07-10-2011 om 09:51:28

Ik heb drie jaar Schrijversvakschool gevolgd. Daarna ben ik gestopt. Iedereen daar vond het erg onverstandig om de opleiding niet af te sluiten met het vierde jaar proza, maar de mensen die me beter kenden wisten dat ik er goed aan deed. Want hoewel ik best nuttige dingen heb geleerd op de SVS, merkte ik dat ik het meest wezenlijke van het schrijven juist af begon te leren: het plezier, de lust, de noodzaak zelfs om te schrijven. Na drie jaar SVS was de lust me volledig vergaan en voelde schrijven alleen nog als werken en ik kon me niet voorstellen dat dit er niet aan af te lezen was.link Via deze link kun je verder lezen. Reacties zijn welkom.
...
 Melden

30-09-2011 om 08:32:05

Sinds Roeland weet dat ook hij geïnfecteerd is, schrikt hij wakker bij het minste of geringste. Dan heft hij zijn gezicht op als een dier dat geuren zoekt in de wind en pas nadat hij zich ervan vergewist heeft dat Deirdre nog steeds naast hem ligt, begraaft hij zich opnieuw onder de dekens. Alleen een paar blonde plukken haar – of wat daarvan over is – steken angstig boven de witte lakens uit.

Af en toe knipt hij het nachtlampje aan en gaat rechtop in bed zitten met opengesperde ogen. Deirdre doet dan alsof zij slaapt, want intimiteit boezemt haar angst in en de afstand is al zo eindeloos groot. Wat te doen als zij eerder dood gaat dan hij?

Hij kan er niet mee omgaan, heeft hij tegen de huisarts gezegd. Hij wil niet meer praten, geen gesprekken meer, geen lotgenoten, niet meer samen lachen omdat het hen toch niet kan raken. Hoe het verder moet had Roeland Deirdre gevraagd maar zij had het ook niet meer geweten. Ze durft hem sowieso niet meer te benaderen, zo afstandelijk is hij, maar soms, zo onregelmatig dat zij er geen patroon in kan ontdekken, wordt ze wakker van zijn warmte. Dan is hij van zijn kant van het bed naar die van haar opgeschoven en voelen zijn spieren soepel en ontspannen als vanouds.

Eén van die keren waagde Deirdre het dan toch om haar handpalm op Roelands buik te leggen om zijn schaamhaar zachtjes te strelen. Heel even – een paar seconden maar – meer niet – voelde de hoop niet als een last en waren ze bijna gelukkig. Deirdre’s borsten rustten groot en zwaar tegen Roelands smalle schouderbladen en haar schoot lag heet tegen zijn altijd koele billen. Bijna vatte ze moed, maar zodra ze zich strakker tegen hem aandrukte, trok Roeland zich terug in de donkere krochten van zijn ziel waar alleen hij de weg kent – als hij de weg al kent.

Wat rest is het wachten. Het zal niet lang meer duren en dan is het allemaal voorbij. Zo nu en dan raakt het dijbeen van Deirdre dat van Roeland en blijft dan even liggen.

Dit is experimentje: een stukje proza dat tegen de dichtkunst aanschuurt als het ware; geen plot, geen plan zelfs, alle regels van het perspectief heb ik aan mijn laars gelapt, ik heb geprobeerd de meerduidigheid te bewaren en louter associatief gewerkt. De vraag is nu: werkt het? En zou deze stijl ook nog te pruimen zijn als het 300 pagina’s lang (een hele roman dus) zou worden volgehouden? Reacties worden op prijs gesteld.
link http://www.mariafoerier.nl/ongeschreven-regel


 Melden

23-09-2011 om 18:21:12

Zijn er hier ook poëzieliefhebbers? Zij worden van harte uitgenodigd te reageren op mijn blog http://www.mariafoerier.nl
je hoeft zelf geen dichter zijn om te reageren, juist de leeservaring is interessant. Wat is jouw lievelingsgedicht en waarom? link Melden

