02-06-2010 om 22:36:48

Sinds mijn PR op de 10km begin deze maand in Oosterhout is het hardlopen een beetje in de versukkeling geraakt. Met als negatief hoogtepunt gisteravond..

De vraag die ik me de afgelopen tijd meerdere malen heb gesteld is of ik niet te gek heb gesmeten met mijn krachten tijdens de wedstrijden in dit voorjaar: minuten onder mijn schema tijdens het debuut op de halve marathon, een veels te snelle start in Arnhem waarna ik op de venijnige stukken vals plat helemaal kapot ging, verrast door de warmte en de tegenwind tijdens mijn eerste 10 Engelse mijl in Deventer, en een voor onmogelijk gehouden PR op de 10km in Oosterhout. waarna ik een week lang moe was.



Daarna ging het langzaam bergafwaarts. Toen ik me op 27 mei wilde inschrijven voor de Halve Marathon van Zwolle op 12 juni bleek net eerder die dag de inschrijvingslimiet te zijn bereikt. Daar had ik me serieus op verheugd. Grote frustratie, vooral naar mezelf omdat ik me niet eerder had ingeschreven. Uit ballorigheid besloot ik anderhalve week geleden op zondag dan maar een 10km in Beuningen, hier vlak bij Nijmegen te gaan lopen. Dat er een strakblauwe hemel, weinig wind, en ruim 25 graden werd verwacht wist ik vreemd genoeg compleet te negeren. Maar al na 3km merkte ik dat het gekkenwerk was. Maar stoppen wilde ik ook niet doen, dus liep ik de wedstrijd zo goed en kwaad als het ging uit. De tijd was niet om over naar huis te schrijven, en na afloop was ik compleet gesloopt. Sindsdien ben ik eigenlijk constant moe en slap geweest.

Maar toch was er nog één wedstrijd in Groesbeek, ook hier vlak bij, komende zondag die ik graag wilde lopen. Geen halve marathon dus, dan nog maar een 10km als troost. Maar tot gisteravond had ik na Beuningen niet één keer meer getraind. Ik kon het gewoon niet meer opbrengen. Een beetje tegen beter weten in, maar zeker ook met het idee dat op de bank hangen wel erg gemakkelijk was, besloot ik gisteren na het werk dus toch de stoute hardloopschoenen aan te trekken. Omdat ik al moe was bij de start begon ik de training puur als concentratieoefening, en met het idee dat te lang stil zitten zeker niet goed voor de basisconditie zou zijn.

Dit was natuurlijk vragen om problemen en die kreeg ik dan ook: door mijn gebrekkige concentratie miste ik een oneffenheid in het parcours, struikelde, en probeerde instinctief mijn val te breken. Mijn rechterhand kwam het eerst op de grond, die kwam er nog met een paar schrammen vanaf, maar mijn linker knie was minder fortuinlijk. Ik bonkte vol met mijn knieschijf op een verharding op de grond. Ondanks de schrik en de pijn probeerde ik toch direct te testen of ik die knie nog kon buigen. Gelukkig ging dat nog, niets gebroken dus. Wel begon zich een enorme bloeduitstorting op mijn knie te vormen, en stroomde het bloed uit diverse wonden in vrolijke stroompjes naar beneden. Een flink aantal schaafwonden op het onderbeen maakte het feest compleet. Ik hield me vast aan de wetenschap dat bloed er altijd erger uitziet dan het is, en krabbelde overeind. Ik was midden in het bos, en zou nog zeker een uur moeten lopen voordat ik thuis zou zijn. Nou ja, nog een beetje extra doorbloeding van de al gekwetse plekken zou vast geen kwaad kunnen dus voorzichtig begon ik aan de lange, lange wandeling naar huis. Ik had veel bekijks onderweg, maar niemand die er ook maar een woord aan vuil maakte, en de regiseur die aan het casten was voor zijn b-horrorfilm kwam ik natuurlijk ook niet tegen.

