Van Margaret Atwood
Romans
329 pagina's
Het verhaal van de Dienstmaagd speelt zich af in een republiek waarvan het totalitaire regime naar de letter van het bijbelboek Genesis heerst. De maatschappijvorm die daaruit voortvloeit is op zijn zachtst gezegd bizar. De ‘Dienstmaagden’ vormen een van de nieuwe ‘klassen’ in deze strikt gereguleerde maatschappij. Ze hebben slechts één functie: het verzorgen van de voortplanting. Vanfred, de vertelster, behoort tot deze klasse en is gedwongen haar leven grotendeels in stilte door te brengen. Alleen ’s nachts in haar sobere kamer is ze vrij om zich over te geven aan haar illegale herinneringen: het lezen van boeken, haar eigen naam, het nu irrelevant geworden begrip ‘liefde’. In een sobere stijl – Atwood op haar best – die afwisselend koele observatie, ontroering, wanhoop, hartstocht en wrange humor reflecteert, legt Vanfred het zwarte hart bloot dat schuilgaat achter de kalme façade van een establishment dat bepaalde reactionaire tendensen in onze maatschappij tot hun even logische als huiveringwekkende conclusie doordrijft. Margaret Atwood (Ottawa, 1939) is Canada’s belangrijkste hedendaagse auteur. Voor haar bijzondere en zeer gevarieerde oeuvre, dat inmiddels uit meer dan dertig boeken bestaat, ontvangt zij wereldwijd lof en erkenning. In 2000 werd De blinde huurmoordenaar bekroond met de prestigieuze Booker Prize. ‘Margaret Atwoods gedurfdste werk tot op heden: een wrang toekomstbeeld van de maar al te aannemelijke resultaten van het huidige ongenoegen in de Westerse maatschappij (...). Het verhaal van de Dienstmaagd verdient een ereplaats in het selecte rijtje waarschuwende vertellingen die al onderdeel van de moderne folklore zijn geworden – een plaats naast, en zeker niet onder, Brave New World en 1984.’ Publishers Weekly ‘De feministische nachtmerrie der nachtmerries.’ The Observer
Uitgever: PrometheusISBN: 9789044613087
Toegevoegd door Hetty
5,00 / 2 stemmen

De dienstverlening die de vertelster geacht wordt te leveren, ligt op het terrein van de voortplanting, ze noemt de klasse van de Dienstmaagden: wandelende baarmoeders. Ze maakt net zoals haar lotgenoten deel uit van het huishouden van een Bevelvoerder. Haar naam heeft een letterlijke betekenis: ze is van Fred. (= naam van de bevelvoerder)
Zo’n beetje alles is vastgelegd in regels, een voorbeeldje: de kleding van de dienstmaagden: ‘Alles behalve de vleugels rond mijn gezicht is rood; de kleur van bloed, die ons kenmerkt. De rok reikt tot de enkels en hangt in wijde plooien aan een platte kap die tot onder de borsten doorloopt, de mouwen zijn wijd. Ook de witte vleugels (edit: rond het gezicht) zijn voorgeschreven; ze moeten voorkomen dat we zien, maar ook dat we gezien worden.’ Verder zijn de Martha’s (huispersoneel) gekleed in dofgroen, de Echtgenotes in blauw en de Tante’s zijn bruin. Ook ieders houding is anders, echt afschuwelijk allemaal.
De samenleving die er hiervoor was, is ten onder gegaan aan keuzemogelijkheden zo wordt verteld maar ook aan zaken als ontploffende kerncentrales(!), milieuvervuiling, schrikbarend dalende geboortecijfers, de vrouwenemancipatie, aids, islamitische fanatici, liefde (nergens voor nodig, allemaal onzin) enz.
Vanfred heeft nog de tijd hiervoor meegemaakt en vertelt ook over hoe het allemaal is gegaan: het verlies van haar baan, het blokkeren van haar bankrekening (een nieuwe wet: vrouwen mogen niets meer bezitten en de bankrekening wordt overgedragen aan een echtgenoot, broer, vader of zoon), het wegvagen van de regering, buiten werking stellen van de grondwet. Beklemmend, zeer beklemmend maar een vreselijk goed boek! Een aanrader voor eenieder.
Bedenk bij dit alles dat dit boek voor het eerst verschenen is in 1985!