27-11-2011 om 13:24:03

Ik sla dit jaar maar weer eens over
Mijn rijmkunst is opnieuw te pover
Ik weet niet wat er rijmt op thrillers
Hoogstens moordenaars of killers

Ook voel ik me beroerd, ’t is heus
Het water loopt me uit de neus
De kleenex is niet aan te slepen
Ik hoest me lens en klink benepen

Die boeken zou ik heus wel willen
Maar ik zit vol met anti-dichtbacillen
Het liefst rijm ik op Jens Lapidus
Maar nu helaas dus even niet dus

Jammer van die plek daar aan de rand
Want het is toch tamelijk frappant
Dat ik juist dáár nog boeken mis
Terwijl het bijna 5 december is

Het kan dus eigenlijk niet rotter
Dat dat zo blijft door mijn gesnotter
Daar komen mooi geen boeken staan
Ik voel het op mijn klompjes aan

 Melden

30-10-2011 om 21:06:55

Soms heb ik een ongeëvenaarde melige bui. Te erg voor woorden als je er goed over nadenkt.
Maar het zit krachtig ingebakken in mijn genen zodat het me eigenlijk niet eens heel kwalijk genomen kan worden.

Ik ben de lezer van de familie en hoewel ik mijn uiterste best blijf doen om mijn jongste zus de schoonheid van het lezen bij te brengen, is dat behoorlijk vechten tegen de bierkaai gebleken.

Ruim een jaar geleden kreeg ik haar eindelijk zo ver dat ze ‘Hersenschimmen’ van Bernlef van me leende. Maar uitgelezen raakte het boek maar niet. De redenen varieerden van druk, druk, druk tot geen concentratie tot even geen zin tot totaal vergeten.

Ze verraste me gisteren dan ook aangenaam toen ze enthousiast binnen kwam wandelen met twee boekjes van Nicci French die ze in de kringloopwinkel had gekocht.
“Ik ga nu eens echt werk van dat lezen maken’, zei ze stralend, “maar ik wil wel met een paar dunne boeken beginnen.”

De 96 en 48 bladzijdes van ‘Verlies’ en ‘De mensen die weggingen’ waren in dat kader dus absoluut logische keuzes.

Onder het genot van een bakje senseo raakten we aan de praat over koetjes en kalfjes. Nicci French en het lezen verdwenen geruisloos naar de achtergrond.

Tot ik mijn kans greep en het gesprek op de kracht van het universum bracht.
“Wat je graag wilt, kun je visualiseren en dan komt het je kant uit”, bracht ik met overtuiging te berde.
Mijn zus keek verbaasd op want ook met bestsellers als “The secret” was ze nooit in aanraking gekomen.
Nu geloof ik zelf ook niet in die secrettheorie maar de kans was te mooi om te laten liggen.

“Zelf ben ik nu zo ver dat ik dingen kan verdubbelen”, ging ik kalm verder.
“Dat lijkt me wel iets”, grinnikte ze, “kun je dat ook met geld?”
“Nee nog niet, maar al wel met boeken. Geef me jouw exemplaren eens en doe je ogen dicht”.
Ze deed het en met mijn beste Harry Potter-imitatie sprak ik de imposante toverwoorden: “Boeken, ik wil dat gij uzelve verdubbelt”.

Het is van een ultieme flauwheid. Ik weet het.

Ik was tijdens het koffie drinken even naar boven gespurt en had mijn eigen exemplaren van de boekjes van Nicci French onder mijn trui verstopt. Een goed uitgeruste bibliotheek is nooit weg.

Toen ze haar ogen opendeed, had ik van elk boekje twee exemplaren in mijn handen.
Haar mond viel open.
“Huh”, zei ze.
Na nog drie “huh’s” was het daarna zeker twintig seconden doodstil.
Toen ik in haar wijd opengesperde ogen keek, genoot ik intens van mijn enorme flauwigheid.

Ik durf het gewoon toe te geven.

 Melden

19-10-2011 om 16:31:36

Vanaf vrijdag slaat Nederland weer massaal een maand aan het lezen.
Ik ben natuurlijk ook lid van de bibliotheek en dus sta ik normaalgesproken op 21 oktober al op de stoep om mijn gratis boekje in ontvangst te nemen.
Mooi dat het dit jaar het verrukkelijke “Het leven is vurrukkulluk” van Remco Campert is.

Maar ja, dat mooi is toch minder mooi dan het lijkt. Onze fraaie bibliotheek in Valkenswaard hoort bij het overkoepelende Bibliotheek De Kempen. Ook Noord-Brabant heeft niet uit de bezuinigingsklauwen van Den Haag kunnen blijven. En dan moet er wat gebeuren. Heel begrijpelijk.

