28-03-2011 om 16:00:08

Water voor de olifanten van Sara Gruen is een fascinerende roman over een onmogelijke liefde in de circuswereld.

De 93-jarige Jacob Jankowski wacht in het bejaardentehuis tot één van zijn kinderen of kleinkinderen hem komt ophalen om naar het circus te gaan. Hij zit al helemaal klaar om naar de voorstelling te gaan. Meer mensen worden opgehaald. Uiteindelijk is Jacob als enige over en dan blijkt, dat hun oudste zoon de visite vergeten is. Jacob blikt terug op zijn leven:

Wanneer zijn ouders in de jaren dertig bij een ongeluk om het leven komen, blijken zijn ouders alleen nog maar schulden te hebben gehad. Het huis is van de bank. Jacob’s vader was dierenarts en Jacob zou in de praktijk komen werken. Zijn studie veeartsenij kan hij niet afmaken en berooid springt hij op de trein. Deze trein blijkt van een rondreizend circus te zijn, The Benzini Brothers Most Spectacular Show on Earth. Hij kan er aan het werk en mest hokken uit. Zodra de circusdirecteur Uncle Al door heeft dat hij bijna dierenarts is, mag als zodanig aan de slag. Hij komt in het slaapvertrek terecht bij Kinko, een lilliputter, Walter voor vrienden, met zijn hond Queenie.

Dan leert Jacob Marlena kennen, de mooie ster van het paardennummer, maar ze is getrouwd met August, de dierentrainer, die soms wel erg wreed met dieren omgaat. Jacob wordt verliefd op Marlena. Jacob hoort, dat er wel eens mensen van de trein worden gegooid, als ze nog geld tegoed hebben als salaris bijvoorbeeld. Hij is ook iemand, die de laatste keer geen salaris heeft ontvangen. Camel, een oude man, die na het drinken van een bepaald soort drank verlamd is geraakt, staat ook op de nominatie om ´gekieperd´te worden. Walter en Jacob verbergen hem in hun slaapvertrek. Het zijn de jaren dertig ten tijde van de depressie in Amerika. Veel bedrijven gaan ten onder. Uncle Al koopt van een failliet circus Rosie op, een olifant, en van hun laatste geld een circuswagen voor Rosie. Rosie moet de nieuwe attractie worden om hen voor de ondergang te behoeden. Jacob neemt de verzorging op zich. Alleen Rosie kent niet één kunstje. August gebruikt geweld om Rosie uit haar wagen te krijgen. Dan ontdekt Jacob, waarom Rosie nooit naar August luistert. August nodigt Jacob vaak uit, hij eet ook aan hun tafel in de kooktent. August vertrouwt Marlena niet en verdenkt haar een verhouding met Jacob te hebben. Hij mishandelt haar en zij ontvlucht het circus om in een hotel te overnachten. Als Jacob haar achterna gaat, dan pas verklaren zij elkaar hun liefde.

Uncle Al wil, dat August en Marlena weer verenigd worden. Daar moet Jacob voor zorgen, want anders … kan er wel eens iemand ´gekieperd´ worden, zoals Camel. Als dan Jacob op een nacht het plan heeft opgevat om August te vermoorden, neemt hij het mes van Walter mee en gaat over de wagons naar het verblijf van August. Echter als het zover is, doet hij het toch niet en legt het mes als een soort waarschuwing op het kussen naast hem neer. Wanneer hij terugkomt, zijn Walter en Camel verdwenen. Hij realiseert zich, dat als hij in de trein, op zijn plek was geweest, hij ook verdwenen zou zijn.

Die nacht zijn er behalve Walter en Camel nog acht mannen van de trein gegooid. Vijf hadden het overleefd en wilden wraak. Uiteindelijk trouwen Jacob en Marlena toch. Als je wilt weten, hoe dat kan, ga dan snel deze roman lezen.

