Boeken
Skippy tussen de sterren (2010) Van Paul Murray
Romans
663 pagina's
Skippy tussen de sterren beschrijft één enkele catastrofale herfst op het internaat Seabrooks, gezien vanuit zo’n twintig verschillende uitgeschreven perspectieven: studenten, docenten, administratieve krachten, priesters, vriendinnetjes, en de manager van een donutwinkel. In het centrum van alles staat Daniel Juster, bijnaam Skippy, wiens dood – in Ed’s Doughnut House, nadat hij nog net de naam van zijn vlam in frambozenvulling op de vloer heeft weten te schrijven – de opening vormt van de roman. Skippy tussen de sterren gaat vervolgens met flashbacks terug naar de maanden die eraan voorafgaan, maanden waarin de zwaarmoedige veertienjarige verliefd wordt, een gevecht wint, een geheim bewaart en de aandacht trekt van faculteitsleden die niet perse het beste met hem voor hebben. Onderweg leren we Skippy’s vrienden en kwelgeesten kennen: Ruprecht, Skippy’s bolle, geniale kamergenoot die experimenten uitvoert om de snaartheorie te bewijzen; Dennis, een aarts-cynicus wiens dromen zelfs sarcastisch zijn; Carl, Skippy’s rivaal in de liefde en psychopaat-in-de-dop; Lori, het object van Skippy’s dromen, die geobsedeerd wordt door een Britney Spears-achtig muziekdelletje en haar dieetpillen verbergt in de buik van haar teddybeer; en Mario, lieve, domme Mario, wiens obsessie met seks vermoeiend zou worden als het niet de bron was van vele hilarische slaapkamergesprekken tussen de vrienden.
Uitgever: SignatuurISBN: 9789056723897
Toegevoegd door Arthur
Stem hier:
3,63 / 19 stemmen
3,63 / 19 stemmen
Dizzie waardering:
4 / 5
Dizzie recensie
Je moet het maar durven als schrijver, om de hoofdpersoon van je 663 pagina’s tellende roman al in de proloog te laten sterven. Vlak voordat de veertienjarige Daniel Juster, bijnaam Skippy, zijn laatste adem uitblaast in Ed’s Doughnut House doopt hij zijn vinger in donutsiroop en schrijft hij de naam van zijn geliefde op de tegelvloer. Het is het dramatische begin van een sprankelende roman over het dagelijks leven op Seabrook, een katholiek jongensinternaat in Dublin.
Tal van personages passeren de revue, van door hormonen geplaagde pubers tot gefrustreerde leraren en hypocriete paters. Naast de dromerige Skippy, die zich graag verliest in zijn Nintendo games, zijn daar o.a. cynische Dennis en de door seks geobsedeerde Mario, die vrijwel alles in een seksuele context plaatst maar stiekem ook over poëtische kwaliteiten blijkt te beschikken. Skippy’s beste vriend Ruprecht van Doren is gefascineerd door het heelal en de tiendimensionele snaartheorie. Hij stuurt aandoenlijke e-mails de ruimte in, gericht aan buitenaardse levensvormen: “Mijn favoriete grote dier is het nijlpaard. Nijlpaarden zijn uitstekende zwemmers, ondanks hun massa. Ze kunnen echter agressiever zijn dan hun uiterlijk doet vermoeden. Benader ze voorzichtig!!!”.
Ook maken we kennis met Skippy’s aartsrivaal Carl, een jongen met psychopathische trekjes die jongere kinderen dieetpillen afhandig maakt en deze lucratief doorverkoopt aan de meisjes van het nabijgelegen St. Bridget’s. Een van hen is de beeldschone maar onzekere Lori, het meisje van Skippy’s dromen.
Een ander belangrijk personage is de vriendelijke maar onzekere geschiedenisleraar Howard ‘the Coward’ Fallon (in de Nederlandse vertaling opgevoerd als Howard de Lafferd; waarom niet gewoon gekozen voor Lafaard? ). Howard woont al enige tijd samen met de Amerikaanse Halley, maar koestert heimelijke gevoelens voor zijn collega Aurelie McIntyre. Al in hun eerste gesprek zegt zij tegen Howard: “Ik ga echt niet met je naar bed hoor”. Op het aanstaande Halloweenfeest zal Howard merken wat zij daarmee bedoelt.
Seabrook en Ed’s Doughnut House vormen het toneel van een overrompelende hoeveelheid puberperikelen en grotemensenproblemen. Zware thema’s als eenzaamheid, liefdesverdriet, overspel, drugsgebruik, seksueel misbruik en zelfs zelfmoord worden niet geschuwd. Tel daarbij het enorme aantal pagina’s op en het zou haast niet te verteren zijn als Paul Murray dit alles niet had doorspekt met een groot gevoel voor humor en een vertederende compassie. Hilarische dialogen worden afgewisseld met ontroerende inzichten; diepe ernst gaat hand in hand met droogkomische onzin. De tragiek van het leven sijpelt overal in door, maar Murray laat zich nergens verleiden tot sentimentele tranentrekkerij. En toch betrap je jezelf af en toe op vochtige ogen. De schrijver heeft wellicht té veel hooi op zijn vork genomen, bepaalde stukken had hij beter kunnen weglaten of in ieder geval moeten inkorten, vooral in het midden van het verhaal. Maar los daarvan ligt hier een intelligent en hartveroverend boek klaar voor eenieder die ooit jong is geweest en zijn dromen hopelijk nog niet helemaal is kwijtgeraakt.