16-09-2011 om 08:27:50

Een maand of drie geleden heb ik een zeer lovende recensie geschreven over het boek 'menselijke gebreken voor gevorderden' van professor Roos Vonk. Naar aanleiding daarvan heb ik een interview met haar gehad en dit op mijn blog geplaatst. Daar zijn erg veel reacties op gekomen dus al met al was dat erg geslaagd. Wat schrok ik daarom afgelopen maandag van het optreden van Roos Vonk bij Pauw en Witteman. tenenkrommend vond ik het. Gelukkig was Roos Vonk opnieuw bereid tot een interview. Dat vind ik wel sportief, zeker omdat ik dit keer wel echt mijn tanden heb laten zien. Ja zeker, die heb iklink

 Melden

02-09-2011 om 10:55:33

Ik had veel boeken mee deze zomer want was best lang op vakantie. DE GROTE VERRASSNG was 'De maagd Marino'van Petry Yves. Idioot verhaal maar geweldig goed geschreven. Alleen al daarom de moeite van het herlezen waard.

Eigenlijk vielen alle andere boeken die ik bij me had tegen: 'Alle beesten' van Midas Dekkers bijvoorbeeld. Het eerste essay is grappig. Het tweede en het derde en het vierde ook, maar op een gegeven moment weet je het wel en gaat het mateloos irriteren. 'Caesarion' van Tommy Wieringa vond ik ook erg tegenvallen, terwijl "Joe Speedboot'en 'Alles over Tristan'echt heel erg goed waren.

De allergrootste teleurstelling was echter 'De kaart en het gebied' van Milchel Houellebeck. Niet doorheen te komen. Maar het goed nieuws is: ik had mijn iPad bij me. Lang leve iBooks.

Ik heb Schopenhauer weer eens herlezen en voor het eerst sinds eeuwen de sprookjes van Andersen. Heel erg leuk. En ik ben begonnen aan De Geschiedenis van Woutertje Pietserse van Multatuli. Verder ben ik aan het proberen wat Italiaans te leren (want ik was in Bolzano) en ook dat kan via de iPad. Ik ga dus nooit meer op vakantie zonder.link

 Melden

01-07-2011 om 09:36:18

Het kinderboek 'Hobbel,Karel en Co' (9+) is verrassend leuk om te lezen, ook voor volwassenen. Eén van de dingen die dit boek zo sympathiek maakt is dat Co, het hoofdpersonage, niet eens een echt hoofdpersonage is; ze zet niet zichzelf centraal maar de wereld om haar heen zoals zij die ziet.

De stijl van dit boek is enigszins verwant met 'Het geheime dagboek van Adriaan Mole 13 ¾ jaar’ van Sue Townsend en dat vind ik een van de leukste jeugdboeken die ik ooit heb gelezen. Net als zij maakt Liesbeth Jongkind veel gebruik van kinderlogica en net als Annie MG Schmidt neemt ze het op voor kinderen en bekritiseert ze op een subtiele manier het (vaak onredelijke) gedrag van de volwassenen.

De kracht van het verhaal ligt overigens niet zozeer in de plot, maar in de karakters van de hoofdpersonen. Die zijn erg mooi en geloofwaardig neergezet, ik kan me onmiddellijk een hele serie voorstellen met Co als hoofdpersoon en verteller. Dit boek vraagt gewoon om een vervolg.

Ik had de eer Liesbeth Jongkind te mogen interviewen en de discussie aan te gaan over het verschil tussen lectuur en literatuur als het om kinderboeken gaat.link Ook jullie reacties zijn welkom.
 Melden

24-06-2011 om 11:03:15

Dit leerzame en confronterende boek gaat over de minder leuke kanten van mensen; hun neiging om alles persoonlijk op te vatten, hun zelfverlakkerij, hun ijdelheid, kortom de lulligheid van hun miezerige egotripjes.

