actief is, dat zie je overal wel. Het gaat me om de opruiers en dwarspissers die zo maar zeggen waar het op staat, die kritiek hebben op het beleid. Gasten als Adriaan van Voort bijvoorbeeld; parasieten zijn het.”

Loretta knikte heftig.

“We hebben geluk gehad, maar we kunnen er op wachten dat een krant dat negatieve geluid een keer oppikt en gaat publiceren dat het hier helemaal niet zo super is. Bij de laatste sanering 15 jaar terug, zijn de tegenwerkers er allemaal uitgegooid, maar ondertussen zijn er weer veel te veel van. Werknemers die langzaam afgedwaald zijn, zichzelf allerlei vrijheden permitteren, niet aan de leiband lopen. En dan steken ze ook nog eens overal hun neus in. Wat er achter de schermen gebeurt, gaat ze helemaal niks aan! Het is een plaag geworden. Het kost steeds meer tijd en moeite om ze in toom te houden en een en ander aan hun zicht te onttrekken. Schoon schip maken met dat tuig! Weg met de gasten die last hebben van hun geweten, en als we dan toch bezig zijn ook maar de werknemers eruit die half-dement en incontinent zijn, of wat voor beperking dan ook hebben. En de secretaresses die echt niet meer aantrekkelijk zijn. Een flinke snoeibeurt, zodat SIOT er weer netjes, zoals het hoort en vooral niet bijzonder bij staat, onopvallend door de tijd glijdt. Dat is mijn afscheidscadeau voor SIOT. Het kost bijna niets, er komt geen gouden handdruk aan te pas. Door het wegvallen van die subsidie van Economische Zaken zijn er namelijk bedrijfseconomische redenen, daardoor kunnen we de ongewensten heel voordelig ontslaan. Wat vind jij, moeten we het personeel nog bijeen roepen om te informeren? Het is toch al duidelijk dat er gesaneerd gaat worden?”

Loretta dacht even na. “Nou ja, intern misschien wel maar extern nog lang niet. Jij doet de mededeling in een bijeenkomst en dan kom ik met een persbericht, zo werkt dat toch?”

“Ik heb er niet veel zin in, maar oké, inderdaad zo hoort het. Laat je me het persbericht wel eerst lezen? Er moet geen gezeur komen. Het personeel en de Ondernemingsraad slikken het wel; ze piepten ook niet toen we geld uit de pensioenpot haalden, maar journalisten kunnen moeilijk gaan doen. Die bezuiniging is natuurlijk eigenlijk gelogen. We wisten al jaren dat die EZ-subsidie zou aflopen, maar dat hoeft niemand te weten. En hoe je het ook wendt of keert, we zitten binnenkort met minder geld, dus er moeten mensen uit, klaar, toch? Ach, er wordt zoveel verdraaid tegenwoordig, dit kan er ook wel bij. Strak opschrijven dus. Maak een tekst die geen vragen oproept. Ze moeten hier niet gaan wroeten. Voor je het weet komen ze er achter dat ik jarenlang teveel verdiende voor een directeur van een semi-overheidsinstelling. Je hebt er toch geen moeite mee? Het is voor de goede zaak.”

“Nee hoor. Komt goed. Maak je maar geen zorgen. Zoveel bedrijven melden op dit moment dat ze moeten saneren. Overigens, vergeet je niet dat de fotograaf vanmiddag komt? Voor het portret in de directeurengalerij.”

“Oja, dat is leuk. Ik had al een foto in gedachte. Ik in een overall hier boven op het dak. Veilig natuurlijk, gezekerd met een permanente valbeveiliging.”

Loretta fronste haar wenkbrauwen.

“Zo’n koord, waarmee je vast zit. Als een bergbeklimmer.”

“Stoer! Zet je wel een bouwhelm op?”

Naghtt knikte. “Goed idee, regel jij die even? O, heb je de glossy al?”