Reacties
libra1,
1 / 5
sorry, ik heb moeten passen; kon me er totaal niet in vinden
MeldenAnne Marie,
4 / 5
Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen.Lekker verfrissend: een traumatiserende gebeurtenis is de plotsklapse start van het verhaal, maar is eigenlijk het midden. Je bespreekt de woelige onrustige emotionele jaren van puberjongens maar weet te laten zien dat het leven van volwassenen niets stabieler in elkaar steekt; allen stoeien en vechten we met het besef dat dit alles is en weten nog niet wat het is.
Vanuit echt vele vertelperspectieven komt de groep interne kostschooljongens lekker uit de verf: komisch en tragisch, wreed en verbroederd.
Het eerste deel leek mij wat langdradig maar dat heeft vast in mijn eigen beleving gezeten - het leek alleen maar over puberende jongens te gaan, voor ik op de helft was kon ik het al niet meer wegleggen.
Als zeer natuurlijk worden er allerlei gegevens doorheen geweven over parallel universa, geschiedenis, waarheid en niet, dublin, het kostschool systeem, de verschillende achtergronden van alle personages, technologie eind 18 eeuw, en die verband gebracht met spirituele ideeen over de dood gelinkt aan de quantum theorie, schrijvers, wetenschappers, anorexia, drugs en consorten, sexmisbruik door priesters - of juist niet, en dealers... allerhande onderwerpen zonder een samengeraapt zootje te zijn. Zelfs nog ruimte voor kritiek op geschiedschrijving, vooral tov het verhaal van de Irish D Company of the Seventh Royal Dublin Fusiliers, die tijdens WOI 1915 bij Gallipoli terecht kwamen. Zo ontzettend veel zaken tot een vaste eenheid verwerkt waarin een fascinerende balans zit: het ene onderwerp wordt niet opvallender dan een van de vele anderen.
Heeft het emotioneel dan nog een inhoud, een boodschap, als er zoveel wordt aangehaald? Zeker, het zoeken in het leven naar de balans in emoties en verlangens, met al die zovele levenszaken er omheen, blijft, en is voor een ieder, ongeacht leeftijd of achtergrond (met terugbladeren kom ik het gesprek tussen Farley en Howard weer tegen blz 141 "- dat het leven versnipperd lijkt -, dat is wetenschappelijk gesproken toevallig een van de grote vragen van onze tijd." (en haalt dan diverse "verbindings"theorieen aan ). Allemaal snaren/dimensies die elkaar kunnen raken, alle gebeurtenissen in parallel universa die maar een haarbreedte naast elkaar kunnen zijn zonder dat ze mekaar zien, soms wel wat van elkaar kunnen ervaren maar hetgeen nooit bewezen is. Hoeveel dimensies zijn er tegelijkertijd? Hoeveel gebeurtenissen in hoeveel levens zo met elkander vervlochten zonder het te weten? Zijn we dan alleen met onze eigen twijfelingen of toch samen?
"Als je een dimensie toevoegt, is alles weer duidelijk. Het voorziet ons van een realiteit die tegelijkertijd simpel is en van een bijna onmogelijke schoonheid."(blz 135) en nog intrigerender vanwege Murray's vier hoofdstuk benamingen
I "Hoopland" II "Hartland" III "Spookland" en IV "Naland" is het verhaal over de wetenschapper Oliver Lodge, blz 578, waarin aangehaald wordt: ..., was die andere wereld, het hiernamaals - Zomerland was de naam die zijn zoon eraan gaf - maar een fractie verwijderd van de wereld die jou en mij zo vertrouwd is. Maar hij bestond in een andere dimensie. en daardoor kon je hem niet zien."en dat wordt ook versterkt door het voorbeeld van blz 155 de uitleg van Ruprecht aan de andere jongens "Sterker, die extra dimensies zijn aanwezig op elk punt in de ruimte."
Mooi origineel, humoristisch, tragisch, inhoudsvol en intrigerend boek, leest als een trein.
Meldenmaria,
4 / 5
Deze schitterende, dramatische roman greep me pas toen het verhaal al een eindje op streek was. De pubers met hun op hol geslagen hormonen, hun computerspelletjes, pillen, hun plagerijen en gesprekken, boeiden me eerst niet zo. Bij het groepje rond Skippy (Daniel) gaat het over seks, zombies, demons. De ouderejaars Carl en Barry houden zich bezig met pillen, seks en geld verdienen. En de boel oplichten.
Wel leuk zijn de natuurkunde-experimenten van Skippy’s kamergenoot, de briljante Ruprecht. Deze jonge onderzoeker bestudeert vooral de snaartheorie en probeert met zelfgebouwde instrumenten als de Van Dorenoscillator (of zoiets) voorwerpen in een andere dimensie van ons universum te krijgen.
