31-12-2012 om 15:54:54

Tijdens een langweekend in Keulen had ik in een wijk waar veel gastarbeiders wonen een appartement gehuurd. Een wijk waar je veel eerder islamitische vrouwen in alles verbergende kleding zou verwachten dan de katholieke evenknie.

Thuis, nadat ik de foto had bijgesneden zag ik pas de bigshopper duidelijk in beeld.
Ik moest gelijk aan de strip van de islamitische vrouwen met de grote boodschappentas van Dirk van den Broek die zo nu en dan in De Volkskrant staan denken.
 Melden

24-11-2012 om 21:20:00

Het is iets wat ik met enige regelmaat in het straatbeeld tegenkom. Soms zit het op een boom geprikt. Een andere keer is het op de deur van het portiek geplakt. In ieder geval zit het op plekken die door de mensen in de buurt gezien worden. Het gaat om een vel A4 papier waarop een foto van een huisdier staat dat vermist wordt. Boven de foto staat dan in grote letters: "GEZOCHT" En onder de foto van de hond of de kat lees je dan de naam van het huis dier, nog wat kenmerken waaraan je het gezochte huisdier kan herkennen en een telefoonnummer van de eigenaar van het beest.

Afgelopen dinsdag liep ik van de markt door de steeg naast De Waag naar Boekhandel De Omslag op de Boterbrug. In de steeg zag ik daar op een elektriciteitskastje zo’n vel papier voor een vermist huisgenoot hangen. De wind had het al in flarden gescheurd waardoor ik niet de foto en de gehele tekst kon lezen. Maar de kop van het pamflet spreekt boekdelen.
 Melden

22-10-2012 om 21:39:27

Het is werkelijk fantastisch om met de fiets langs de grote Nederlands rivieren te fietsen. Hoog op de dijk kijk je ver over land en water. Trekkers ploegen het land. Binnenvaartschepen ploegen zich tegen de stroom in naar België of naar Duitsland.

Liggen de grote rivieren dwars op de uitgestippelde route dan weet je dat je als fietser moet ploegen. De brug op. Maar dat is niet het ergste. Helaas zijn bruggen fuiken waar vele verkeerstromen samen doorheen moeten. Met als resultaat een enorme massa die ik als fietser als een luidruchtige heksenketel ervaart. Wanneer er binnen een redelijke afstand van de brug een pont vaart zal ik daar dan ook voor kiezen.
Een pont is het tegenovergestelde van een brug. Varen geeft rust.



Tijdens mijn laatste fietsvakantie heb ik toch bewust voor een aantal bruggen gekozen. Omdat ik over de brug van Zaltbommel wilde. Goed, het is niet meer de brug die je op de foto van Prowisorio’s blog Via Zaltbommel ziet staan.
Een klein deel van die brug bestaat nog, verwerkt in een monument.
Op de voet van het monument staat op een plaquette het gedicht Moeder de vrouw van Martinus Nijhoff. Zo is het gedicht een eerbetuiging geworden aan vijfenzeventig jaar oeververbinding tussen Zaltbommel en Neerijnen.

 Melden

17-10-2012 om 07:55:15

Hoe en waarom Bob den Uyl zijn comeback maakte is één van de tien verhalen van auteurs die door de redactie van Bobschrift zijn verzameld. Wat ze gemeen hebben is dat ze wat te vertellen hebben over Bob den Uyl of dat het verhaal door Bob den Uyl geschreven had kunnen zijn. Van de tien verhalen beschrijf is er slechts één om te voorkomen dat deze blog een lengte krijgt waarvan bloglezers niet houden.

Chrétien Breukers en Merel Roze schrijven in ' 'Schrijfwijzer voor het web' (uitgeverij Augustus) : ‘ Probeer verticaal scrollen te vermijden ‘. Een opdracht die door de vormgeving van Dizzie niet zo heel gemakkelijk is.



Drie redacteuren van de VPRO-gids bekennen elkaar ooit dat ze Bob den Uyl lezen en herlezen. Ze vinden het een misverstand dat een bij leven populair auteur tien jaar na zijn dood alleen nog antiquarisch verkrijgbaar is. Daar moest iets aan veranderen.