Water voor de olifanten heeft twee verhaallijnen: je leest hoe het Jacob tegenwoordig vergaat op 93 jarige leeftijd en tegelijkertijd lees je wat hij heeft meegemaakt toen hij 23 was bij het circus ten tijde van de economische crisis en drooglegging. Tussendoor staan foto ’s van de circuswereld uit vroegere tijden. Het verhaal leest als een trein en is meeslepend en ontroerend.

Sara Gruen is opgegroeid in Canada. Zij woont op het platteland in de buurt van Chicago.

Leesclubvragen en discussieonderwerpen

Deze prachtige roman geeft dat gevoel van opwinding wat je ook als kind ervoer als je naar het circus ging. Ik heb het in één adem uitgelezen, echt een aanrader!
 Melden

24-03-2011 om 11:55:53

Santa Montefiore (1970) debuteerde met Onder de ombu-boom. In de jaren negentig woonde ze in Buenos Aires, de geboorteplaats van haar moeder. Daar schreef ze dit debuut.

Sofia Solanas wordt geboren als dochter van Paco Solanas in Argentinië. Haar oom Alejandro fokt pony ‘s en verkoopt ze over de hele wereld. Haar hele jeugd brengt ze door op Santa Catalina, een familieranch dichtbij Buenos Aires. Er is een tennisbaan en een groot zwembad. De hele familie woonde er zowat, want ook ooms en tantes hadden er een huis. Grootvader ODwyer was vanuit Ierland naar Argentinië vertrokken, toen zijn vrouw was overleden en woonde ook in. Anna, de moeder van Sofia, was namelijk Ierse en had Paco in Londen leren kennen, net op het punt, toen ze zou trouwen met een andere man. Dolverliefd maakt ze een eind aan die trouwplannen en na een half jaar van elkaar beter leren kennen in Londen, vertrekken ze samen naar Argentinië om zich daar te vestigen. De moeder van Anna is tien jaar later aan verdriet overleden.

Sofia is niet een echt meisje. Ze rijdt pony als de beste en speelt heel goed polo. Zij speelt vaak met haar twee oudere broers en haar neven. Daarbij is ze ook nog heel mooi. Ze windt haar vader om haar vinger en krijgt alles van hem gedaan. Haar moeder echter vindt, dat ze haar af en toe toch moet bijsturen, waardoor ze zichzelf vaak een boeman voelt.

Tussen Santi, haar neef en Sofia groet iets meer dan vriendschap. Als ze zwanger raakt, wordt ze door haar vader en moeder naar het buitenland gestuurd om abortus te laten plegen. Sofia is echter helemaal niet van plan om de zwangerschap te beëindigen. Zij wil, samen met Santi, ergens een nieuw bestaan opbouwen, met de baby. Er komt echter een spaak in het wiel (de brieven worden onderschept) en allebei denken, dat de ander toch niet zo verder wil. Sofia geeft uiteindelijk haar baby op voor adoptie en vertrekt naar Londen om daar werk te vinden. Beiden trouwen en stichten een gezin. Als dan Maria, de zus van Santi op sterven ligt, schrijft de moeder van Maria haar een brief of ze toch na al die jaren niet afscheid kan nemen van Maria. Als ze terug is in Argentinië, blijkt, dat de liefde nog niet over is. Op Santa Catalina hoort ze, na zoveel jaar, ook wat er van haar eerste zoontje geworden is.

De ombuboom speelt in dit verhaal een grote rol. Hij heeft hen zien opgroeien, hij kent hun pijn, hun liefde, hun plezier. Voor Sofia staat de ombuboom symbool voor een idyllische kindertijd. De boom die haar door alle moeilijke tijden heen had geholpen.

Santa Montefiore (1970) studeerde Spaans en Italiaans. Hoewel ze al op jonge leeftijd met schrijven begon, werd haar eerste boek afgewezen. Santa accepteerde toen in 1989 een baan als docent Moderne talen aan Exeter University, maar besloot eerst nog een jaar naar Buenos Aires te gaan, de geboorteplaats van haar moeder. ('In tegenstelling tot mijn broer en zus heeft mijn Latijnse achtergrond mij altijd geboeid.') Ze is getrouwd met de historicus en romanschrijver Simon Sebag Montefiore en ze woont met haar gezin in Londen.