Thuisgekomen alles zo goed mogelijk verzorgd: eerst een tijdje gekoeld met ijs, en daarna een verbandje eromheen. Dat begon als snel te iriteren, dus toen het bloeden eenmaal was gestopt heb ik het verder behandeld met een middeltje dat de bloedsomloop stimuleert, en daardoor dus indirect het genezingsproces bevordert. Inmiddels was ik ook totaal genezen van het idee dat ik binnenkort nog een wedstrijd moest gaan lopen. Groesbeek was in één klap onhaalbaar geworden, en daarmee was de loopkalender voor juni ineens angstvallig leeg.

Een dag later is traplopen een crime, en gaat rustig wandelen redelijk. Het is eigenlijk voornamelijk met stilzitten dat ik die knie voel kloppen. Maar op een vreemde manier is alles dus toch bijelkaar gekomen, want misschien moest het wel zo zijn dat ik een tijdje gedwongen rust zou nemen, en was die struikelpartij het ultieme signaal wat mijn lichaam nog uit kon zenden. Hiermee ben ik zeker een week of twee zoet, en begin ik nu dus aan mijn gedwongen periode van rust. En wellicht gaat dat juist dat me ook helpen om er weer helemaal boven op te komen. Gek, het leven zit soms zo raar in elkaar..
 Melden

09-05-2010 om 00:46:24

Ik begin bijna te geloven dat er in de omgeving van Oosterhout (nabij Breda) iets aparts in de lucht hangt.
Vorig jaar schaafde ik daar hardlopend 11 tellen van mijn PR op de 10km af, en nadien wist ik niet meer in de buurt van die tijd te komen. Ik had al voorzichtig geconcludeerd dat die 47:15 misschien wel mijn ultieme limiet was, gelopen onder een combinatie van ideale omstandigheden.

Tot vanavond.. Dit keer geen kaasschaaf, maar een bijl waarmee ik bijna één minuut van die tijd afhakte. Weer in Oosterhout dus. Vorig jaar, toen ik nog zonder GPS-horloge liep had ik het idee dat de afstand misschien niet helemaal 10.000 meter was, maar dat argument kan ik na vanavond niet meer gebruiken, aangezien mijn horloge na het passeren van de finishlijn zelfs 10.132 meter aangaf, waarschijnlijk veroorzaakt door het bochtige parcours door de stad.

Maar wat dan? Is het omdat ik na dinsdagavond bewust niet meer heb getraind? Of omdat ik woensdag, donderdag, en vrijdag vrij had en een aantal nachten extreem lang heb doorgeslapen, zodat ik vanavond wellicht helemaal uitgerust aan de start verscheen. Of komt het door het weer, dat voor het tweede jaar op rij ideaal was: mij hoor je niet klagen over een graad of tien bij bewolkte hemel met nauwelijks wind. Bevatte de heerlijke salade die ik vanmiddag had klaargemaakt soms een aantal bijzondere ingredienten? Maar helaas weet ik niet meer wat ik vorig jaar voor aanvang van die wedstrijd heb gegeten. Is het dan misschien een psychologisch effect: de wedstrijd loopt over vier rondes van 2,5km door het stadscentrum en het park, en is erg bochtig. Dat lijkt misschien een nadeel, maar het voordeel is dat er nauwelijks lange rechte stukken in het parcours zitten waarop je niet vooruit lijkt te komen. Na elke bocht direct zicht op de volgende hebben om naar toe te lopen is zeker niet onaangenaam.

Maar misschien is het toch gewoon de magie van Oosterhout, iets tussen hemel en aarde wat verder niet te definiëren valt. Hoe dan ook: na de perfecte race passeer ik in 46:20, met een gemiddelde snelheid van net geen 13 kilometer per uur, de finishlijn. Om vervolgens een kwartier lang hoestend en proestend op een bankje met het hoofd naar beneden te zitten. Dan ben ik weer in het land der levenden, en komt het besef pas goed binnen: vanavond heb ik persoonlijke geschiedenis geschreven..

