07-05-2009 om 17:00:51

Naast bank, bed en bad is de trein voor veel mensen de uitgelezen plek om in een boek te duiken. Eigenlijk maak je op dan op hetzelfde moment letterlijk twee reizen: terwijl de trein je dwars door het Hollandse land van station A naar station B brengt, voert het boek je mee op verkenningstocht door een parallelle wereld van verbeelding.

Gisteravond keek ik voor het eerst naar De Leescoupé van de KRO. In dit programma begeeft presentatrice Karin de Groot zich tussen de rails om met verschillende reizigers in gesprek te gaan over het boek dat zij zitten te lezen. Welk boek heb je bij je, waar gaat het over, vind je het een mooi verhaal en wat spreekt je er zo in aan - of juist niet? Leuk om als kijker even deelgenoot te zijn van allerlei uiteenlopende leeservaringen en eventueel nog wat fijne boekentips op te doen ook.

Verder komt iedere aflevering een aantal recent verschenen boeken aan bod. Als je net op dat moment in die trein zit, loop je kans dat jij er eentje mag uitkiezen. Maar voor wat hoort wat, uiteraard: je moet er dan wel een stukje over schrijven op de site van De Leescoupé. Er zijn trouwens ergere dingen die je als treinreiziger kunnen overkomen hoor, zo weet ik als doorgewinterde NS-forens.

Daarnaast stapt er iedere uitzending een bekende Nederlander in met een stapeltje boeken die voor hem of haar een speciale betekenis hebben. Gisteren was dat schrijfster Esther Verhoef, laaiend enthousiast over de thriller Doodsangst van Greg Iles. Dat boek heeft haar enorm uitgedaagd en geïnspireerd om zelf ook thrillers te gaan schrijven.

Eerlijk gezegd heb ik nog nooit iets van Verhoef gelezen, maar wél van Iles. Drie jaar geleden ben ik op Terschelling een mooie lentedag lang aan vakantiehuis gekluisterd geweest. Oorzaak: 24 uur, geschreven door Greg Iles dus. Superspannend van de eerste letter tot de laatste punt!

Een dezer dagen zal ik mij naar de boekhandel spoeden om Doodsangst aan te schaffen, in de hoop dat dat boek de 'thrill' van 24 uur weet te evenaren, of liever nog te overtreffen. Alvast met dank aan Esther Verhoef.

De Leescoupé



 Melden

18-04-2009 om 20:16:54

Dames en heren Dizzianen!

Flimflim is weer terug in het land der lezenden. Na een onrustige, drukke periode waarin mijn huis door renovatiegeweld geteisterd werd en ik geen letter lezen kon, hoop ik de boeken én de Dizziedraad weer op te kunnen pakken.

Jullie hebben nog een boekenraadsel van me tegoed, zo ontdekte ik net. Sorry dat het zo lang op zich heeft laten wachten, maar hier komt-ie dan:

"Mijn moeder kwam uit een kleine stad in Polen, mijn vader uit een kleine stad in Maine. Mijn moeder was een niet-gelovige jodin, mijn vader een niet-gelovig christen."

Zet 'm op!

P.S.: het huisje is mooi geworden; ben er heel blij mee! Melden

10-03-2009 om 15:17:39

Gisteravond ben ik begonnen in de roman De geestverwantschap van David Mitchell en ik ben nu al bijna niet te houden.

Dit boek belicht de levens van negen mensen in verschillende landen. Hoewel er in ieder hoofdstuk een ander persoon aan bod komt, staan de verhalen niet helemaal los van elkaar. Alle personages zijn op de één of andere manier met elkaar verbonden.

Ik vind deze roman heel bijzonder en heel boeiend. Vooral het verhaal van de boeddhistische theeverkoopster in China heeft me geraakt. Hoe David Mitchell haar portretteert in al haar eenvoud...Ontroerend gewoon!

Ga het ook maar lezen, zou ik zeggen...
Ik ben d'r even niet; zit in Mongolië (hoofdstuk 4).

 Melden

12-02-2009 om 14:39:02

In haar zojuist verschenen debuutroman De mooiste dagen zijn het ergst heeft Anke Scheeren een bijrol gegeven aan de oceanograaf Curtis Ebbesmeyer die in 1992 een onderzoek begon naar de zwemrichting van 29.000 overboord geslagen badeendjes.

Ik zie dit in de VPRO-Gids en denk: waar heb ik dit eerder gelezen? Het antwoord is snel gevonden in mijn eigen boekenkast:



Het verschil met De mooiste dagen zijn het ergst is dat Rascha Peper háár wetenschapper met opzet duizenden badeendjes overboord liet kieperen om de oceaanstromingen in kaart te brengen.

Een milde vorm van plagiaat, Anke?

www.seabean.com
www.oceanmotion.org
 Melden

08-02-2009 om 18:01:29

Kafka in kast


Noortje op tas Melden

21-01-2009 om 11:20:45

De kat die je in mijn vorige blog ietwat verwilderd om zich heen ziet koekeloeren, niet geheel bevattende wat zij met dat pak papier aan moet, heet Noortje. Noortje is 7,5 jaar, dol op Sheba Paté en erg aanhankelijk. Haar hobby's zijn talrijk én gevarieerd: slapen op de stoel, slapen op het kussentje op de bank, slapen op bed, slapen in het zonnetje op de vensterbank, slapen op tafel, slapen op de schoot van Flimflim als deze een film zit te kijken en - tot slot - slapen als ondergetekende ligt te lezen. In het laatste geval drapeert Noortje zich dan zo half over mij heen; haar bovenlichaam en koppie op mijn buik, de rest van haar lijf gewoon maar laten zakken en spinnen maar! Zo lezen wij samen wat af, de poes en ik.

Maar iets heeft dit steeds weer terugkerende, ultieme leesfestijn verstoord. Er is iets veranderd. Op het moment dat Kafka het strand van mijn geest betrad, begon Noortje een zekere terughoudendheid te ontwikkelen. Alsof ze aanvoelde wat er komen ging. Samen lezen is er al een tijdje niet meer bij.

Net als in de andere boeken van Murakami spelen katten in deze roman weer een belangrijke rol. Daarin schuilt voor mij dan ook gedeeltelijk de aantrekkingskracht. Maar helaas heb ik al in een vroeg stadium moeten constateren dat de katten er nu niet zo best vanaf komen. Er gebeuren heel enge, ja zelfs sadistische dingen met katten en dan moet je net mij hebben. Ik was dan ook even geneigd om die hele Kafka maar op dat strand te laten liggen. Zand erover en klaar.

Maar nee. De nieuwsgierigheid wint het toch van de principes. Ik wil toch graag weten hoe het verhaal verder gaat. Dus lees ik het boek nu clandestien, in het geniep, als N. niet in de buurt is. Want als ze erachter komt dan zwaait er wat voor me. Dan is het huis te klein. Dan wordt er nooit meer gezellig samen gelezen.

Waarschijnlijk schets ik hier een herkenbaar dilemma voor de Murakami- en kattenliefhebbers. Zij hebben mij trouwens ook al eens gewaarschuwd. Maar Flimflim wou het niet horen, Flimflim was eigenwijs. Dit krijg je d'r dus van. Ik zou blij zijn als deze Murakami straks weer netjes in de boekenkast staat.  Melden

08-01-2009 om 15:00:28

 Melden

BOEKEN