Onder de ombuboom is een prachtig romantisch verhaal. Door alle mooie beschrijvingen van het landschap zie je de pampa zo voor je. Ook vond ik diverse passage uit het boek zo ontroerend, dat ik het niet droog hield. Dat komt ook, denk ik, omdat er verschillende parallellen waren tussen het verhaal en mijzelf. Ik heb genoten van dit boek: 5 sterren waard!
 Melden

23-03-2011 om 13:38:09

Stank is het eerste deel van de inmiddels driedelige reeks over Fredrik Broman, inspecteur van politie in Visby op het Zweedse eiland Gotland. De duiker is de eerste roman van Håkan Östlundh, die in Nederland verscheen, maar is eigenlijk het tweede deel. Voor de lezers die De duiker nog niet hebben gelezen is het aan te bevelen om eerst Stank te lezen. Hiermee komen de ontwikkeling van de hoofdpersonen beter tot zijn recht.

Ikzelf ben begonnen met De duiker, waarin Fredrik Broman en Ninni hun huis verbouwen en lees nu in Stank hoe Fredrik Broman met zijn vrouw Ninni en gezin op Gotland verzeild is geraakt: ze zijn verhuisd vanuit Stockholm om te ontsnappen aan de grote stad. Alles werd veel te vol en te duur daar. Dit is zijn eerste zomer bij de recherche in Visby op het eiland Gotland. Fredrik Broman wordt eerst benaderd door een man, die beweert, dat er in het zuiden een auto met een skibox op een parkeerplaats staat, waar een behoorlijke stank vanaf komt: het ruikt naar rottend zeewier, een beetje weeïge geur. Vlak erna komt er een melding binnen van een dood lam, gevonden in een boothuis, ook in het zuiden van het eiland. Ze proberen er achter te komen, wie er in de skibox ligt, want dat is het geval: er is een moord gepleegd. Als later weer een moord word gepleegd, wordt het politieteam toch wel te verstaan gegeven snel achter de seriemoordenaar aan te gaan, want het is hoogzomer en het eiland is afhankelijk van zijn toeristen. In de krant wordt het eiland al “Het eiland van de angst” genoemd.

Als dan hun buurvrouw Karin ook nog vermoord wordt gevonden, met wie ze juist een gezellige avond achter de rug hebben, komt de nachtmerrie wel heel dichtbij. Ninni wil terug verhuizen naar het vasteland. Ze had veel steun aan Karin, die wel eens bij haar thuis sliep als ze te bang was om alleen te blijven als Fredrik ’s nachts op onderzoek uit was. Heel veel toeristen laten hun vakantie ook voor wat het is en vertrekken met de veerboot naar huis.

De hoofdstukken in Stank worden afgewisseld met de overpeinzingen van de dader. Gelukkig weet je tot bijna bij het eind niet wie de dader is en kun je zelf mee puzzelen naar de oplossing. Håkan Östlundh leidt je rond over het hele eiland en aan de hand van het kaartje voorin het boek is het wel leuk om te volgen waar ze zijn op het eiland. Ik ben vast van plan ooit nog eens naar Gotland toe te gaan, omdat de sfeer mij aanspreekt. Die sfeer wordt goed omschreven. In De duiker was het winter en koud. In Stank is het hoogzomer en de warmste zomer ooit ( ook in Dwaalsporen van Henning Mankell was het zo warm- zelfde zomer?). Misschien door alle uitweidingen over waar ze zijn op het eiland gaat de vaart er een beetje uit, maar dat vond ik niet erg. Ik vond het een leuk boek om te lezen: 4 sterren. Melden

10-03-2011 om 14:16:28

Dwaalsporen is het vijfde deel in de Wallander- reeks.