 Melden
Even een voorproefje
20-06-2012 om 14:01:48
van mijn nieuwe boek
Dank voor je inzet

Een crisiskroniek

Noodzakelijk boek voor iedereen die met massa-ontslag te maken krijgt.

Een reddingsboei voor employees die vol vrees een aangekondigde ontslaggolf afwachten, een stappenplan voor HRM-ers die er een moeten organiseren, vakliteratuur voor arbeidsrechtadvocaten en nazorg voor hen die er net slachtoffer van zijn geworden.




Hoofdstuk 1


Anthonie Naghtt leunde achterover op zijn GiroSuperior 81 directiestoel en keek aandachtig naar het scherm van zijn vergulde laptop. Terwijl zijn benen rustten op een stapel in plastic verpakte glossy’s, las hij een voor een de sombere mails die hij de laatste weken door de organisatie had laten versturen. Wat zeurde de Raad van Toezicht toch? De boodschap was toch allang overgebracht? Een personeelsbijeenkomst om het massa-ontslag officieel aan te kondigen was helemaal niet meer nodig. En hij had er ook geen zin in eigenlijk. Dat kon zijn opvolger toch wel doen, die begon de volgende maand al.


Hij klapte zijn laptop dicht en veerde overeind. Eerst ging hij maar eens zijn bureau leeg halen. Medailles, oorkondes, erepenningen, een map vol foto’s en een stapel nummers van het personeelsblad SuperInstituut voorzien van post-it briefjes kwamen tevoorschijn. Twee foto’s uit de map legde hij apart, een van hem met de minister-president plus handtekening, en een met een rapper, met iets onleesbaars. Achterin een la vond hij een zilveren brievenopener. Die had hij net nodig. Vol ongeduld sneed hij het plastic rond de stapel glossy’s open en graaide er een uit. Hij legde zijn benen tussen de trofeeën op zijn bureau en begon te bladeren in het magazine dat speciaal voor zijn afscheid gemaakt was: Oogsttijd; SIOT in de tijd van directeur Anthonie Naghtt .

“Hier staat je ook in!” Loretta de Raad, het net aangenomen hoofd PR stapte het kantoor van Naghtt binnen met het laatste nummer van het personeelsblad. “Kijk hier.” En het is nog een mooie foto ook, wilde ze er eigenlijk aan toevoegen. Loretta wees naar de foto die Naghtt poserend voor de camera in een strakke wielrennersoutfit vol Rotary logo’s op een racefiets liet zien op de top van de Col de Joux Plane. Zijn gladgeschoren, ingevette benen glommen in de zon. “Ach, veel was het natuurlijk niet wat we bijeen fietsten, die kappersstoel voor dat langdurig werklozen trefcentrum konden we ook zo wel betalen. Was wel een goeie stoel, heb hem zelf nog uitgezocht. Het was dicht bij Zwitsersland, dat was belangrijker. Maar ik sta er goed op, dank je wel! Kan op de stapel. Oh, nog mails van van Voort ontvangen?” Loretta schudde haar hoofd. Naghtt bleef naar de foto kijken. “Jezus! Ik had geen fietshelm op! Wat onveilig! En iedereen kan het zien! Ach, het maakt ook niet meer uit, ik ben nog maar even bij SIOT. Ga ik heerlijk voor mezelf beginnen, dan ga ik eens oogsten. ”

“Ja,” zuchtte Loretta, “het duurt niet lang meer.”

