26-11-2011 om 16:13:56

In mijn werkkamer heb ik een oude boekenkast. Handgemaakt eiken, met glazen schuifdeurtjes. Al jaren straalt die kast op gezette tijden kilte uit... Ja, want ik heb er mijn verzameling Noord- en Zuidpoolboeken in staan! Heel wat geografische beschrijvingen, maar ik denk nog wel meer over ontdekkingsreizigers. Het is een mooie verzameling van bij elkaar meer dan 50 boeken.

Ik lees ze echter nauwelijks meer en zou het oude kastje liever inruimen met mijn boeken over de watersnood van 1953...
Dus zocht ik een antiquariaat gespecialiseerd in Poolboeken en vroeg of ze interesse hadden...
Nee, totaal niet! Ze hadden zelf al zoveel...
Die waardevolle boeken dreigen nu een blok aan mijn been te worden...
Een ijsblok. Melden

24-11-2011 om 21:50:25

Beste Sint-Nicolaas,
Ook ik zet vol verwachting m'n schoen
zodat u weet waar u de boeken in moet doen.
Misschien vindt u het ongepast:
nóg meer leesvoer in haar volle boekenkast!
Daarom laat ik u alvast delen in de voorpret.
Ik vertel u wat ik doe met uw boekenpakket.
Met Kerst in 't vooruitzicht zal ik, in hoger sferen
meteen wat van dat leesvoer consumeren.
Wat daarvan overblijft mag alras
in februari mee in de vliegtuigtas,
want 10 km boven de oceaan
zal ik nogmaals aan het lezen slaan.
En als alles uit is, niets meer te verslinden
dan zult u het zeker prettig vinden
om te weten dat de meeste verhalen
voor een appel of een ei over de wereld zullen dwalen,
zodat nog velen ervan genieten
in Buenos Aires of tussen de bieten!
Voor het beste maak ik graag in mijn kast een plekje vrij:
de laarzen eruit, de boeken erbij!
Vol verwachting klopt mijn hart. Sint, geef me dit jaar geen koek,
maar zend me, please! een spannend boek.
She. Melden

20-11-2011 om 23:52:10

Ik ben gek op woontijdschriften. Woninginrichting, het kan me zelfs nog meer boeien dan boeken... vooral als ik weinig tijd heb. Schitterend fotowerk, en lekker binnen kijken bij andere mensen, met industriële interieurs, design, of een zichtbaar wankel bureautje dat met een roestig stoeltje te pronk staat in een verder kale kamer.

Een paar jaar geleden is daar de trend van white wash meubelen en vloeren bij gekomen.
Dat werkt als volgt: je schildert iets wit, evt. met verdunde grondverf, en als het droog is schuur je het op verschillende plaatsen krachtig af, zodat je kunt zien hoe iets er eerst uit zag.

Hoewel ik het zelf niet direct in mijn huis zou willen toepassen, werd me afgelopen week ineens duidelijk hoe dit begrip me eigen is geworden:
ik reed naar mijn werk door de bevroren velden. De hemel teer lichtblauw, de velden schaduwblauw, wit-grijs, wit-groen... Ik dacht, hoe zou ik dit nu beschrijven, als ik het aan iemand moest vertellen? 'White wash' dacht ik ineens, deze akkers zijn white washed en niets anders!'

Is dat nu taalverarming of taalverrijking, vraag ik me af... Melden

18-11-2011 om 15:38:26

Zomaar ineens na een zwaar bewolkte week is het vrijdagmiddag, en mogen de hond en ik een wandeling maken over het ruiterpad, in de zon.

Wij wandelen langzaam, omdat de hond nagenoeg blind is en een verbonden poot heeft. Ze struikelt over graspollen en zoekt me in verkeerde richtingen nu ze los mag, omdat de zon schijnt. Het zou licht genoeg moeten zijn om mijn schaduw te zien, maar ik moet wel blijven praten om me te onderscheiden van de bomen en het struikgewas.
Op die manier ben ik wel verplicht om goed om me heen te kijken. Ik ben verplicht stil te staan in de lage zonnestralen en dat is geen straf!