In de zelfde periode zocht hoofdredacteur van de VPRO-gids Hans van Dalfsen naar wegen om de VPRO in een multimediaal tijdperk op meer vlakken dan alleen televisie, radio en de gids te profileren. Hij blijkt ook een liefhebber van het werk van Bob den Uyl te zijn.

Hij wilde aan de schrijver de jaarlijkse prijs voor het beste literaire en/of journalistieke reisverhaal verbinden. Er werd gelijk voor het opnieuw uitgeven van het oeuvre van Bob den Uyl geijverd. En – ze hadden de smaak te pakken – er moest en biografie komen.

Het boekenwereldje in Nederland is klein. ‘Ons kent ons’ is een uitdrukking die in dit geval dicht bij de waarheid komt. Al zal het feit dat bij Paul Brandt, in die tijd redacteur bij uitgeverij Thomas Rap, ‘ s’avonds in de echtelijke sponde met groot genoegen Bob den Uyl werd gelezen’. Paul Brand, oud klasgenoot van Hans van Dalfsen, was door Van Dalfsen benaderd voor de heruitgaven van de verhalen van Bob den Uyl.

In 2004 zette ik Het reizen vereist sterke zenuwen, een selectie van verhalen van Bob den Uyl in de boekenkast met reisverhalen. Mijn lievelingskast in de reisboekwinkel.
Een paar maanden eerder kreeg Rudie Rotthier de Bob den Uylprijs voor zijn boek De Koranroute. In 2008 verschijnt bij Thomas Rap Een zeker onbehagen Een biografie van Bob den Uyl van de biograaf Nico Keuning.

Volgens Maarten van Bracht beruste de biografie van bob den Uyl op een tamelijk gelukkige samenloop van omstandigheden. Nico Keuning koesterde in 2003 al de stille ambitie om deze te schijven. Hij had net de biografie van Jan Arend voltooid (Angst voor de winter) en was nog niet toe aan een nieuwe grote klus. Wel had hij in de VPRO-gids gelezen over het voorgenomen Bob-revival. Hij informeerde bij VPRO-radiocoryfee Wim Noordhoek of er al een biograaf was gevonden. De volgende dag werd hij door Paul Brandt opgebeld.

Naar mijn mening mag je stellen dat de gehele revival een gelukkige loop van omstandigheden is. Als vriendengroepje of als collega’s kan je wel zo enthousiast over een schrijver zijn dat je graag zijn verhalen weer in druk zou willen zien, maar wanneer ze stratenmakers en aannemers waren geweest betwijfel ik of we ooit nog iets over Bob den Uyl hadden gehoord. Zijn nieuwe lezers – en daar val ik zelf onder – hadden het geluk dat de enthousiaste mensen in de media werken. Dat de hoofdredacteur juist in op dat moment op zoek was naar nieuwe wegen om de VPRO te profileren. En de juiste mensen blijken nu ook net het werk van Bob den Uyl te bewonderen en geloofde in het succes van het opnieuw uitbrengen van zijn werk.
Wat niet wil zeggen dat het toeval is dat de heruitgebrachte boeken in de smaak vallen bij een brede groep lezers. Dat is een gevolg van de kwaliteit van de (reis)verhalen van Bob den Uyl.

‘Mensen die zeggen niets aan het toeval te willen overlaten, zijn mijn vrienden niet’ is de eerste regel van Een toevallige voorbijganger. Het is het verhaal van Bob den Uyl waarmee Bobschrift 2011 opent.



De verhalen van Bob den Uyl zijn het waard om in de originele uitvoering te lezen. Hei reizen vereist sterke zenuwen heb ik weggegeven. Om andere te overtuigen van de schoonheid van de - en hier leen ik de uitdrukking die Gerrit Komrij in Papierentijgers (Arbeiderspers) gebruikt - dubbelzinnige treurnis .
 Melden

