24-07-2010 om 23:38:21

Ik was vanmiddag bij de vestiging van Selexyz in Nijmegen om een kado te kopen. Dan kan ik zo'n boekwinkel natuurlijk niet verlaten zonder even de gang langs mijn favoriete afdelingen te hebben gemaakt. Zo kwam in de hoek met fotoboeken "Sahara" tegen, op A3-formaat met luxe dikke bladen en ruim 400 pagina's met schitterende foto's uit Noord-Afrika van niet alleen de woestijn, maar ook de mensen in de steden die grenzen aan die woestijn.



Het boek was netjes in cellofaan verpakt. Voor de lol keek ik even op de achterkant en mijn hart stond bijna stil toen ik daar slechts € 16,50 zag staan. Ik naar de klantenservice om het even te laten uitpakken, zodat ik het in kon kijken. De dame aan de balie schrok op vergelijkbare wijze en verzekerde me dat die prijs echt niet kon kloppen. Een scan van de barcode van het boek leverde echter hetzelfde bedrag op. "Ik zoek de echte prijs wel even in de computer op", zei ze op een toon alsof ze me een dienst aan het bewijzen was. Maar ook haar PC was onverbiddelijk. De dame was ten einde raad, maar slaagde er niet in om een andere prijs boven water te toveren. En omdat achter mij de rij van ongeduldige wachtenden groeide, restte haar niets anders dan het boek netjes voor mij uit te pakken. Als een haas verkaste ik naar een rustig hoekje om het even te kunnen inzien. Na slechts vijf minuten wist ik het al: dit boek moest ik voor het genoemde bedrag de winkel zien uit te "smokkelen". En zo toog ik naar de kassa met het gevoel alsof ik bezig was met een winkeldiefstal in wording. Met een stalen gezicht legde ik de twee boeken op de toonbank. De dame achter de kassa was evenwel duidelijk verveeld, en besteedde geen seconde aandacht aan de voorkant van de boeken, om vervolgens tergend traag het kadoboek in te gaan pakken. "Tasje erbij?". Ik beaamde dat ik voor zo'n boek, ik ben er net mee op de weegschaal gaan staan en het woog bijna 4,5 kilo, wel een tasje wilde hebben. Vervolgens begon ze omslachtige pogingen te doen om het gevaarte in het tasje te proppen, terwijl ik alleen maar de winkel uit wilde met mijn "verovering". "Ik help wel even", zei ik, en met ijswater in de aderen schoof ik het enorme boek in het tasje, en wenste de dame snel een prettig weekend. Nog twintig stappen scheidde mij van de buitenlucht. En ik haalde het!

Thuisgekomen heb ik alvast eenmaal vluchtig het hele boek doorgebladerd: wat een schitterende foto's, en dat allemaal gemaakt in mijn favoriete reisgebied. Goed voor het woestijngevoel, en voorlopig een noodzakelijk medicijn, want wanneer ik er weer kan reizen staat enkel in de immense sterrennacht boven de oneindige zandvlaktes geschreven..
 Melden

23-07-2010 om 18:18:15

Door de overvloedige hoeveelheid zon van de afgelopen weken, in combinatie met het braaf elke avond sproeien staat mijn achtertuin er momenteel prachtig bij. De groenteplanten beginnen net te bloeien of hun eerste vruchten te produceren. Zo heb ik nu 1 peperplant, 4 paprikaplanten, 1 aubergineplant, 1 augurkplant, een stuk of 10 komkommerplanten, een zelfde hoeveelheid tomatenplanten en heel veel bonenplanten.



Maar het is vooral die ene augurkenplant die opvalt: daar zitten inmiddels (telling vanmiddag) 11 kleine of grotere vruchten aan. Nu heb ik begrepen dat augurken direct van de plant niet echt lekker zijn, omdat ze compleet smakeloos zijn. Dus heb ik gezien de aanstaande oogst het plan opgevat om ze dan maar te gaan inmaken. Maar daar begint het probleem: op het internet struikel je over de inmaak-recepten die elkaar allemaal tegenspreken. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Heeft iemand misschien een goed recept voor het inmaken van augurken?