Ook de verveelde en zeurderige leraren van de privéschool zijn niet bijster interessant, en de inkijkjes in de lerarenkamer stemmen je droevig over het docentenbestaan.
Eigenlijk lijkt alles dan als los zand aan elkaar te hangen
Maar dan valt alles op z’n plaats en ik las tamelijk ademloos verder. Het verhaal krijgt meer vaart, geheimen die iedereen blijkt te hebben, worden duidelijk en er gebeurt van alles. Vol eigentijdse thema’s hoewel het belangrijkste thema, eenzaamheid natuurlijk van alle tijden is.
Vriendschap blijkt aan 't slot erg waardevol wat je onder meer ziet bij ’t laatste experiment van Ruprecht: ‘je wist ook dat Skippy, als hij hier nog was, zou willen dat we allemaal nog vrienden waren. En dit was de enige manier om dat voor elkaar te krijgen En hoewel het niet gelukt is, is het op een bepaalde manier wel gelukt, want we deden het met z´n allen. Het is net of Skippy er ook bij is, omdat we allemaal een klein puzzelstukje van hem hebben dat we onthouden, en als je die allemaal in elkaar pas, en het plaatje compleet maakt, dan is het net alsof hij tot leven komt´
Gewèldig en heel mooi ook hoe Lori Ruprecht een gedicht uitlegt van Paul Éluard met de regel: ‘Er is een andere wereld, maar die zit in deze’. Prachtig en het lijkt erop dat ze hem daarmee weer op het goede spoor zet.
Je blijft wel achter met het nare gevoel dat het docententeam en de paters van Seabrook niet bepaald goed bezig geweest zijn. Het gebeuren rond Skippy was niet zo uit de hand gelopen als deze mensen wat alerter en empathischer gereageerd hadden.
MeldenAGNES.POESEN,
4 / 5
Hoe vaak heb ik dit dikke boek niet in mijn handen gehad in boekenhandels, bibliotheken alvorens ik de beslissing nam om het werkelijk te lezen. Het was niet de dikte van de roman die me stoorde, het was slechts één zinnetje, een woordje “school(reünie) “ een school(reünie) waar je naar toe moet. Om eerlijk te zijn stoorde me naast reünie ook het woordje moet. Want ik moet niets en zeker niet naar een reünie! Maar ook op je vijftigste kan je je vergissen en laten misleiden. Ik zal u zeggen waarom.
Vooreerst is er de aanvang van dit boek….reeds in de eerste pagina’s van deze turf weet je dat het hoofdpersonage Daniel Juster, alias Skippy, sterft. De jongen sterft niet door ziekte of tengevolge van een verkeersongeval maar tijdens een donuts -eetwedstrijd . Hij valt schuimbekkend op de grond en schrijft nog met zijn laatste krachten , in de gemorste frambozenvulling, de naam van zijn geliefde. Als schrijver moet je durven …. er resten nog een 600 tal bladzijden en de lezer kent de plot reeds! Nu, het is prachtig om te lezen op welke wijze de schrijver , Paul Murray, je als lezer laat kennismaken met de leef-, denk-, school-, vrijetijdswereld van deze puber en zijn vrienden, ouders, leerkrachten, paters en niet te vergeten de schoolleiding. En ja, het is herkenbaar , op een mooie manier , goed voor een lachen en een traan. Maar anderzijds confronteert de roman de lezer ook met de hedendaagse problemen van jongelui, drugs, drank, invulling van vrije tijd, hoge verwachtingen van ouders, … En dan is er daar ook nog het andere geslacht, de hormonen razen door het lichaam van de jongelui. Maar niet alleen bij de jongelui, want er is ook het verhaal van de geschiedenisleraar Howard. En al gauw moet je als lezer toegeven dat er veel parallellen zijn tussen de levens van jonge, iets minder jonge en oudere mensen. De schrijver weet het geheel geloofwaardig , knap gecomponeerd , mooi verwoord met goede kritische benaderingen mbt. bepaalde onderwerpen (onderwijs, ethiek, opvoeding) aan de man/vrouw te brengen. Niemand moet het lezen, wie ben ik om dat op te leggen, maar één zaak is zeker het zal u niet tegenvallen en het einde, het einde mag er ook best zijn.
MeldenFrans48,
4 / 5
Na het lezen van een thriller is het even overschakelen. Je mist in het begin even de spanning. Maar die komt wel, zij het op een andere manier.
Het boek begint met de dood van Skippy, maar gaat direct daarop terug naar de maanden daarvoor.
Er worden gebeurtenissen besproken vanuit her perspectief van zowel Skippy als van zijn vrienden, zijn onderwijzers enz.
Hierbij worden de verschillende karakters heel goed beschreven. De problemen en angsten die sommigen hebben. En daarbij vaak het onvermogen om er over te praten.
Kortom, je voelt weer even die tijd, toen je zelf een puber was.
Voor mij zeker een aanrader.
Melden