Deze gepeperde woorden zijn afkomstig van de zo vriendelijk ogende hoogleraar in de psychologie Roos Vonk. Gelukkig is haar boodschap met veel humor verpakt en erg toegankelijk geschreven. Dit maakt ‘Menselijke gebreken voor gevorderden’ tot een boek dat iedereen op zijn nachtkastje zou moeten hebben, nee, een boek dat iedereen eigenlijk uit zijn hoofd zou moeten leren.

Het wordt hoog tijd dat we met zijn allen eens een toontje lager gaan zingen, meent Vonk, want al die opgeblazen ego’s maken de wereld niet mooier. Het enige wat mensen sympathiek maakt is hun vermogen om zichzelf te vergeten; mensen zijn alleen te pruimen als ze helemaal opgaan in hun hobby of hun werk of als ze verdiept zijn in een spel of een boek. Jammer genoeg duren dit soort momenten nooit lang en voor je het weet is er bij iedereen weer een strategisch ‘ik’ in de weer dat zich tekort gedaan voelt en zich wil laten gelden.

Vonk verwijst naar tientallen psychologische experimenten die binnen de wetenschap zijn gedaan. De resultaten van deze onderzoeken zijn ontluisterend. Voorbeeldje: als iemand constateert dat er een morele misser is begaan, erkennen we dit alleen als we die fout zelf niet net hebben gemaakt. Hebben we zo'n fout wel gemaakt, dan beschouwen we de opmerking als irritant en betweterig.

Hoezo wij? denkt de oplettende lezer nu misschien, ik ben zo niet. Maar dit is precies het punt van Roos Vonk: als je jezelf wilt leren kennen dan heeft het geen enkele zin om heel diep over jezelf te gaan zitten nadenken. Het is ook geen kwestie van gedachte-experimenten (hoe zou ik in die en die situatie reageren?) laat staan van luisteren naar je ‘diepste gevoel’. Zelfkennis krijg je enkel door naar het gedrag van anderen te kijken en domweg aan te nemen dat jij precies hetzelfde bent.

Natuurlijk zijn er nuanceverschillen, maar de processen die onze beslissingen en voorkeuren bepalen verlopen grotendeels onbewust en volgens wetmatigheden waaraan niemand zich kan onttrekken. Onwillekeurig worden we allemaal geleid door zelfbedrog bijvoorbeeld. Uit zelfbescherming weet onze onbewuste ‘spindoctor’ er altijd wel weer een positieve draai aan te geven als het een beetje tegenzit. ‘Ach ik wilde die baan eigenlijk toch al niet,’ denkt menigeen als hij afgewezen wordt bij een sollicitatie. Niet per se om de ander een rad voor ogen te draaien maar om zijn eigen gekwetste ego weer op te krikken.

Iedereen doet dit, benadrukt Vonk. Alleen zal niemand die bij zichzelf te rade gaat sporen aantreffen van dit zelfbedrog. Je zult het ook niet gaan zien als je extra goed kijkt. Dat komt omdat bewustwording van waarnaar je onbewust verlangt en wat je onbewust doet, eenvoudigweg niet mogelijk is. Onze hersenen zijn hiertoe nu eenmaal niet in staat, aldus Vonk, we kunnen alleen iets leren door naar anderen te kijken en aan te nemen dat jij geen haar beter bent.

Hoewel het overduidelijk haar bedoeling is de lezer veel illusies armer te maken, waarschuwt ze ook om niet al te hard te oordelen over anderen en ook niet over jezelf. Het idee dat mensen ofwel oprecht zijn ofwel de kluit belazeren is naïef. We moeten dit sprookje van goed versus fout zo langzamerhand echt gaan ontgroeien, meent Vonk, en ruimte laten voor twijfel en nuance. Er zit niets anders op dan te accepteren dat het gedrag van anderen en van onszelf vaak niet eenduidig en consistent is.

Haar boek staat boordevol praktische tips en mooie oneliners. Soms worden een aantal dingen wel erg stellig beweerd. Daar hadden wel wat meer vraagtekens bij mogen worden gezet.Dat heb ik dan ook gedaan. Lees mijn interview met Roos Vonk op link Reacties worden op prijs gesteld.


 Melden

BOEKEN