Het recept van de al dan niet magische salade: rauwe spinazie, rucola, little gem sla, lente/bos ui, bieslook, koriander, gekookte aardappels in stukken, gekookte eieren in plakjes, rivierkreeftjes, uitgebakken spekjes, en een dressing van selderij, witte wijnazijn en olijfolie (in een 1:1-verhouding), honing, mosterd, knoflook, en een beetje peper en zout. Alles goed mengen en dan besprenkelen met geroosterde zonnebloempitten. De exacte verhoudingen zijn niet zo belangrijk, van de slasoorten net zoveel nemen als in de schaal past waarin je het gerecht wilt opdienen.
 Melden

03-05-2010 om 23:23:49

Toen ik een tijdje geleden door de catalogus met verwachte boeken van uitgeverij Cossee bladerde viel mijn oog op het boekMensenhandel op klaarlichte dagvan Benjamin E. Skinner, dat toen nog niet uit was. Een paar weken later liep ik voorafgaande aan een concert in Carré een stukje langs de Amstel en kwamdeze expositieover mensenhandel in het Westen tegen. Ik wist niet eens dat dat nog bestond.


Poster uit de expositie over mensenhandel

Daags daarna wilde ik hier een stukje bloggen over die expositie en de impact die het op me gemaakt had, en wilde ik het boek gaan lezen. Maar soms gaan dingen anders, andere mooie boeken kwamen langs en het onderwerp verdween naar de achtergrond.

Maar door toeval kwam dat vandaag allemaal weer terug. Ik was een boek aan het lezen in de Stilte Coupé van de trein op weg van m'n werk naar huis, en tegenover mij deden twee jonge vrouwen voorkomen alsof ze nog nooit van het begrip "Stilte Coupé" hadden gehoord. Normaal zeg ik er dan wel wat van, maar ik had even geen zin in discussie. Ik borg m'n boek op, zette m'n MP3-speler aan een wierp een blik naar buiten. Daarbij viel mijn oog op de editie van de gratis krant De Pers van vandaag, die op het tafeltje voor het raam lag. De kop op de voorpagina intrigeerde me, en ik sloeg de krant open en lasdit artikelgeschreven door de auteur van het genoemde boek. Mijn interesse was weer gewekt.

Thuisgekomen heb ik het boek meteen toegevoegd aan m'n Dizzie-verlanglijstje en besloten het te gaan lezen nadat ik m'n huidige boek uit heb. Indien het me evenveel doet als de expositie en het artikel zal deze blog dus nog worden gevolgd door een recensie. Een waarschuwing: het zal geen vrolijk verhaal worden
 Melden

02-05-2010 om 20:58:03

Ameland is ontstaan tijdens de Sint-Luciavloed op 13 en 14 december 1287, de dag van de Heilige Lucia. Deze watersnoodramp zorgde voor een splitsing tussen West-Friesland en het huidige Friesland, en voor het ontstaan van de huidige Waddenzee en alle Waddeneilanden. Alle dorpen in het gebied dat nu water is, zijn daarbij verdwenen in de golven. Het dodental als gevolg van deze ramp wordt geschat op 50.000 tot 80.000, een veel zwaardere ramp dus als de watersnoodramp van 1953. Het huidige Ameland kent vier dorpen: Hollum, Ballum, Nes en Buren. Twee oude dorpen Oerd en Sier zijn bij stormen "verdronken" en liggen nu in zee.


De vuurtoren van Ameland nabij Hollum

Na deze wat naargeestige introductie nu het goede nieuws: omdat het niet mogelijk is om het hele jaar door de zeven wereldzeeën te bevaren, heb ik met twee vrienden een mini-vakantie binnen de landsgrenzen georganiseerd. Van 25 t/m 28 juni gaan we een lang weekend naar Ameland. Twee van ons, waaronder ikke, zijn nog nooit eerder op een Waddeneiland geweest, een toch ietwat beschamend feit, waarmee we nu dan eindelijk gaan afrekenen. Omdat onze uitjes het afgelopen jaar niet echt gezegend waren met goed weer, zullen we tegen die tijd alles in het werk stellen om bij de Weergoden in het gevlei te komen.