Dwaalsporen speelt zich af tussen 21 juni en 8 juli 1994. Het is de heetste zomer van de eeuw. Kurt Wallander heeft zin in zijn vakantie met Baiba Liepa in Denemarken, de vrouw die hij in Riga heeft leren kennen. Nog een paar weken en dan is het zover. Hij krijgt echter een telefoontje, dat er zich in een koolzaadakker van een boer een meisje schuil houdt. Als hij naar de boer toegaat en het meisje achterna gaat op het veld, is het meisje zo bang, dat ze zichzelf in brand steekt en het hele veld in lichterlaaie komt te staan. Kort daarop wordt er op het strand, dichtbij zijn huis, een lichaam gevonden van een man, die vroeger minister van Justitie is geweest. Hij is met een bijl vermoord en gescalpeerd. Als dan weer een man vermoord wordt met een bijl, hebben ze in de gaten, dat dit een seriemoordenaar betreft. De zaak met het meisje van de koolzaadakker wordt opzij geschoven om voorrang te geven aan deze moorden. De politie heeft bijna geen aanknopingspunten en zijn vakantie met Baiba komt op de tocht te staan. Het is een race tegen de klok, want ze weten niet of er nog meer slachtoffers zullen vallen.

Terwijl Wallander zijn jacht begint, wordt in de Verenigde Staten het WK voetbal van 1994 gespeeld. De wedstrijden van Zweden gaan volledig aan Wallander voorbij. Er volgen meer moorden, ook met een bijl gepleegd en met een scalp, alleen ééntje heet een andere MO. Daar zijn ook de ogen uitgebrand met een zuur. Een profiler uit Stockholm probeert een profiel van de dader te maken. Deze waarschuwt Wallander voor het gegeven, dat hijzelf ook gevaar loopt. Linda, zijn dochter is net op bezoek en daar maakt hij zich ernstig zorgen over. Ook met zijn vader gaat het niet van een leien dakje. Hij woont weliswaar niet meer alleen en is inmiddels getrouwd met zijn huishoudster, maar hij heeft een diagnose gekregen voor Alzheimer. Dat neemt de nodige problemen met zich mee. Zijn vader wil graag één keer naar Italië op vakantie met zijn zoon. Wallander werkt dag en nacht aan zijn onderzoek. Kan hij nog ergens tijd vandaan halen?

Als dan later blijkt, dat het meisje uit de koolzaadakker te maken heeft met de moorden, zijn ze al een heel eind opgeschoten met het onderzoek. Wallander had allemaal dwaalsporen gevolgd in plaats van te beseffen dat hij een heel andere richting in moest slaan. Hij had gekozen om een dwaalspoor te volgen, omdat hij de waarheid onmogelijk had kunnen accepteren.

Dwaalsporen is uitgeroepen tot thriller van de eeuw tijdens een verkiezing van de D&T Publieksfavoriet ter ere van de verschijning van de dertigste Detective & Thrillergids in 2009. Met deze roman won Mankell o.a. de Zweedse prijs voor beste misdaadroman 1997 en de Engelse misdaadliteratuurprijs, de Macallan Gold Dagger 2001. Voor mij blijft De witte leeuwin tot nu toe de beste uit de serie. Dwaalsporen is ook weer maatschappijkritisch, net zoals de andere boeken van Henning Mankell. Er wordt een thema behandeld, welke binnen de binnenlandse problematiek thuishoort, namelijk misbruik. Het thema is nog zeer actueel, aangezien je steeds meer hoort en leest over misbruik. Het verhaal heeft een heel goede plot en is meeslepend. Ook al weet je al snel wie de moordenaar is, blijft het toch spannend te zien hoe het onderzoek verloopt. Intrigerend is, hoe een kleine ingeving de leidraad kan worden in het onderzoek. Dit boek is weer heel goed geschreven: vijf sterren. Melden

02-03-2011 om 12:02:53

De fazantenmoordenaars is het 2e deel van de Q trilogie na 'De vrouw in de kooi'. Het is zelfstandig te lezen.