16-09-2012 om 08:53:06

 Melden

06-09-2012 om 13:04:48

Als een slak heb ik de laatste drie weken door Vlaanderen en Nederland getrokken. Op de fiets en toch een heel huishouden bij me. Dan blijkt weer dat je niet zo veel nodig hebt om lekker te leven.
Op de meeste campings wordt duidelijk dat niet iedereen dit idee heeft. Er zijn in Nederland een aantal campings die op rondtrekkende wandelaars en fietsers zijn ingericht. Dat zijn de Natuurcampings. Daar vind je gelijkgezinden op een kampeerterrein met veel groen.
Omdat ik tijdens mijn vakantie niet zoveel plan kom ik vaker op een 'normale' camping terecht. Op zo'n camping krijg je dan een plekje op een standplaats van een caravan. Ook goed, alleen heb je veel bekijks waardoor ik me een vreemde eend in de bijt voel. Melden

22-07-2012 om 10:12:31

De bibliotheek waar ik als kind boeken ging lenen was gevestigd in de Frederik Hendrikstraat in Delft. Een straat in de arbeiderswijk Wippolder. Voor een deel bestaat deze wijk uit kleine rijtjeshuizen met puntdaken die bedekt zijn met rode dakpannen.
Het waren de huizen van de Socialistische woningbouwvereniging Volkshuisvesting.


Nu, als volwassen man begrijp ik dat de bibliotheek uiterst klein moet zijn geweest. Als kind zie je dat niet. Iedereen in mijn leefomgeving leefde in huizen van dat formaat. Daar komt bij dat je als kind de formaten van de huizen en andere producten veel groter ervaart dan ze in de werkelijkheid van een volwassenen zijn.
Aan mijn ouders heb ik van de week nog gevraagd of er misschien alleen kinderboeken in de bibliotheek stonden. Ze vertelde me dat de alleen de benedenverdieping voor de bibliotheek werd gebruikt en dat er in de kasten boeken voor alle leeftijden stonden. Hoe klein ook, de bibliotheek heeft voor mij grote waarden. Daar vond ik het boek waar door ik ben gaan lezen.


Lezen (en schrijven) heeft me in mijn kindertijd erg veel moeite gekost. Een tijd lang kon ik van letters geen woord maken. De letters A A P werd bij mij echt geen aap.
Tot mijn twaalfde had ik niet vrijwillig een boek uit gelezen. Lezen koste me zoveel inspanning en concentratie dat ik het niet zo lang vol hield. En ik was, en ben dat nog steeds, geen snelle lezer. In de drie weken die ik had voor dat het boek naar de bibliotheek terug moest kreeg ik het boek gewoon niet uitgelezen. Ik weet het niet zeker, maar ik heb het idee dat ik het half uitgelezen boek gewoon inleverde en een nieuw boek uitzocht en daar weer aan begon om nooit tot de laatste bladzijde te komen.
Tot ik op een mooie dag op een van de boekenplanken het boek “ Krijstocht in spijkerbroek’ van Thea Beckman zag liggen. In het beeld dat ik in mijn geheugen kan oproepen lag het boek plat op de boekenplank waardoor ik de illustratie op de kaft goed kon zien. Of de tekening van de stoet kinderen over het bergpad de doorslag heeft gegeven om dit boek uit te kiezen weet ik niet. Het kan ook de titel zijn geweest. Geschiedenis vond ik als kind het leukste vak. Al was voor mij geschiedenis vooral lekker luisteren naar mooie spannende verhalen.
‘Kruistocht in spijkerbroek’ was beslist het dikste boek dat ik als kind ooit uit de bibliotheek mee naar huis had genomen. Ruim driehonderd bladzijden! Ik ben gaan lezen. Ik ben blijven lezen. Ik heb het uitgelezen. En veel belangrijker, ik heb ervaren dat er schrijvers zijn die zo goed kunnen schrijven dat ze je in het verhaal zuigen en uit de werkelijkheid halen. Lezen was geen zware taak meer maar een inspanning die me ontspande en mijn leven verrijkte.

Een snelle leerling ben ik nooit geworden. Net zo min als een snelle lezer. Op mijn zevenentwintigste haalde ik mijn VWO. Ik werd wat ze tegenwoordig een Jobhopper noemen. Na diverse banen en opleidingen ben ik ruim tien jaar geleden in het boekenvak terecht gekomen. Ik heb mijn sitio* gevonden.


* Sitio komt uit de ‘De lessen van Don Juan’ van Carlos Castaneda. Het staat voor ‘je eigen plek’: “Het feit alleen van op je eigen plek te zitten schonk buitengewone kracht”



 Melden

BOEKEN