Verder dan het regelen van een huisje, het uitzoeken van de boottijden, het reserven van fietsen, en het zoeken naar leuke restuarantjes zijn we nog niet, dus mochten er hier mensen zijn die in het verleden Ameland hebben bezocht en tips hebben over wat er te doen is op het eiland: laat het me weten!

Enne.. omdat ik ook niet eeuwig in Nederland kan blijven kijk ik momenteel met een schuin oog naar een vakantie inArmeniëin augustus. Wordt vervolgd!
 Melden

27-04-2010 om 21:15:28

De vaders van April en Oliver delen dezelfde moeder, desondanks zijn ze geen familie van elkaar. Tijdens haar eerste huwelijk wordt de vader van April geboren. Later hertrouwt ze met een man die al een kind heeft, de vader van Oliver. Omdat ze de zorg voor beide kinderen op zich neemt groeit er een hechte band tussen beide vaders. April heeft een jongere broer, Buddy genaamd, terwijl Oliver in Al een oudere broer heeft. Door de band van hun vaders groeien April en Oliver in elkaars nabijheid op. Dat is het uitgangspunt van deze roman, die feitelijk begint met het tweetal als jonge volwassenen.



Oliver lijkt het goed voorelkaar te hebben. Hij heeft in Bernadette de ideale vriendin, en het is een kwestie van tijd voordat ze met elkaar in het huwelijk zullen treden. Zijn droom om pianist te worden heeft hij echter geen gestalte kunnen geven. April heeft een moeilijke jeugd gehad. Haar beide ouders zijn om het leven gekomen, en de zakenpartner van haar vader kon niet met zijn handen van haar afblijven.

April en Oliver zijn inmiddels uitelkaar gegroeid maar komen elkaar weer tegen op de begrafenis na een noodlottig auto-ongeluk van Buddy. April geeft zichzelf de schuld van dit ongeluk en komt hierdoor in grote psychische problemen. Mede door haar jeugd heeft ze moeite met het kiezen van de juiste vriendjes. Ze wordt mishandeld door haar huidige vriend, de uiterlijke stoere TJ die ook een moeilijke jeugd heeft gehad. In de nasleep van het ongeluk komen we door flash-backs langzaam maar zeker steeds meer uit de gezamenlijke jeugd van April en Oliver te weten. Ondertussen trekt Oliver zich het lot van April erg aan. Naar de buitenwereld speelt hij de ideale toekomstige echtgenoot van Bernadette, maar hoewel het nooit expliciet wordt benoemd lees je tussen de regels door de aantrekkingskracht van April op hem.

Als het huwelijk tussen Oliver en Bernadette langzaam dichterbij komt werkt het boek toe naar een schitterend geschreven ontknoping, waarbij alle losse eindjes uit het boek bijelkaar komen. De laatste 50 bladzijdes heb ik als verdoofd en met tranen in m'n ogen zitten lezen. Het open einde geeft enige hoop voor een gezamenlijke toekomst voor April en Oliver..

Ik ben diep ontroerd door de enorme kracht die uitgaat van dit prachtig geschreven boek. Zeker niet in mijn genre, maar iets trok me in het boek toen ik er voor het eerst van hoorde. Die intuïtie ben ik dankbaar, dit is een boek dat niemand onberoerd zal laten.
 Melden

