19-11-2008 om 18:40:25

Lezen doe ik het liefst languit liggend. Bij voorkeur op een plek waar languit liggen volstrekt toelaatbaar wordt geacht. In bed, bijvoorbeeld. Dan lig ik daar met een klein lampje aan, een kop (d.w.z. trappistenbierglas) thee op mijn nachtkastje, de poes luid spinnend aan mijn zijde (altijd even haar neus een paar keer langs het boek in kwestie halen: wat voor leesvlees heb ik hier in de kuip?)...Wie maakt me wat!

Lezen doe ik ook graag in de trein. Geroezemoes om me heen, het Hollandse landschap dat voorbijzoeft, af en toe uit het verhaal ge-omroept worden door een ijverige conducteur, zo in het boek opgaan dat ik vergeet uit te stappen...

Terrasjes, kroegen, parken, plantsoenen, luchthavens. Allemaal plaatsen waar veel gelezen wordt maar mij zul je er niet snel lezend aantreffen. Daar zit ik liever respectievelijk te drinken, te drinken, te wandelen, te zijn, te wachten op een vertrekkend of arriverend vliegtuigje.

Over plantsoenen en luchthavens gesproken. Op doorreis van Port au Prince naar Amsterdam hadden mijn zus, haar kindertjes en ik een lange tussenstop in Miami. Daar aangekomen wilden we even ontsnappen aan de hectiek en de kille airco-atmosfeer. Buiten, vlak voor de entree van het vliegveld, waren van die plantsoentjes ingericht waar je als vermoeide reiziger tussen de palmbomen en kamerplanten (!) kon uitpuffen op houten bankjes.

Op een van die banken lag een jongeman een boek te lezen. Blond-rossig haar, witte huid met sproeten, zo'n huid die weinig zon kan verdragen. Mijn kleine nichtje (4 jaar) liep een beetje rond te dollen en wierp al haar charmes in de strijd om contact te maken met die jongen. Aardig als hij was liet hij zijn boek in de steek en richtte hij zijn aandacht op haar en haar spel. Na een tijdje vond ik het mede namens hem welletjes - en was zij het kennelijk ook zat - en greep ik in.

Ik ging naast hem zitten en we raakten aan de praat. Vroeg hem wat hij aan het lezen was. Hij hield het boek omhoog: 'A wild sheep chase' van Haruki Murakami. "Wat vind je ervan?" vroeg ik. Hij vertelde dat hij het een heel gek en intrigerend verhaal vond. Dat we beiden iets met Murakami hadden werd al snel duidelijk. Ik zei "He's brilliant", dat ik van Murakami alleen 'The Wind up bird chronicles' had gelezen, hoe weg ik daarvan was en dat ik 'Hardboiled Wonderland and the end of the world' halverwege had moeten wegleggen omdat het te vervreemdend was.

"Dit boek is misschien wel net zo gek" zei de jongen - Engelsman, jaar of 26, afkomstig uit Londen (waarover ik dan weer begon te reclameren dat die stad toch echt geen Engeland is: "London is London". Ging hij overigens direct mee akkoord) en op doorreis naar Costa Rica voor een welverdiende vakantie zonder de vrienden die mee zouden gaan maar die op vliegveld Londen niet door de douane kwamen vanwege ongeldige paspoorten.

"Ik vind het heerlijk om zo'n boek te lezen nu ik op reis ben. Het haalt me uit de sleur van mijn jet lag en zet me weer aan het denken over vanalles en nog wat", zei hij. Waarop ik alleen maar volmondig ja kon knikken.

Even later zat ik met mijn zus op haar bankje. We hebben wel een kwartier zitten dubben hoe zijn boek nou toch in het Nederlands heet. "Een wilde schapenjacht? Nee, De jacht op het wilde schaap!"

We kwamen er niet uit. Te moe, te warm, te veel indrukken moeten verwerken. Tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe de Nederlandse titel van het boek luidt. En ik wil het ook niet weten. Want ik wil de herinnering aan die middag intact laten.
 Melden

07-11-2008 om 22:25:20

Zestien jaar. Regelmatig sta ik voor de boekenkast van mijn ouders met een blik van: valt er hier dan hopelijk nog iets te lezen voor me? Je moet weten, op die leeftijd ben ik de jeugdboeken wel zo'n beetje ontgroeid en derhalve langzamerhand nieuwsgierig geworden naar de 'volwassenenliteratuur'. Of ik er ook aan toe ben, is een tweede en die komt zo.

Mijn ouders snappen wel dat ik een leeshonger heb die amper te stillen is. Input wil ik, bestaande uit papier en inkt, en liefst wel nu meteen. Als een spons wil ik woorden, zinnen, ja alles in me opnemen. Maar hoe groot is dat 'alles' wel niet en hoe ver reikt mijn vermogen tot inname?

Mijn ouders raden me Davita's Harp van Chaim Potok aan. Ik trek 'm uit de kast en ga naar boven, in de verwachting dat Potok mij in de gedaante van Davita wel kan verleiden tot een interessante avond vol aandacht en inspiratie. Na een paar bladzijden geef ik de strijd op.

Twee jaar later. Voor de zoveelste keer sta ik voor de boekenkast in de huiskamer. Al die stoffige boeken uit de jaren vijftig, zestig en zeventig. Wolkers, Reve, 't Hart, wat moet ik ermee? Chaim Potok staat er trouwens ook nog steeds, vier boeken breed. Op aanraden van mijn ouders neem ik Davita's Harp mee naar mijn kamer.