Op het bureau van Carl Mørck ligt een dossier over een oude zaak van 1987. Hoe het daar terecht is gekomen, weten ze niet. Er waren toen twee jongeren, een broer en een zus gevonden in een vakantiehuisje in Noord-Seeland, onherkenbaar doodgeslagen. Uit het politieonderzoek blijkt dat de dader gezocht moet worden binnen een groep van kostschoolleerlingen die uit de rijkste kringen van het land afkomstig zijn. Negen jaar later had iemand zichzelf aangegeven en bekend. De zaak was afgesloten met een rechterlijk vonnis en de man had levenslang gekregen. Wat wel vreemd was, was dat er een jaaropgave van de belastingdienst bij het dossier zat wat gericht was aan Bjarne Thøgersen in de staatsgevangenis, de man die de twee jongeren had vermoord. Er stond een gigantisch bedrag bij de rubriek aandelenverkoop. Hij kwam niet uit een rijke familie. Hij was de enige uit de kostschoolgroep met een studiebeurs. Hoe kwam hij aan het startkapitaal?

Toen Carl en Assad zich in de zaak gingen verdiepen, kregen ze van de korpschef het bevel de zaak te laten liggen en zich te concentreren op zaken, die niet hadden geleid tot een rechterlijk vonnis. Carl had de opdracht gekregen de zaak te laten rusten en daarom kon hij het niet. Niemand besliste over hem. Ze waren er nu mee bezig en niemand moest proberen ze tegen te houden. Ondertussen hadden ze Rose toegevoegd aan zijn afdeling, een opstandige secretaresse, die de politieschool had doorlopen, maar alleen voor het rij- examen was gezakt. Carl vindt haar behoorlijk irritant.

De fazantenmoordenaars zijn enkele rijke mannen, die nu een hoge positie bekleden in de maatschappij. Zij doodden al sinds ze elkaar op kostschool leerden kennen. Niet alleen fazanten en ander wild, maar vroeger ook mensen. Zij zien elkaar nog geregeld bij de jachtpartijen, die worden georganiseerd door de schatrijke zakenman Ditlev Pram. Bewijzen zijn er nooit geweest, maar nu blijkt de enige vrouw uit hun groep wel bewijzen te hebben. Zij heeft vitale en gevaarlijke informatie, die een klopjacht in gang zet om haar als eerste te vinden. Zij is aan lager wal geraakt en dakloos en is uit op wraak.

In de fazantenmoordenaars worden verschillende hoofdpersonen gevolgd. De karakters zijn goed uitgewerkt en de spanning wordt goed opgebouwd. Je voelt het sadistische gedrag van de daders. Toch vond ik het verhaal minder beklemmend dan De vrouw in de kooi. Voor het derde verhaal "De noodkreet in de fles" heeft Jussi Adler-Olsen de glazen sleutel gekregen, de prijs voor beste Scandinavische misdaadroman 2010. Ik ben benieuwd of dat boek dan weer 5 sterren bij mij haalt Melden

17-02-2011 om 14:17:24

In Honderd jaar vertelt Herbjørg Wassmo het verhaal van haar overgrootmoeder Sara Susanne, haar grootmoeder Elida en haar moeder Hjørdis. Het is een familiegeschiedenis, waarin de ik-verteller het verhaal van drie generaties weergeeft. Wassmo's overgrootmoeder Sara Susanne werd in 1842 geboren, zij zelf in 1942: honderd jaar liggen ertussen. Het is ook een persoonlijk verhaal over haar jeugd, waarin ze misbruikt werd. Ze moest zich altijd verstoppen voor hem. Het dagelijks leven speelt zich af op de afgelegen eilanden Vesterålen en De Lofoten in Noord Noordwegen in de periode 1848-1945, waar Herbjørg Wassmo geboren en getogen is.

Sara Susanne trouwt met Johannes Krog. Hij stottert. Vaak schrijft hij wat hij zeggen wil op. Ze had haar leven in handen van een vreemde gelegd. Toch gaat ze van hem houden en krijgt in totaal 12 kinderen. Toch mist ze iets en dat vindt ze in Fritz Jensen, die het altaarstuk voor de kerk maakt en waarvoor Sara Susanne model staat. Ze heeft hem leren kennen op een kabeljauwfeest in Henningsvaer. Met hem kan ze van gedachten wisselen.