En.. waarom wisten mensen dat vroeger allemaal en wij tegenwoordig niet meer?
 Melden

05-07-2010 om 21:25:19

Iedereen die wel eens een boek heeft opengeslagen, een krant heeft gelezen, of een journaal heeft gezien kent hem, de meest gezochte man ter wereld: Osama bin Laden. Maar wat weten we nou echt van hem? Verder dan dat hij lid is van de tereurorganisatie Al Qaida, en dat hij verantwoordelijk is voor de aanslagen op de Twin Towers van het World Trade Center op 9 september 2001 komen de meesten waarschijnlijk niet. En om heel eerlijk te zijn, veel meer wist ik ook niet van hem, totdat ik begon met het lezen van "Mijn leven met Osama", geschreven door de Amerikaanse schrijfster Jean Sasson en gebaseerd op de verhalen van Najwa bin Laden, de eerste vrouw van Osama, en Omar bin Laden, z'n vierde zoon, en tevens zoon van Najwa.



Najwa wordt geboren in de Syrische havenstad Latakia in 1959, Osama in Djedda in Saoedi-Arabië in 1957. De moeder van Osama is de zus van de vader van Najwa. Omdat het in Saoedi-Arabië heel gebruikelijk is dat neef en nicht met elkaar trouwen is het dus niet zo vreemd dat het tweetal in 1974 in het huwelijk treedt. Najwa moet haar familie achterlaten als ze gaan samenwonen in Djedda.

In het verdere verloop van het verhaal volgen een aantal essentiële gebeurtenissen die Osama hebben gemaakt tot wie hij nu is. Osama ontwikkelt al op jonge leeftijd een sterk extremistisch gevoel voor de Islam, en tegen alles wat anders is. Zo raakt hij betrokken bij de oorlog in Afghanistan tegen de Russen (1979-1989), die afgezien van de vele slachtoffers die aan beide kanten vallen voor hem succesvol verloopt. In 1990 valt het Iraakse leger Koeweit binnen. In Saoedi-Arabië bestaat de vrees dat Irak zal doorstoten en ook hun land zal veroveren. Osama biedt de regering van Saoedi-Arabië zijn leger van 10,000 oudstrijders uit de oorlog in Afghanistan aan om de Irakezen een halt toe te roepen. Ook de Verenigde Staten bieden haar hulp aan Saoedië-Arabië aan. Osama krijgt een bittere pil te slikken als de regering van Saoedi-Arabië blijkt te kiezen voor de "ongelovigen" in plaats van zijn privé leger. Door een aantal beledigingen van Osama aan het adres van de Saoedische koning Fahd, wordt hij "persona non grata", en moet hij het land te verlaten. Osama en zijn familie, inmiddels bestaande uit vier vrouwen, en een grote schare kinderen vindt onderdak in Soedan. Osama draagt bij aan de opbouw van het land, maar begint tegelijkertijd met de eerste terrorische activiteiten tegen de Verenigde Staten.

Onder grote internationale druk trekt de Soedanese regering in 1994 het staatsburgerschap van Osama in. Hij vlucht met zijn familie naar Afghanistan, waar Mullah Nourallah, een oud-strijder die zich inmiddels heeft opgewerkt tot een belangrijk leider in dat land, hem de beroemde berg "Tora Bora" kado doet. In dit afgelegen gebergte brengt Osama zijn familie onder. Het luxe leven wat zij in Saoedi-Arabië en Soedan hebben geleid wordt verruild voor een hard bestaan. Overigens was deze eerdere luxe deels ook schijn: Osama was tegen heel veel moderne hulpmiddelen. Zo mocht zijn familie bijvoorbeeld nooit beschikken over een koelkast of air-conditioning, en waren de maaltijd meestal karig. Hij meende dat ze door die luxe teveel zouden afdrijven van hun geloof. In Tora Bora hebben ze nu echter ook geen licht of stromend water meer, en omdat alle banktegoeden van Osama zijn bevroren is er nauwelijks meer geld voor eten. Osama's terroristische activiteiten verhardden en hij probeert ook zijn zoons zover te krijgen dat ze in zijn voetsporen volgen. Omdat het tegenspreken van je vader in deze landen een schande is, volgen zijn zonen als makke schapen. Behalve zijn vierde zoon Omar. Hij zweert al vroeg alles af wat met geweld heeft te maken, en ontwikkelt zich tot een tegenpool van Osama.