“Het was zo gevaarlijk hier toen ik begon. Dat weet jij niet, acht jaar terug al weer. Met mijn Shell ervaring heb ik dat eens goed aangepakt. Het was heel duidelijk. SIOT stelde toen niets voor toen, qua veiligheid. Niemand had een veiligheidsbril op. Mensen liepen zomaar los op de daken. Op het terrein reden ze veel te hard. Moet je nu kijken.” Naghtt knikte met zijn hoofd naar de muur voor hem. “Oorkonde voor het veiligste onderzoeksinstituut van Europa. Maar SIOT is er nog niet. Bezoekers zijn niet blind of gek. Het moet jou ook opgevallen zijn. Bij een rondleiding breken ze hun nek erover, figuurlijk dan; medewerkers die zitten te knikkebollen achter een computer, labs waar enkel ongedierte actief is, koffieautomaten waar lange rijen voor staan en vergaderingen die moeizaam verlopen omdat er altijd wel een paar gasten zo maar zeggen waar het op staat. We hebben geluk gehad, dat er nog geen journalist op het idee is gekomen om een en ander eens onder de loep te leggen. Gasten als Adriaan van Voort, parasieten zijn het.”

Loretta knikte heftig.

“De pest voor het imago van het bedrijf. Ook slecht voor de veiligheid, leiden medewerkers veel te veel af, met kans op ongelukken en dus publiciteit. Bij de laatste sanering 15 jaar terug, zijn de tegenwerkers er allemaal uitgegooid, maar ondertussen zijn er weer veel te veel van. Werknemers die langzaam afgedwaald zijn, zichzelf allerlei vrijheden permitteren, niet aan de leiband lopen. En dan steken ze ook nog eens overal hun neus in. Wat er achter de schermen gebeurt, gaat ze helemaal niks aan! Het is een plaag geworden. Het kost steeds meer tijd en moeite om ze in toom te houden en een en ander aan hun zicht te onttrekken. Schoon schip maken met werknemers waar het SIOT niets aan heeft. Die half dement of incontinent zijn bijvoorbeeld, gasten die een geweten hebben, die er niet uit zien en dan ook gelijk maar de secretaresses die echt niet aantrekkelijk meer zijn. Jij niet natuurlijk.
Een flinke snoeibeurt, zodat SIOT er weer netjes, zoals het hoort en vooral niet bijzonder bij staat, onopvallend door de tijd glijdt. Dat wordt mijn afscheidscadeau voor de organisatie. Het kost bijna niets, er komt geen gouden handdruk aan te pas. Door het wegvallen van die subsidie van Economische Zaken zijn er bedrijfseconomische redenen, daardoor kunnen we de parasieten heel voordeling ontslaan. Wat vind jij, moet ik nog een toespraak houden om het aan te kondigen? Het is toch wel duidelijk dat er gesaneerd gaat worden?”

Loretta dacht even na. “Nou ja, intern misschien wel maar extern nog lang niet. Jij doet de aankondiging en dan kom ik met een persbericht, zo werkt dat toch?”

“Ja, oké, zo hoort het. Laat me de tekst wel eerst lezen. Ik bedoel het personeel en de Ondernemingsraad slikken het wel. Ze piepten ook niet toen we geld uit de pensioenpot haalden. Maar buiten is wat anders, er moet geen gezeur komen. Die bezuiniging is natuurlijk eigenlijk gelogen. We wisten al jaren dat die EZ-subsidie zou aflopen, maar dat hoeft niemand te weten. En hoe je het ook wendt of keert, we zitten binnenkort met minder geld, dus er moeten mensen uit, klaar, toch? Ach, er wordt zoveel verdraaid tegenwoordig, dit kan er ook wel bij. Strak opschrijven dus. Maak een tekst die geen vragen oproept. Ze moeten hier niet gaan wroeten. Voor je het weet komen ze er ook achter dat ik jarenlang teveel verdiende voor een directeur van een semi-overheidsinstelling. Je hebt er toch geen moeite mee? Het is voor de goede zaak.”

“Nee hoor. Komt goed. Maak je maar geen zorgen. Zoveel bedrijven melden op dit moment dat ze moeten saneren. Overigens, vergeet u niet dat de fotograaf vanmiddag komt? Voor het portret in de directeurengalerij van het bedrijfsmuseum.”