Elida is de jongste dochter van Sara Susanne, het 12de kind. Zij kiest een ander leven en trouwt tegen de zin van haar moeder op haar achttiende uit liefde met Fredrik. Ze had niet verwacht dat dat zo’n sleep kinderen op zou leveren. Als hij ziek wordt, gaan ze met een aantal kinderen naar Kristiana (Oslo), naar het ziekenhuis. Een aantal kinderen worden ondergebracht bij pleeggezinnen. Ze gaan er een tijdje inwonen bij tante Helga, een zus van Fredrik. Wat mij opviel, toen zij een huis wilden kopen, stond er bij een advertentie in de krant: Joden en mensen uit Nordland niet gewenst. Ook hier wordt binnen het land gediscrimineerd.

Hjørdis is de moeder van Herbjørg Wassmo. Haar leren we alleen kennen door middel van een briefwisseling met Hans in de oorlog. Als ze erachter komt, hoe Hans werkelijk is, is het te laat en is ze in verwachting. Het boek eindigt met de geboorte van Herbjørg.

Herbjørg leert van Elida dat het zogenaamde moederinstinct niet noodzakelijkerwijs een absoluut gevoel is. Ze laat haar inzien, dat het hunkeren naar vrijheid en liefde sterker kan zijn dan het moederinstinct.

Honderd jaar is een verhaal, dat je meeneemt naar een tijd, waar vrouwen minder keuzes hadden dan nu het geval is. Leren hoefde niet, want je ging toch trouwen. En of je dat nu wilde of niet, het gebeurde gewoon zo. Het verhaal wordt niet in chronologische volgorde verteld. Soms wordt een gedeelte afgewisseld met herinneringen van Herbjørg of het verhaal springt naar Elida. Wat ik wel jammer vond, is dat er weinig geschiedenis over Noorwegen in voorkwam. Het verhaal behandelt vooral het dagelijkse leven.

Het idee om de geschiedenis van haar voormoeders te beschrijven, kreeg Herbjørg Wassmo, toen haar dochter een brochure mee naar huis nam over De Lofoten en een kathedraal in Kabelvåg, waar Fredrik Nicolai Jensen een levend model heeft gebruikt voor de engel die Jezus de beker aanreikt. Die vrouw was Sara Susanne Krog, geboren Bing Lind, 19 februari 1842, Kjøpsvik, Nordland, haar overgrootmoeder. Wat Herbjørg Wassmo het eerst opvalt, is, dat ze dezelfde geboortedag heeft als haar zoon en dat ze precies honderd jaar ouder is dan haar.

Vesterålen is een eilandengroep in het uiterste noorden van de provincie Nordland in Noorwegen. Het ligt direct ten noorden van de Lofoten. De eilanden vormen het decor van een aantal boeken van de Noorse schrijfster Herbjørg Wassmo die in Øksnes op Vesterålen geboren is. Ook Henningsvær op de Lofoten, het grootste en meest actieve vissersdorp, komt voor in het verhaal, net zoals Kabelvåg, waar de kerk staat waar Sara Susanne model stond.

De Vagan Kirke in Kabelvåg is een eenvoudige houten kerk en staat bekend als de kathedraal van de Lofoten. Het altaarstuk stelt een drietal gebeurtenissen in Gethsemane voor. Jensen voltooide het altaarstuk in 1869-1870. Als iemand nieuwsgierig is naar het altaarstuk, hier kun je hem bekijken.

Dit zijn nog foto 's van de kerk.

Hier is een foto van Henningsvaer.

Hier is een kaartje van de eilanden.

De boeken van Herbjørg Wassmo zijn tot ver buiten Scandinavië bestsellers en werden meerdere malen bekroond. Bij Uitgeverij De Geus verschenen eerder de Dina-trilogie, de Tora-trilogie, de novellenbundel Het motief en de romans De zevende ontmoeting, Sanne en Een glas melk.