Als in 2000 uitlekt dat er een "gigantische operatie" van Al Qaida op handen is adviseert een vriend van Omar hem om te vluchten. Uiteindelijk weet hij een paar dagen voor 9 september 2001 ook zijn moeder Najwa en haar twee jongste dochters over te halen naar Syrië, alwaar ze de verschrikkelijke aanslag op de Twin Towers op televisie aanschouwen. Osama, die inmiddels samen met een schare trouwe volgelingen onderdak heeft gevonden in de stad Kandahar, ook in Afghanistan, moet halsoverkop vluchten als de Verenigde Staten op 7 oktober 2001 een grootscheeps offensief tegen Afghanistan starten. Bij de bombardementen die volgen verliest Omar een aantal van zijn vrienden. Hij kan alleen maar hopen dat zijn achtergebleven broers en zusters de dans zijn ontsprongen. Osama weet te ontsnappen, en is tot de dag van vandaag voortvluchtig.

Na het lezen van dit boek heb je geen respect voor Osama gekregen, maar wel een goede indruk van hoe hij de extremist is geworden die nu is. Het harde leven van zijn gezin, zijn vrouwen en kinderen, raakte me diep: naarmate de jaren vorderen verliest Osama steeds meer alle zin voor realiteit uit het oog, hetgeen niet alleen leidt tot vele onschuldige slachtoffers maar ook tot een hel voor zijn familie. Een prachtig opgetekend portret van een man en zijn absurdistische drive naar de totale vernietiging van het Westen en al haar bondgenoten..
 Melden

03-07-2010 om 00:08:25

Er rust geen zegen op de hardloopwedstrijden die ik probeer te lopen in juni en juli van dit jaar: nadat ik één dag te laat was met inschrijven voor de halve marathon van Zwolle op de 12 juni, ging het alternatief, de Zwitserloot Dakrun in Groesbeek op 6 juni niet door vanwege mijn zere knie na de hier eerder beschreven struikelpartij. Vervolgens zou ik op 10 juli de Wiezoloop in Wierden, die ik ook de afgelopen twee jaren heb gedaan, gaan lopen, maar toen bleek mijn oma haar 96ste verjaardag die avond te vieren. Ik dacht creatief te zijn en vond een mooie loop in Heerde, de Van Bank tot Bank loop, een week eerder op 3 juli, en nu hoor ik vanochtend dat deze wedstrijd is afgelast vanwege de verwachte hitte, en een combinatie van hoge luchtvochtigheid en smog.



Dat deed me terugdenken aan die hete zomerdag in 2006, toen ik de eerste etappe van mijn eerste Vierdaagse in Nijmegen zou gaan lopen. Omdat ik nog herstellende was van een peesontsteking aan m'n linkervoet deed ik het rustig aan die dag. En zo kwam ik, verder goed gezond, terecht tussen alle gevallen die worstelden met de hitte. Ik heb de ene dag meer leed gezien dan de hele rest van m'n leven bijelkaar, maar toch had ik destijds moeite met de beslissing van de organisatie het evenement na dag 1 te stoppen.

Dat zelfde gevoel had ik vanochtend ook weer: kunnen we geen hardloopwedstrijden meer lopen in de zomer omdat er altijd wel een paar mensen zijn zonder verantwoordelijkheidsgevoel? Wat vinden jullie: moeten deze mensen daadwerkelijk tegen zichzelf in bescherming worden genomen, of is iedereen verantwoordelijk om zelf een beslissing te nemen over het al dan niet deelnemen onder extreme weersomstandigheden, waarbij ze zich eventueel zouden kunnen laten leiden door een advies van de organisatie, in plaats van een afgelasting?  Melden

20-06-2010 om 23:14:28

Zolang ik geld en vrije dagen heb, en nog geen vakantieplannen om me van die twee dingen af te helpen, gaat er eigenlijk geen week voorbij of ik controleer wel even hoe het met de boekingen van mijn favoriete groepsreis bestemmingen staat.

Maar eerst even een stukje uit mijn eigen reisgeschiedenis: in 2005 reisde in twee weken door Jordanië. Onderdeel van die vakantie was een tweedaags verblijf in Wadi Rum, het woestijngebied in het zuiden van dat land.


Wadi Rum, Jordanië (2005)

Hier onstond mijn eerste genegenheid voor de woestijn. Liefde kon je het na twee dagen nog niet echt noemen. Dat kwam een jaar later, tijdens de woestijnvakantie in het Akakus-gebergte in zuidwest-Libië. Twee weken zand had een betoverende uitwerking op mij, en nog weken na de vakantie viel het me zwaar weer te "integreren" in de Westerse maatschappij.