Het gaat hard met de blaadjes. Ze liggen grotendeels al op de grond, geel, oranje en bruin te wezen. Maar dat moet ook, want het is al bijna 28 november. “Op de verjaardag van je broer zijn alle blaadjes van de bomen.” Zo hielp mijn moeder me die lastige datum te herkennen tussen de ember van september, de ober van oktober en de ember van december.
Op 28 november vieren mijn broer en ik zijn verjaardag. Dan steek ik in mijn hart een kaarsje aan en zet ik iets lekkers op tafel. Een heel klein privé feestje dat niemand ziet, behalve misschien in de vlammetjes in mijn ogen… Eenenzestig zou hij zijn geworden.
‘Geworden’, dat vind ik een mooi woord. Er zit beweging in dat woord. Het is niet patsboem zomaar herfst, nee, dat is het geworden. Mijn broer is éénenveertig geworden en toen voor altijd achtergebleven in het warme lichtschijnsel van vlak vóór Kerst.

En nu worden de bomen voor de negentiende keer zonder hem kaal. Maar het bosje waar ik nu onderdoor ga, is springlevend. De weinige overgebleven blaadjes sidderen in de bries en ik hoor hoge fluittoontjes. Turend omhoog valt het me ineens op dat een paar blaadjes nog niet zijn stuk gewaaid. Ze zijn mooi eivormig, en ze hebben lange rechte steeltjes… Staartmezen!

Wat is het vandaag ineens heerlijk om te leven, en geleidelijk oud te worden, en al dat leven om je heen aan de gang te zien!


Prettig weekend allemaal, van
She

 Melden

16-11-2011 om 15:33:55

Ik kwam bij toeval
In wat ooit een
Boomgaard was met fruit
In het gras, en natte slakken
Levend gescheurd hout dorrend blad
Spinnen die geluidloos
Dansten in het gouden middaglicht

Nooit zo volmaakt geweest
ik dacht in termen als
Paradijs, monument, afrastering, toegangskaart
Een laatste bloesem schommelde boven mijn hoofd
Het witste wit, het rozerood

Verlangend in de late lente
Kroop ik door nieuw prikkeldraad
De aarde geurde klei, het hout gekapt
Een bouwkavel, vers metselwerk.

Groet,
She Melden

15-11-2011 om 00:32:29

Levensweg


De mist trekt op,
Aarde herademt
De afnemende maan toont zich opnieuw

In de verte smeulen wat
Verbrande schepen
De geur van zeewier
Sliert over de weg

Maakt het plaveisel glad
En bakens hinderpalen



Als je nú zou verdwalen
Komt de ebstroom je halen!

15 november 2011
 Melden

11-11-2011 om 20:49:18

Ken je dat? Dat er ongevraagd vanuit het niets een lijn voor een verhaal op je pad komt liggen? Vlak voor je voeten? Een titel voor een te schrijven meesterwerk? Het Meesterwerk, wel te verstaan, van deze tot op heden volstrekt onbekende frutselaar.

Mij overkwam dat vanmiddag.

Ongelukkigerwijs zou ik dan van twee onderwerpen waarin ik nooit bovenmatig geïnteresseerd was, eerst een studie moeten maken... Met daarbij de vraag of ik die onderwerpen nu dan ineens wel super interessant zou vinden... Tel daarbij de gedachte, dat, omdat ik eerder nooit interesse in het thema van het Meesterwerk heb gehad, het zomaar kan zijn dat zo'n boek al lang is geschreven...

O nee, ik doe het NIET. Ik begin d'r niet aan. Ik schrijf nog wel een blogje, straks of zo... Die zijn tenminste te behappen.

She Melden

BOEKEN