Mijn moeder heeft me twee dagen lang niet gezien, iets waarvoor zij overigens alle begrip had. "Mooi boek hee", zei ze toen ik eindelijk weer onder de mensen kwam. "Ja", zei ik, "prachtig mam, hebbie nog zo'n boek voor me?"

Vanaf dat moment was er geen houden meer aan. Ik had 'de literatuur' ontdekt! Er ging vervolgens geen verjaardag of ander fijn jubileum voorbij of mijn vader kwam weer met een Potokje aanzetten. Daarna kwamen andere grote schrijvers, de een nog inspirerender en mysterieuzer dan de ander.

Met Chaim Potok ben ik in literaire zin volwassen geworden. In leeftijd uitgedrukt ben ik het inmiddels ook wel. Verder niet. En dat wil ik graag zo houden. Er zijn immers nog zo veel schrijvers die mij iets kunnen leren. Melden

31-10-2008 om 19:56:18

"This is the original version of Alice's Adventures in Wonderland, hand-written by Charles Dodgson for Alice Liddell between 1862 and 1864. The tale was first told by mathematician and pioneer photographer Dodgson (Lewis Carroll) on 4 July 1862 to the three young daughters of Henry Liddell, Dean of Christ Church, Oxford, on a river boat trip. Dodgson published his story in 1865, with illustrations by John Tenniel. It has since become one of the most popular of all children's books."

Gevonden op de website van The British Library, www.bl.uk. Melden

27-10-2008 om 19:51:48

Sjongejonge, jemigdepemig, wat een mooi diepzinnig boek is De geheime schrift van Sebastian Barry. Toen ik het uit had was ik er helemaal een beetje droevig van. Misschien is ontdaan een betere beschrijving van wat ik voelde. Hoe het ook zij, een roman die onder je huid gaat zitten en je de eerste tijd niet meer loslaat. Een aanrader mensen!

 Melden

24-10-2008 om 17:07:26

Ter ere van mijn verjaardag kreeg ik van mijn lieve broer een royaal geldbedrag cadeau. Dat geld heeft al die tijd keurig in de envelop in een la liggen wachten op een passende literaire bestemming. Gisteren wist ik ineens welke boeken ik ervoor zou gaan kopen:
The semantics of murder (Aifric Campbell) en
A fraction of the whole (Steve Toltz). Beide schrijvers zijn debutant, die ik al grasduinende op het wereldwijde webgebeuren heb ontdekt.

Om een exemplaar van The semantics of murder te bemachtigen ben ik vanmiddag speciaal de stad in gefietst - regen, koude en de winkelende massa trotserend. Ik dacht: dat boek moet en zal ik hebben. Zie mijn vorige blog voor het geval je de behoefte voelt om dit ongekend hebberige gedrag van mij in een juiste context te plaatsen.

Helaas, helaas, Libris-boekhandel Hijman & Arends (He-man and Eagles) had de roman niet op voorraad en kon 'm ook niet bestellen vanwege iets vaags met de importeur. Aangezien het niet erg des Flims is om zich door de eerste de beste boekhandelaar met een kluitmannetje de regen in te laten sturen, ben ik nog wat blijven ronddwalen tussen de boekentafels. Het geluk was weer geheel aan mijn kant toen ik het tweede boek op mijn verlanglijst zag liggen, het debuut van Steve Toltz.

Naast mijn laptop ligt nu zo'n heerlijk gloednieuwe Penguin-paperback met een originele kleurrijke kaft en bladzijden van dun lichtgrijs kringlooppapier bedrukt met een fijnzinnig lettertypje waarvan de naam mij in de gauwigheid is ontschoten - terwijl ik normaal gesproken toch redelijk goed ben in het onthouden van namen, maar dat terzijde.

Ruim 700 pagina's genieten geblazen in het verschiet; hoe simpel kan geluk toch wezen qua lezen. Bovendien zijn er nog ruim voldoende euri's over want A fraction of the whole kostte dus letterlijk maar een fractie van wat ik dacht dat 'ie zou kosten. Kortom, lieve broer, je hebt me erg blij gemaakt op deze herfstige vrijdagmiddag eind oktober.


 Melden

23-10-2008 om 16:45:03

Zelden zulke lyrische recensies gelezen over een debuutroman:

"Om met de deur in huis te vallen: The Semantics of murder van de Ierse schrijfster Aifric Campbel is de beste roman die ik in tijden gelezen heb...Echt, het is een verbluffend debuut." (Bas Heijne in NRC)

"A marvellous complex and satisfying novel." (Sunday Tribune)

"Clever and original, brave and ambitious. This novel is pitched at winning prizes. Campbell is an interesting and welcome new voice. She writes with great style and observation." (Sunday Independent)

"A profoundly original new writer. The Semantics of Murder leads us on a dark and thrilling quest through murderous spaces of the mind, in a prose of startling and inventive beauty." (Steve Davies)

Zelden zo'n gave website c.q. promotiefilm gezien:
link

Zelden zo staan te trappelen om een boek in mijn bezit te krijgen! Niks nie vertaling afwachten nie, gewoon hup naar de winkel en kopen dat boek. Er zit niks anders op. Dus lieve boekhandelaar, je ziet me morgen wel verschijnen zo rond een uur of negen als je de deuren van je winkeltje opent. Wees niet bang, ik blijf niet lang. Even snel naar binnen, boek afrekenen en weg is ze weer, met d'r zo felbegeerde debuutroman van Aifric Campbell onder haar arm.

 Melden

17-10-2008 om 14:10:34

...maar het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit. Welk boek zal ik als eerste gaan lezen? Graag jullie advies in deze heikele kwestie, liefst met ferme argumenten onderbouwd

 Melden

BOEKEN