Akakus Gebergte, Libië (2006)

Afgelopen winter in Mali zat in het oorspronkelijke programma een 4-daagse woestijntrek. Groot was de teleurstelling toen bleek dat die niet kon doorgaan door onrust en ontvoeringen in de regio (voor details moet je even verder bladeren naar een oudere blog). Het Festival au Desert, en twee woestijnuitstapjes maakte het toch weer een beetje goed.


kamelentocht in de Sahara, Mali (2010)

Het zorgde er in ieder geval voor dat het verlangen naar de woestijn weer flink was aangewakkerd. Maar de Sahara leek een onneembare hindernis geworden sinds Al Qaida daar twee jaar geleden vervelend begon te doen, en de woestijnbelevenis van Westerse toeristen onvrijwillig begon te verlengen. Groot was mijn verrassing dan ook toen ik afgelopen week een boeking zag op de woestijnreis der woestijnreizen, een 300km doorstreek van Terjit naar Tidjikja, van oase naar oase in het niet-toeristische Mauretanië. Dat betekent dus 300km wandelen, kamelen gaan alleen mee voor het vervoer van de bagage, en gemotoriseerd vervoer doen we al helemaal niet aan. Ook de aanloop is mooi: vanuit de hoofdstad Nouakchott gaat het, dan nog wel over een asfaltweg, langzaam naar het einde van de wereld via een aantal stoffige woestijnstadjes.


het woestijnachtige Mauretanië ligt in West-Afrika

Maar goed, ik dus meteen de reisorganisatie gebeld om te vragen hoe het kon dat iemand een boeking had weten te maken op een reis in een onveilig gebied. Waarop de dame aan de andere kant van de lijn vertelde dat het misschien wel te doen was om deze reis weer te kunnen uitvoeren. Ondanks dat vindt het Ministerie van Buitenlandse Zaken Mauretanië nog steeds een "categorie 5" land, wat betekent dat "Niet-essentiële reizen worden ontraden". Maar wat is niet-essentieel? Ok, Afghanistan is ook een "categorie 5" land, maar als we nou de halve legermacht van Mauretanië optrommelen om ons te escorteren? Of zouden we die halverwege in de woestijn moeten achterlaten, omdat 300km in hun eigen zandbak toch iets teveel van het goede blijkt? En springt op dat moment Osama vanachter een cactus tevoorschijn om dan triomfantelijk "kip-ik-heb-je" te roepen. In dat geval zal ik mijn 25 miljoen Dollar opstrijken die de Verenigde Staten nog steeds op zijn hoofd heeft staan, waarna ik de rest van mijn leven alle reizen zal gaan maken die ik maar kan bedenken. Jullie begrijpen het al: wordt vervolgd, ik kan altijd nog naar Kameroen..
 Melden

15-06-2010 om 23:49:18

Laten we aannemen dat er tussen twee personen, A en B, twee meter afstand is. En A wil naar B, maar moet bij iedere stap precies de helft afleggen van de hele afstand die hem rest om bij B te komen. De eerste stap is een meter, de tweede een halve meter, de derde een kwart meter. Iedere stap van A naar B zal kleiner worden, en de afstand in een eindeloze reeks doen afnemen, maar het verrassende is dat A, uitgaande van de premissie dat iedere stap gelijk is aan de helft van de totale afstand die hen scheidt, hoe hij ook vordert, B nooit zal bereiken.