Op woensdagavond knal ik tegenwoordig tegen de automatische glazen deuren van de ingang op die dan namelijk niet meer open willen. Ook handmatig is er trouwens geen beweging in te krijgen. De reden is evident: er is gesneden in de openingstijden.
Er zullen nog wel andere maatregelen genomen zijn om uit de rode cijfers te blijven maar daar heb ik als lid vooralsnog weinig van gemerkt. De schade is voor mij persoonlijk nog best te overzien.

Tot nu dan. Want bibliotheek De Kempen heeft maar besloten om dat gratis Nederland-leest-boekje niet uit te delen dit jaar. Ik heb geen inkijkje in de beurzen van de bibliotheken en kan ook niet inschatten wat deze actie elke afzonderlijke bibliotheek kost.

Maar ik kan me toch niet helemaal aan de indruk onttrekken dat dit toch een beetje een flauwe zet is. Dit soort initiatieven zijn er toch niet voor niets. Oké, ik heb Campert al gelezen en ik overleef het dus wel.

Ik merk dat ik in een weinig begripvolle periode in mijn leven ben aanbeland. Dit is al de tweede keer deze week dat ik iets niet helemaal kan volgen.

Ik ben wel benieuwd hoe andere bibliotheken hier mee om zijn gegaan en of wij hier in het diepe zuiden een uitzondering zijn.
 Melden

18-10-2011 om 12:58:25

Ik begrijp best dat de NS Publieksprijs van een andere orde is dan bijvoorbeeld de literatuurprijzen van de AKO en Libris.

Dat Van Reybrouk, Japin, Buwalde of Swaab de prijs niet gewonnen hebben, verrast me dus niet echt.
En ik gun het Esther Verhoef van harte. Ik ken haar boeken niet en ben dus absoluut niet capabel om welk oordeel dan ook uit te spreken.

En toch verbaast het me behoorlijk dat dit boek heeft kunnen winnen. Lees er de vele recensies eens op na stel ik voor. Hier op Dizzie of op BOL.
Natuurlijk zijn er lezers die Déjã Vu geweldig vinden maar in zijn algemeenheid wordt er toch vrij negatief over geoordeeld is mijn indruk. Geen hoogvlieger dus.

En toch wint dit boek de NS Publieksprijs.
Ik vind het prima maar begrijpen doe ik het eerlijk gezegd niet.

 Melden

14-10-2011 om 22:31:58

Ik volg slechts zelden boekenhypes en koop al zeker geen boeken op de wilde gok.

Wat lezers van een bepaald boek vinden is voor mij vaak wel een graadmeter.
Dan kun je het natuurlijk toch treffen dat je uiteindelijk teleurgesteld bent als je het boek dichtgeslagen hebt.

Ik heb al maanden een fascinatie voor een bepaald boek. De één vind het namelijk hopeloze bagger en de ander slaat helemaal op tilt van enthousiasme.

Ik heb me tot vandaag in kunnen houden omdat ik steeds het bange vermoeden had dat ik tot de ik-vind-het-baggergroep zou behoren. Maar mijn niet te onderdrukken nieuwgierigheid heeft het uiteindelijk dan toch gewonnen. Waarschijnlijk ook omdat de gelijknamige film met Julia Roberts erbij ingesloten zat.

Ik heb er nu al geen goed gevoel meer bij. Wat bezielt me soms toch?



Ik heb me wel een beetje ingedekt voor het geval dat. En dus heb ik HhhH en Godenslaap ook maar meegenomen.

Ik zou toch geen boeken meer kopen!
Wat bezielt me soms toch? Melden

12-10-2011 om 22:46:57

Twaalf uur aan één stuk door regen kan niet anders dan tot de trieste conclusie leiden dat ik vandaag anderhalf uur heb moeten waterfietsen. Drie kwartier heen en vijfenveertig minuten terug. Ik geef het je te doen.
Toch klaag ik nooit omdat ik bij die weersgesteldheid automatisch wat langzamer ga fietsen waardoor mijn overactieve brein vanzelf ook wat meer tot rust komt.
En bij relatieve rust gaat mijn gepieker vaak over in blijmoedig associëren.

Toen ik dus op mijn dooie akkertje een filiaal van Hans Anders passeerde, vroeg ik me natuurlijk meteen af wat in hemelsnaam ook al weer de voornaam van mrs. Stanhope was.
Mrs. Stanhope had dan wel geen directe link met de genoemde opticien maar haar zoon Bob des te meer. Voornamelijk omdat hij er absoluut geen klant zou kunnen zijn. Als dat namelijk wel zo was, vraag je je toch af waarom hij dan de bijnaam Arendsoog had meegekregen.