18-04-2010 om 19:31:04

De wedstrijdafstanden bij het hardlopen zijn een vreemd fenomeen. Tot en met 15km is het nog wel te volgen: er zijn veel wedstrijden van zowel 5, 10 als 15km. Maar de eerstvolgende "courante" afstand daarna is de tien Engelse mijl, of kortweg 10em. Wikipedia zegt dat 1km ongeveer 0,6213711992 Engelse mijl is, hetgeen mij te exact voor "ongeveer" lijkt maar goed. Als je daarmee gaat rekenen blijkt dat 1 Engelse mijl "ongeveer" 1,6093 kilometer is. Hieruit volgt niet geheel verrassend dat 10em dus 16,093 kilometer is, en zo is het. Een leuke afstand voor iemand die een aantal maal de 15km heeft gelopen en net een klein stapje verder wil. De volgende afstand daarna is de halve marathon. Nou weten wij natuurlijk allemaal dat in het jaar 490 voor Christus de Griekse soldaat Phidippides hardlopend van Marathon naar Athene is gegaan om het nieuws van de overwinning op de Perzen te melden. Daarna legde hij wel het loodje vanwege een zonnesteek. Niet echt een mooi debuut op de marathon, dat door deze heroïsche daad de vreemde afstand van 42 kilometer en 195 meter kreeg aangemeten. Nou zijn wij natuurlijk niet allemaal zo stoer als Phidippides, dus speciaal voor ons Westerse watjes (waarvan ik er overigens ook één ben) is de halve marathon in het leven geroepen, die dus 21 kilometer en 97,5 meter lang is. Die halve meter krijgen we vaak kado, en zo is de officiële halve marathon afstand tegenwoordig 21,097 kilometer. En de 20km dan, vraag je je misschien af? Door de heroïek die het lopen van een halve marathon omgeeft worden er eigenlijk zelden of nooit wedstrijden over die afstand uitgeschreven.

Wedstrijden op de 5, 10, 15 en sinds vorige maand ook de halve marathon had ik al gelopen. Het laatste gratis persoonlijk record (mits ik de wedstrijd zou uitlopen natuurlijk) was dus af te halen op de 10em. Nou werd deze wedstrijd me min of meer in de schoot geworpen. Eigenlijk had ik vorig weekend in Druten een 10km willen lopen, maar toen was ik nog niet helemaal hersteld van een lichte achillespeesblessure. En omdat het lopen van een tweede halve marathon volgende week in Enschede ook erg lastig zou gaan worden, met een vroege start op de zondag, en de dag ervoor aan de andere kant van het land de reünie van mijn Mali-reis, was het snel beklonken dat ik deze twee wedstrijden zou inwisselen voor de 10em van Deventer, door het mooie uiterwaardegebied rondom te stad. Net als mijn halve marathon debuut van vorige maand hing ook deze wedstrijd weer aan een zijden draadje. Vrijdagavond had ik namelijk het sterke gevoel dat er een griepje aanstaande was. Tweemaal een nachtrust van 10 uur hield me echter aan de goede kant van de streep, en zo kon er vanmiddag dus toch worden gestart.

De weersvooruitzichten waren goed: een zonovergoten dag, een aangenaam temperatuurtje en weinig wind. De conditie was na vrijdag niet helemaal perfect, maar wat kon er gebeuren? Uitlopen zou immers automatisch een PR betekenen. In Deventer aangekomen bleek dat aangename temperatuurtje al snel tegen te vallen: midden in de stad en uit de wind was zelf stilstaan in de zon al bijna onaangenaam. Dit zou nog wel eens een zware inspanning kunnen worden! Het bleek dat bijna iedereen daar zo over dacht: tot 5 minuten voor de start stond er helemaal niemand voor de startstreep, iedereen stond in de half-schaduw onder de bomen 100 meter verderop. Vooraf een streeftijd voor zo'n debuut bepalen is niet zo eenvoudig. Kijk je naar mijn PR op de 15km van 1:13:49, en tel je daar na 5:30 voor de resterende 1,100 meter bij op dan kom je op 1:19:19. Neem je echter mijn halve marathontijd van 1:52:37 als uitgangspunt, en trekt daar 5 keer een kilometertijd van 5:20 (mijn gemiddelde kilometertijd op de halve marathon) vanaf dan kom je op 1:25:57 uit. Met de wetenschap dat de waarheid zoals wel vaker in het midden ligt besloot ik te gaan voor iets in de buurt van 1:22:30.

