10-08-2011 om 07:35:12

Ooit, vorige eeuw, zei men mij: “Je bent zo uniek”!
Waarom weet ik niet, maar het klonk heel chique.
Daar hoort een wijntje bij! Wou ik de fles ontkurken?
Met genoegen! Ik greep haar vast: “O, alle flurken!”
Daar glibberde ze uit mijn handen: “Ik werd ziek!”
Hugo Melden

09-08-2011 om 11:50:55

Nu ben ik even in de war. Ik zat compleet te dromen.
Heb ik al dan niet dat pilletje voor mijn ditje genomen?
En tegen mijn datje dat gele poedertje met wat water?
En dat nare drankje, net levertraan, om pas wat later
ter zitting tot nut te zijn om constipatie te voorkomen?
Hugo Melden

09-08-2011 om 10:28:59

Soms, als de drukte een luttele tijd is opgeschort,
voel ik dat de oude knar knarst en dat hij knort.
Wat krijgen we nu? Begin jij nu ook zeurepieten
te kweken in je tuin tussen wiegende margrieten?
Schaam je, knor ik tot mezelf, voor je echt verdort.
Hugo Melden

09-08-2011 om 07:58:33

Neen, niet alle dagen maar ja, soms ook wel,
voel ik me een oude knol, een knul die knel
zit in een eigen knoop; met een idiote zigzag
verkeerd opgestaan in schimmelig zelfbeklag.
Dan is er jouw glimlach…Goddank! Dankjewel!
Hugo
 Melden

08-08-2011 om 11:08:27

Een mens staat soms versteld om wat hij in zijn nachten
allemaal aan elkaar kan snurken aan dromen; gedachten
die beklemmen, kilometers rennen voor de boze wolf of
een laag overvliegende heks. Dan de ontgoocheling, dof
is de ellende: superlot eindigt op zessen, niet op achten!
Hugo Melden

07-08-2011 om 23:34:39

Na de tientallen boeken over het Duitse gruwelthema van Holocaust en Jodenvervolgingen die ik de laatste jaren kon lezen, stond ik wel wat sceptisch om nog maar eens op hetzelfde item door te gaan. Alison Pick heeft het bijzonder goed aangepakt door vooral de intermenselijke verhoudingen in het gezin Bauer enerzijds en hun plaats in de Tsjechische nabuurschap te analyseren. Van de hoogste sporten op de sociale ladder glijden de Bauer af naar de allerlaagste treden in doffe, vooral morele ellende en de uiteindelijke catastrofe. Huiveringwekkend is de plaats van Ernst, vriend des huizes, die zich ontpopt tot een laaghartige inhalige verrader. Het historisch gegeven omtrent de Kindertransporten, een organisatie om kinderen uit de bezette zone van Sudetenland naar een gastvrij gezin in Engeland te brengen is voor de onwetende lezer een boeiend fragment. De beschrijving van het transport zelf met de deerniswekkende lotgevallen van de zesjarige Pepik, komt zeer onrealistisch over… van een eerder zwak en doodziek broekventje begint hij zich tijdens de reis te stoer te gedragen om geloofwaardig te zijn.
De “bekentenis” vanwege auteur Alison Pick dat ze in wezen een verhaal heeft gebracht door waargebeurde feiten door bestaande personen beleefd, te mixen en in een plausibel historisch perspectief te plaatsen, is verhelderend en geeft de lezer een idee hoe een journaliste uit een research van jaren een sterke roman kan distilleren.
Donderdagskind (Far to go = als titel veel sprekender!) is inderdaad geen boek om vrolijk bij te blijven, maar verdient zeker een plaats op uw boekenplank als “nog te lezen”.

 Melden

07-08-2011 om 09:10:30

Mijn jongste heeft in een kooi een valkparkiet
en soms ook mag hij vrijuit fladderen. Dat ziet,
Zazou is zijn naam, wel zitten. Hij is vriendelijk,
fluit bescheiden, geeft kusjes en is ook zindelijk.
Een toetsenbord is geen plee, dàt wist hij niet!
Hugo Melden

BOEKEN