Honderd jaar, haar laatste werk, is mijn eerste kennismaking met de schrijfster Herbjørg Wassmo. Zij kan goed vertellen en ik vond het een mooi boek. Vier sterren!
 Melden

11-02-2011 om 17:27:02

Yorkshire, een heide- en heuvelland in Noord- Engeland, is de inspiratie geweest voor de Bronte zusters Charlotte, Emily en Anne, zoals bijv. de boeken “Jane Eyre” en “Wuthering Heights”. Deze zelfde sfeer kunnen we terugvinden in het boek van Charlotte Link: Het huis van de zusters.

Francis Gray heeft haar levensgeschiedenis opgeschreven en goed opgeborgen in het huis. Ook na haar dood is het manuscript niet terug te vinden. Elke keer als Laura, de huidige bewoonster, haar huis verhuurt voor Kerst, is ze bang, dat het manuscript boven water komt en ook een paar dingen, die gebeurd zijn in het verleden.

Dit jaar is het huis Westhill House in Yorkshire, Noord- Engeland voor de Kerstdagen verhuurd aan een Duits juristenechtpaar Barbara en Ralph Amberg. Barbara probeert met deze reis als geschenk aan haar man voor zijn veertigste verjaardag hun huwelijk nieuw leven in te blazen. Als ze daar aankomen, gaat het zo erg sneeuwen, dat ze afgesloten raken van de buitenwereld. De verwarming valt uit, de telefoon doet het niet meer, ze hebben heel weinig te eten en moeten hout hakken voor de open haard. Dit is totaal anders dan wat ze zich hadden voorgesteld van hun vakantie. Wanneer Barbara in de schuur is om hout op te halen, vindt ze als ze valt, onder de planken vloer, een manuscript. Nieuwsgierig geworden gaat ze dit lezen en het blijkt geschreven te zijn door Frances Gray, die vroeger in Westhill House gewoond heeft. Zij heeft deelgenomen aan de strijd voor het vrouwenkiesrecht in Engeland als suffragette. Ze kwamen in de gevangenis en gingen uit protest in hongerstaking. Daarop werd er onder dwang voedsel toegediend.

De geschiedenis van het huis en zijn bewoners wordt door Frances Gray verteld, verweven met de geschiedenis van Engeland vanaf het begin van de twintigste eeuw tot en met de tweede wereldoorlog. Laura, de huidige bewoonster van het huis, is aan het logeren bij haar zuster Marjorie. Deze komen ook voor in het manuscript. Aan het eind maken we kennis met Fernand, die het huis heel graag in zijn bezit wil krijgen en daar een manier voor gevonden heeft, nl. chantage. Wat weet hij over Laura?

Het huis van de zusters is een raamvertelling en zou een thriller zijn. Voor mij is het een roman met een spannend einde. Afwisselend lezen we over het echtpaar, dat vastzit in het huis en al het mogelijke doet om de ingesneeuwde dagen goed door te komen en over de geschiedenis van de zusters Frances en Victoria. Dit is de eerste kennismaking met deze schrijfster en het is mij goed bevallen. Ze heeft een prettige schrijfstijl. Ik heb gelezen, dat sommigen dit boek langdradig vinden. Dat vond ik helemaal niet. Het verhaal van de zusters vond ik het meest interessant. De karakters zijn goed uitgewerkt, misschien iets te stereotiep. Barbara identificeert zich met Frances. Dat had ik zelfs tijdens het lezen van het boek, dat bepaalde trekjes weer de kop opstaken. Het boek doet wel wat met je.

Charlotte Link werd in 1963 geboren in het Duitse Frankfurt. Op haar zestiende schreef zij al haar eerste boek. In 2004 werd haar boek Het einde van de stilte genomineerd voor de Duitse Boekenprijs. Er zijn wereldwijd al miljoenen boeken van haar verkocht. Charlotte Link woont in Wiesbaden, Duitsland.

Het huis van de zusters vond ik een meeslepend verhaal. Ik kon het boek maar moeilijk aan de kant leggen. Ik heb er echt van genoten. Vijf sterren! Melden

BOEKEN