“O ja, dat is leuk. Ik had al een foto in gedachte. Ik in een overall hier boven op het dak. Veilig natuurlijk, met een permanente valbeveiliging.” Loretta fronste haar wenkbrauwen. “Zo’n koord, waarmee je vast zit. Als een bergbeklimmer.”

“Stoer! Zet je wel een bouwhelm op?”

Naghtt knikte. “Oh, heb je al een glossy van mij?”

 Melden
Voor al uw sedatieve overbruggingen van ellendige episodes; WegWezen, desgewenst permanent
11-06-2012 om 10:16:57



Het is nu zover uit de hand gelopen dat ik oranje begin te schijten wegens tompoucen, frisdranken, patat en frikandellen in die kleur en dat ik zelfs weet dat er iets met Mathijssen aan de hand is. Zonder Mathijssen kunnen we niet winnen, schijnt het. Van mij mag hij wat gebroken hebben. Hij is geblesseerd geraakt, in Auschwitz struikelde hij over een vergeten geraamte. “Zijn er hier ook douches? Voel me een beetje vies”, zei hij daarop.

De pers zal niet rusten tot ik in details alles van die man weet. Heeft een hekel aan Marokkanen, paast dus niet op Boulahrouz (goed zo), zijn vrouw wil dat hij bij AC Milan gaat spelen, omdat je daar veel beter kunt winkelen qua mode, hij verheugt zich op een high five met Alexander, nou liever Maxima, en hij draagt een groot geheim met zich mee namelijk dat de trainer van de jeugd van Zwaluwen Omhoog, waar hij begon, nog steeds een pedo is.

Mathijssen zou wel eens de sympathiekste van allemaal kunnen zijn, dat kan, maar ook dat kan me geen moer schelen. Ik wil maar een ding weten van dat hele EK; wanneer het afgelopen is.

(willemjansen.blogspot.com) Melden
Varia
29-05-2012 om 15:03:23
Ze komen er nog wel een keer achter dat je beter in een asbestmijn kunt werken dan bij Kwantum of De Schoenenreus. De hele dag tussen dampend plastic en rubber staan is niet zo goed voor je longen namelijk. Ik zeg het maar en voorspel gelijk dat parfums carcinogener zijn dan een mengsel van benzeen en dioxine. Dat is al bekend natuurlijk maar wordt nog even onder de stop gehouden.

Verder zal duidelijk worden dat het samenvoegen van landen die in oorlog waren, om een nieuwe oorlog te voorkomen, enkel zal leiden tot een nog grotere oorlog. Samenvoegen kost geld, de een meer dan de ander. Dat geeft frictie, zodat je erop kan wachten dat de vlam in de pan slaat. Kleine samenvoegingen geven al problemen. Feijenoord en Ajax supporters kun je beter niet in een vak stoppen. Arkel wilde voor geen goud met Noordeloos (en vice versa) opgaan in de nieuwe gemeente Giessenlanden. Politiecorpsen overwegen hun scherpschutters in te gaan zetten om te voorkomen dat er een Nationale Politie komt. West-Duitsers moeten steeds minder hebben van het naastgelegen financiële zwarte gat vol Osties. Schotten willen hun olie zelf houden, dus los van Engeland en Wales. Walen kunnen nog steeds de Vlamingen niet verstaan. Joegoslavië spatte uiteen in een burgeroorlog. Tsjecho-Slowakije splitste zo gauw de mogelijkheid zich voordeed. Het lijkt mij daarom heel verstandig om het experiment Europa maar te stoppen voor er dooien vallen.

Dat de Euro dan verdwijnt is helemaal geen ramp. Laat je niks wijs maken door die de Jager. Alle kluizen, matrassen en sokken barsten momenteel van het zwarte geld, dat dan net zoals bij het opheffen van de gulden massaal uitgegeven zal worden. In een paar maanden is de recessie voorbij, waarna we ons gaan richten op landen die het wel goed doen, buiten Europa dus.