Deze roman speelt in Madrid, en gaat over relaties in de breedste zin van het woord, de complexiteit ervan, en wat het is om een dierbare te verliezen. Leandro realiseert zich dat hij oud is als de gezondheid van zijn vrouw Aurora langzaam maar zeker achteruit begint te gaan, en hij het gevoel krijgt haar meer had moeten geven in hun gezamenlijke leven. Af en toe probeert hij te ontsnappen uit de thuissituatie, en op een dag loopt de nog potente Leandro een bordeel binnen. Hij raakt geïntrigeerd door de Nigeriaanse Osembe, niet om de sex, maar om het gevoel af en toe even bij iemand te kunnen zijn die mooi en jong is.. Lorenzo, de zoon van Leandro heeft net een relatie met zijn vrouw Pilar afgesloten. Hij is zijn werk kwijt en worstelt met een verschrikkelijk geheim. Op een dag maakt hij kennis met het Ecuadoriaanse kindermeisje van een verdieping hoger. Hij ziet haar als vlucht uit zijn steeds kleiner wordende wereldje en probeert krampachtig het begin van een relatie met haar op touw te zetten.. De 16-jarige Sylvia, dochter van Lorenzo voelt zichzelf een buitenbeentje. Haar beste vriendin Mai heeft de laatste tijd alleen nog maar aandacht voor haar nieuwe vriendje, terwijl zij nog totaal geen ervaring met jongens heeft.. De uit Argentinie afkomstige 20-jarige voetballer Ariel heeft net een droomcontract getekend met een grote club uit de Spaanse hoofdstad. Maar waar hij in Argentinie altijd de belangrijkste speler van het team was, is hij hier helemaal niets. Na een smadelijke nederlaag van zijn club stapt hij met drank op achter het stuur en veroorzaakt een aanrijding met de plotseling overstekende Sylvia. De club weet dit in de doofpot te stoppen, maar Ariel, die nog geen geharde voetballer is, maar een dromer die van cultuur en muziek houdt, worstelt met het leed, een gebroken been, dat Syvlia door zijn toedoen is aangedaan. Hij besluit haar in het ziekenhuis op te gaan zoeken, en laat zijn 06-nummer achter, het begin van een onmogelijke relatie..

"De kunst van verliezen" is een schitterend geschreven roman die qua schrijfstijl doet denken aan de boeken van Jonathan Safran Foer, maar dan beter, veel beter. De karakters die Trueba neerzet zijn zo geloofwaardig dat het bijna een autobiografisch verhaal lijkt. Door zijn personages kwestbaar te maken, mensen die fouten maken, maar toch vooral op zoek zijn naar het goede in het leven, is het niet moeilijk om je in te leven in alle vier de hoofdpersonen uit het boek. Ook al nemen ze soms absurde beslissingen, het zijn toch altijd beslissingen die jij ook had kunnen nemen, waarna je je even wanhopig had kunnen afvragen hoe je in vredesnaam zoiets had kunnen doen. Een boek waarin je je een paar dagen of weken (afhankelijk van je leestempo) in kan opsluiten, en heen en weer geslingerd wordt tussen de hoofdpersonen. Je wilt ze bijna behoeden voor hun fouten, maar een belangrijke les uit het boek is juist dat je fouten moet maken om te leren. Een adembenemend boek waarvan ik niet wilde dat het zou eindigen. Mijn favoriet van 2010, en één van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen..
 Melden

05-06-2010 om 17:10:21

Vanmiddag even langs geweest bij het tuincentrum voor wat zaad van boontjes. Kwam ik langs de kruidenafdeling per ongeluk ook het door mij al zo lang gezochte stevia plantje, ook wel honingkruid genoemd, tegen. Voor wie stevia niet kent: de plant komt oorspronkelijk uit Paraguay en de blaadjes zijn 50-200x zoeter dan suiker. Over een aantal jaar zul je waarschijnlijk enkel nog light-producten gezoet met stevia in de supermarkt vinden. Het bevat nul calorieën en is niet kankerverwekkend zoals van aspartaam wordt beweerd.

Ik had nog nooit een blaadje geproefd, maar inderdaad, het is ont-zet-tend zoet! Een uurtje geleden hebben de twee plantjes een mooi plekje gekregen in mijn voortuin die steeds meer wordt omgevormd tot kruidentuin. Ik heb er nu 28 soorten in staan:
alsem|basilicum|bergamot|bieslook| bonenkruid|dragon|dropplant|hysop|kamille| kaasjeskruid|kerrie|kervel|koriander|laurier| lavendel|marjolein|munt|oregano|peterselie| pimpernel|rozemarijn|salie|stevia|valeriaan| venkel|wijnruit|tijm|zonnehoed


koriander


peterselie


salie


valeriaan


wijnruit

Het is ook leuk om te zien dat al die kruiden langzaam in bloei komen. Veel keukenkruiden had ik tot 2 jaar geleden nog nooit in bloei gezien, omdat je bij de supermarkt of groenteboer natuurlijk alleen het groen koopt. De mooiste kruidenbloemen moeten nog komen, maar hierboven vast een kleine impressie. Die mij meteen tot de conclusie bracht dat ik eigenlijk een macrolens voor mijn spiegelreflexcamera nodig heb om scherpere close-ups te kunnen maken  Melden

BOEKEN