Direct na de start bleek al dat het erg warm was. Vrijwel het gehele parcours lag in de bakkende zon, en waar 99% van alle Nederlanders deze zondag waarschijnlijk hebben omarmd, was ik hem al vrij snel aan het vervloeken. Ondanks dat liep ik de eerste kilometers vrij gemakkelijk een tempo waarin ik de beoogde tijd zeker zou gaan halen. Maar daarna begon het "zwemmen": ik slaagde er eigenlijk nooit in om een goed groepje te vinden dat in mijn tempo liep en dat ook wist vol te houden. En zo zwierf ik van loper naar loper, en moest ik telkens alert blijven op het inzakken van het tempo voor mij (op kop van een groepje lopen doe ik eigenlijk zelden), om in dat geval weer een nieuw groepje te gaan zoeken. Op de dijk rondom de uiterwaarden, waar het grootste deel van de wedstrijd zich afspeelde, hield ik desondanks tot 11km mijn tempo vast. Toen kwam het keerpunt (letterlijk, vanaf dat moment liepen we om een pilon heen de tegengestelde richting uit terug richting Deventer), en begreep ik ineens waarom het zo lekker was gegaan: ik had al die kilometers met de wind in de rug gelopen. Na dat keerpunt ging het tegen de wind in (die hier absoluut meer dan de verwachte 2 Bft was) een stuk minder makkelijk. Ik besefte me dat ik kapot zou gaan als ik in het huidige tempo bleef doorlopen en begon te temporiseren. Mijn kilometertijden vielen onmiddellijk terug van 5:05 naar 5:25, maar omdat ik op mijn horloge mijn hartslag gevaarlijk dicht in de buurt van de 180 zag komen (ter indicatie: grofweg gezegd begin ik in het rood te lopen zodra mijn hartslag boven de 175 uitkomt), wist ik dat ik de juiste beslissing had genomen. De laatste kilometers waren loodzwaar maar ik wist mijn nieuwe tempo vast te houden en finishte uiteindelijk in een prima 1:22:13. Dat kan zeker nog sneller, maar dat mag ik dan in een volgende wedstrijd bewijzen, zo hield ik me tevreden voor.

Dat het weer een aanslag op mijn lichaam was geweest bleek thuis: ik heb ruim 2 liter vocht moeten bijdrinken voordat mijn urine weer een beetje een normale kleur had (dat blijft toch de beste indicatie voor een tekort aan vocht). Ter vergelijking: ruim twee liter pakken melk in 80 minuten, dat het op het einde wat minder goed ging was dus niet zo verwonderlijk. Er zijn onderweg wel drankposten maar meer dan een paar slokjes krijg je daar toch niet weg. Volgende keer dus meer van te voren drinken, bedacht ik later, of gewoon niet zo eigenwijs zijn, en net zoals iedere weldenkende burger lekker met een boekje in de tuin gaan zitten..
 Melden

14-04-2010 om 21:39:54

De berichtgeving rondom nieuwswaardige gebeurtenissen in het Midden-Oosten komt over het algemeen tot ons via Westerse media. En sinds ik "Het zijn net mensen" van Joris Luyendijk heb gelezen weet ik dat de journalisten van hun krant of tijdschrift strikte opdrachten meekrijgen: het schrijven van wat mensen willen horen, wat binnen hun denkkader past, is belangrijker dan het vertellen van de waarheid. Nou het is begrip "waarheid" natuurlijk nogal rekbaar. Doe je bijvoorbeeld de waarheid geweld aan, enkel door het bewust weglaten van feiten die relevant zijn voor het te schrijven artikel? Of moet je daarvoor eerst een editor de "ruwe kantjes" van een artikel laten afschaven om het daarna "publicatiewaardig" te verklaren? En zijn wij zelf niet mede schulding aan deze manier van berichtgeving omdat het per slot van rekening ons denkkader is waar naar toe wordt geschreven? Hoe dan ook, af en toe is het wel eens goed, en zelfs verfrissend om een verhaal uit deze regio van de andere kant te horen.