Verder zal het niet lang duren eer er een religie-gen ontdekt wordt. In een laboratorium in het Westen natuurlijk. Ach, gut ze kunnen er niets aan doen. Maar ze zijn met hun fanatisme wel verkeerd bezig, als het genetisch is. Verspreiding is dan alleen mogelijk via het zaad. Maar het zijn creationisten natuurlijk, dus goddank snappen ze dat niet.

Afgezien daarvan ben ik bezig conclusies te trekken uit het fenomeen enkel dochters of enkel zonen. Dat moet toch ergens op duiden, waar moet de mensheid nog achter komen? Jeroen Pauw schijnt vijf zonen te hebben, meer weet ik niet, ongetwijfeld bij even zoveel vrouwen. Hij die niet naar het EK2012 mag, en enorm opgebloeid is sinds Friso gestrekt ligt, heeft 3 dochters. Prins Claus evenwel had drie zonen, tegenover Bernard 4 dochters, afgezien van wat nog niet bekend is. Robert ten Brink heeft vijf zingende dochters. Palingdorpproduct en evolutieleerontkenner Mona Keijzer heeft enkel zonen.

Is homogeen nageslacht een speling der natuur of duidt het ergens op? Meer onderzoek is nodig. Het is maar goed dat ik kinderloos ben; zodoende heb ik zeeën van tijd om licht te scheppen waar nog duisternis heerst, en helemaal omdat het anders vijf mongooltjes waren geworden.  Melden
Krabbel Ce

BOEKEN

Ce's Top 10
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
Vergelijk boeken-TOP 10
CE'S LEESVRIENDEN (39)
She
Maria fo...
André62
Gillian ...
Melissa
Anita Ve...
Corineha...
Prowisor...
Hailmary
Ennie
Ickyvick...
Peggy Do...
Lodewijk
Jean-Pau...
Ingrid O...
Biebmiep
NieuwAms...
Carla Ve...
Marleen8...
Dekentje
> Meer vrienden van Ce
CE'S FOTOBOEK (1)
Geen foto's aanwezig
 Melden
Krabbels aan Ce
Lodewijk, 20-09-2013 om: 08:19:46
Dag Willem,
Graag je aandacht voor mijn nieuwe blog. Groet, Lodewijk.
 Melden
She, 31-10-2012 om: 13:14:20
Mijn eerste boek heette: Helpt hen, het zijn wezen. Het stond vol met verhalen van hulpverleners ten tijde van de watersnoodramp 1953.
Nu schrijf ik over een leuker onderwerp: het strand.

Het was vast leuk om een fout boek te schrijven.smile_knipoog.gif
 Melden
She, 31-10-2012 om: 07:13:31
Waarom zou je je boeken nu al weggooien/uitdelen? Laat ze rijpen net zoals je je verhaal liet rijpen voordat je het opschreef.

Wie weet in welke droeve tijd er nog eens behoefte aan ontstaat. Dan ben je ineens helemaal hip.
 Melden
Marleen87, 31-05-2012 om: 13:00:00
Nee, ik heb er ooit over gelezen in het Psychologie magazine, dat tijdschrift, en daar werd natuurlijk wel verwezen naar dat onderzoek, maar kan het via google helaas niet terugvinden smile_verdrietig.gif En ach, je zou ook juist kunnen beargumenteren en dat mensen zonder religiegen een afwijking hebben hé.... smile_blij.gif
 Melden
Nolda, 31-05-2012 om: 11:26:42
Ik heb thuis al een man vol ziektes.
Schijven is misschien een betere optie. Ik heb voldoende om tegenaan te schoppen!
Ik wens je een fijne dag
Groetjes
 Melden
Login
Aanmelden
Nog geen lid?
Meld je gratis aan:
Aanmelden
Nu Online
tamara78
 19 Gasten
20 totaal
Nodig uit
Nieuwsbrief
Ontvang onze nieuwsbrief:
Versturen
E-community
41547 boeken
17994 auteurs
10910 leden
912 blogs
65232 stemmen
22763 reacties