Ik was als kind helemaal niet gecharmeerd van onze oosterbuur Karl May met zijn Winnetou en Old Shatterhand. Te lastig vond ik die boeken en dus zocht in mijn toevlucht tot onze eigen J. Nowee.
Ik zat op de Paulusschool en Johannes Nowee gaf er les. Ik in Valkenswaard en Nowee in Den Haag maar zoiets schept toch een band.

Ik verslond zijn boeken en ik heb er op mijn biebje nog drie van teruggevonden.
Maar die moeder hè. Die Mrs. Stanhope die altijd zo enorm bezorgd was dat haar Bob wat zou overkomen. Nou, dat was nergens voor nodig wat mij betreft. Arendsoog en zijn grote vriend Witte Veder raakten beiden op een afstand van driehonderd meter nog wel een scheut van een bonsaiboompje dat met windkracht tien in de wind stond te wapperen.

Dat Arendsoog een knappe, slimme zus had die Ann heette weet ik nog bijzonder goed. Ik ben op haar nog een boek of drie, vier verliefd geweest. Dat ging pas over toen we nieuwe overburen kregen inclusief een dochter van mijn eigen leeftijd.

Ik herinner me Lightfeet het paard van Arendsoog en Jim de voorman die de S-ranch voorbeeldig leidde als onze Bob het weer eens op zijn heupen had gekregen en op avontuur trok.

Maar hoe die mrs. Stanhope nu ook al weer weer van voren heette? Al sla je me dood. Ik denk, nu ik er al een uur of vier mee rondloop, dat ze helemaal geen voornaam had. Het zal wel simpelweg moeder zijn geweest.
“Moeder, ik ga weer eens lekker een paar honderd bladzijden boeven vangen”, sprak Arendsoog zacht.
“Ach hemel Bob, doe je dan wel een sjaal om want het kan enorm vriezen in Canada.”
“Ik neem Witte Veder ook mee hoor moeder”, zei Arendsoog net doend alsof hij haar niet gehoord had.
“Dat is heel verstandig”, verzuchtte ze want ze wist wel wat mensen daar van dachten. Net zoiets als bij Batman en Robin.

En samen met Witte Veder vertrok Arendsoog naar Monserre in Canada waar hij in ‘Arendsoog en de geest van de eenzame wolf” blijkbaar een bonthandel had geërfd. Geen idee meer hoe dat afliep. Het is verdorie bijna een halve eeuw geleden dat ik het las dus neem het me maar eens kwalijk.

Ik heb het boek zojuist naar beneden gehaald. Kan een mens in extase raken van het ruiken in een boek. Nou, ik wel dus. Wat een heerlijke nostalgische geur. De paardendamp slaat er vanaf.

Terwijl ik in het boek begin te lezen, word ik wat onrustig. Het paard van Witte Veder is de oorzaak. Dat zal toch ook wel een naam hebben gehad. De twijfel slaat toe.

Mrs. Stanhope en dat paard van die Indiaan gaan me waarschijnlijk wel uit mijn slaap houden vannacht. Maar dan ga ik mooi van de nood een deugd maken en deel 9 uit de serie in één ruk uitlezen.

Als je oud wordt en een generatie door bent geschoven, dan wil je wel eens mijmeren over vroeger.
Niets mooier om dat dan over boeken te doen.
Op de fiets in de stromende regen.

Als je oud wordt maar je je toch nog jong voelt dan wil je wel eens boek van vroeger herlezen.
Niets mooier om je dan weer te verliezen in één van je helden.
Onder je dekbed met de regen kletterend tegen het raam.

 Melden

14-08-2011 om 12:29:51

Minimaal een kwart van de kofferbak reserveer ik voor boeken die ik tijdens de vakantie denk te gaan lezen.

Ik weet op voorhand echter al dat zowel mijn vrouw als mijn hond er alles aan zullen doen om mij activiteiten te laten ontplooien die niet in de leessfeer te rubriceren zijn.
Er moeten strandwandelingen gemaakt worden, vuurtorens beklommen worden, pannekoekenrestaurantjes bezocht worden en souvenierswinkeltjes in- en uitgelopen worden.

Gelukkig leek het weerbeeld op maat gesneden voor een weekje onbekommerd doorlezen.
Windkracht zeven, regen en winterse kou waren voortreffelijke ingrediënten voor relaxed binnenzitten met een boek op schoot en een glas vieux-cola binnen handbereik.

Verder dan drie uitgelezen boeken bleek ik achteraf echter niet gekomen te zijn.
Alles werd door mijn medevakantievierders uit de kast gehaald om me het lezen behoorlijk lastig te maken.

Een befaamde truc van onze colli is te aanschouwen in het onderstaande filmpje.
Hoe het mijn vrouw lukte om me mijn boek aan de kant te laten gooien, komt in een volgend blogje mogelijk nog wel ter sprake.



Zie ook de film Spring is in the air waarin de hond als pup acteert. Melden

BOEKEN