"We gaan als het donker wordt" begint in het Irak voorafgaande aan de eerste Golfoorlog bezien door de ogen van de tiener Kerim. Zijn vader heeft een klein restaurant wat keihard werken betekent. Op een goede dag schuiven twee mannen van de geheime dienst aan in zijn restaurant. Nadat ze besteld hebben, bedenken ze zich, en vertrekken zonder het eten aan te roeren èn zonder te betalen. Niemand kan zijn vader tegenhouden als hij verhaal gaat halen bij de twee mannen, met een noodlottige afloop tot gevolg. Na de dood van zijn vader neemt Kerim tegen wil en dank de leiding van het restaurant over, en een paar jaar gaan voorbij. Op een dag gaat hij op bezoek bij zijn grootouders in Halabja, een Koerdische plaats dicht tegen de Iraanse grens die bekend is geworden van de Iraakse gifgasaanval in 1988 waarbij zeker 5.000 mensen om het leven kwamen. Zijn grootouders bereikt hij echter nooit: als hij vlak bij het stadje uit z'n auto stapt om even een luchtje te gaan scheppen wordt hij overmeesterd door twee Jihad-strijders die vanuit de omringende bergen "acties" organiseren tegen "alle ongelovigen en zij die samenspannen met hen". Met de eerste groep worden natuurlijk alle Westerlingen bedoeld met de Amerikanen voorop. Tot de tweede groep worden ook lokale dorpelingen gerekend die niet alles in het werk stellen om het werk van de eerste groep onmogelijk te maken. De tweede Golfoorlog is inmiddels net uitgebroken, en dus zijn er een hoop "ongelovigen" in het land. Kerim wordt meegenomen de bergen in en ingelijfd bij de strijders. Omdat zijn vader nooit een erg gelovig man was heeft Kerim het in het begin erg moeilijk met hun extremistische standpunten. Een man die "de leraar" wordt genoemd weet hem langzaam te overtuigen van de leegheid van het bestaan van de ongelovigen, en van het feit dat alleen zij hun leven niet prijsgeven omdat het alles is wat ze hebben. Desondanks blijft de argwaan tegen Kerim binnen de groep, en uiteindelijk weet hij te vluchten, met een grote som geld dat aan de groep toebehoort. In het restant van het boek volgen regelmatig flashbacks van Kerim's tijd bij deze groepering. Het meest gruwelijke voorbeeld vond ik nog wel het moment waarop één van de jongens binnen de groep waarmee hij bevriend is geraakt met explosieven omhangen een marktplein wordt opgestuurd. Hij wordt op afstand tot ontploffing gebracht door de leider van de groep terwijl Kerim alles moet filmen zodat deze afschrikwekkende beelden op hun website kunnen worden geplaatst.

Omdat Kerim beseft dat hij zijn leven in Irak niet zeker meer is omdat de groepering naar hem op zoek zal gaan, maar ook omdat hij geen toekomst voor zichzelf ziet in Irak, besluit hij te vluchten naar Duitsland, waar hij een oom heeft wonen, die zelf ook ooit is gevlucht uit Irak. Het gesloten geld gaat op aan het betalen van de mensenhandelaars, die zijn vlucht faciliteren. Als hij onderweg op een boot wordt gesnapt heeft hij geluk dat hij niet overboord wordt gezet. In zijn zorgvuldige planning voorafgaande aan de vlucht heeft hij namelijk één detail over het hoofd gezien: hij heeft nooit leren zwemmen. Als hij uiteindelijk Duitsland bereikt wordt hij liefdevol opgenomen door z'n oom. Nadat hij via een asielzoekerscentrum een permanente verblijfsvergunning heeft gekregen neemt hij zich voor om niet achterom maar vooruit te kijken. Maar hij merkt dat hij moeilijk kan aarden, en vind onverwachte steun in het geloof waar hij nooit echt interesse voor heeft gehad met alle gevolgen van dien..

Ik vond dit een prachtig en leerzaam boek om te lezen. Ik ben het niet eens met de manier waarop de Jihad hun terreur over het land (en de wereld) uitstrooit, maar ik begrijp nu wel beter wat hun drijfveren zijn. Ook begrijp ik nu hoe het kan dat asielzoekers eenmaal min of meer gesettled in hun nieuwe Vaderland door omstandigheden van het rechte pad afraken en hun heil zoeken in extremisme. Wat mij betreft moeten we niet te snel "veroordelen". We moeten eerst "begrijpen" om te kunnen "oordelen", pas dan kunnen we eventueel doen waar wij Westerlingen zo goed in zijn..
 Melden

BOEKEN