Boeken
Norwegian Wood (2007) Van Haruki Murakami
Website:www.murakami.nl
Romans
320 pagina's
Watanabe is een stille en buitengewoon serieuze jonge student in Tokio. Hij is dol op Naoko, een mooie jonge vrouw, maar hun wederzijdse liefde wordt getekend door de tragische dood van hun beste vriend jaren geleden. Watanabe went aan het campusleven en de eenzaamheid en afzondering die hij daar ervaart, maar Naoko kan de druk en verantwoordelijkheid van het leven niet verdragen. Terwijl zij zich verder terugtrekt in haar eigen wereld, vindt Watanabe aansluiting bij de andere studenten en voelt hij zich aangetrokken tot een jonge, onafhankelijke en seksueel geëmancipeerde vrouw. Norwegian Wood is een indringend verhaal over romantiek en volwassenheid, over de onmogelijke en dappere liefde van een jonge man. Met deze prachtige en weemoedige roman brak Haruki Murakami door in Japan. Er werden miljoenen exemplaren van verkocht.
Uitgever: AtlasISBN: 9789045006574
Toegevoegd door 78 nl
Stem hier:
3,91 / 44 stemmen
3,91 / 44 stemmen
Reacties
Melanie,
4 / 5
Via de docent van onze literaire leesgroep kwam ik er toe
Norwegian Wood te lezen. Ik had er nogal wat "negatieve" geluiden over gehoord en was benieuwd. In het begin moest ik in het verhaal komen. Het woord kabbelen viel me in, en het neigde eerst naar saaiheid voor mij. Láter veerde ik op en las het boek in één ruk uit.
In de vele reacties hieronder staat beschreven hoe lezers over de inhoud van dit boek kunnen denken.
Daarom voeg ik er alleen aan toe dat de zelfdodingen van de adolescenten mij "raakten", omdat ik dat in mijn werk vroeger én in familie verband heb meegemaakt.
En ik moest opnieuw denken aan de schrijfster/dichteres Dorothee Sölle die in haar boekje "De heenreis" een brief van een student afdrukt waarin: "Hoor asjeblieft wat ik niet zeg! Laat je niet door mij voor de gek houden. Laat je niet in de war brengen door het gezicht, dat ik zet. Want ik draag duizend maskers - maskers, die ik niet durf af te leggen. En geen van hen ben ik. Doen alsof is een kunst, die mij tot tweede natuur is geworden. Maar laat je daardoor niet in de war brengen, om gods wil laat je niet door mij voor de gek houden".
Iets later in de brief: "Mijn uiterlijk kan zeker lijken, maar het is mijn masker".
De student schrijft verder, onder meer over het feit dat hij door de langdurige overtuiging waardeloos te zijn dikke muren om hem heen heeft gebouwd, en dat hij zich verzet tegen hetgeen waar hij om schreeuwt: gevoel, medeleven, en de kracht van begrip die nieuw leven in kan blazen.
En tegelijk zijn daar de woorden: "Men heeft mij gezegd, dat liefde sterker is dan iedere verdedigingsmuur, en daar ligt mijn hoop. Probeer asjeblieft deze muren te slechten, met zekere hand, maar met zachte hand: een kind is erg gevoelig".
De brief besluit met de woorden: "Wie ben ik, zul je vragen. Ik ben iemand die je zeer goed kent. Want ik ben iedereen die je tegenkomt, iedere man, iedere vrouw, die op je weg komt".
De brief beschrijft een fundamentele identiteitskrisis. De identiteit, die gevormd wordt in de fase van de puberteit en de adolescentie, waarin identiteit en rolverwarring tegenover elkaar staan.
Ik leerde dat het gevoel van de ik-identiteit en continuïteit van een individu, het bijeengegaarde vertrouwen is van een individu, dat zijn innerlijke identiteit ook overeenkomt met de identiteit en continuïteit van zijn wezen in de ogen van anderen, zoals dat zich toont in het onmiddelijke uitzicht op een loopbaan".
De schrijver van de brief heeft ongetwijfeld geen zicht op een loopbaan. Innerlijke identiteit en continuÏteit en datzelfde in de ogen van anderen lijken voor hem uiteengevallen.
Er valt natuurlijk meer te zeggen, maar
ik moest m.b.t. Norwegian Wood eraan denken dat Naoko op blazijde 14 haar dood al in de ogen ziet.
Mij treft het altijd weer: zelfdodingen. Medemensen die geen raad meer weten met hun leven, en wat ik daar als mede-mens wél en niet aan had kunnen doen om dat te helpen voor komen. Vaak niet véél. Soms wel íets: liefde geven, aandacht, wérkelijke betrokkenheid. Méér kun je soms niet doen, is mijn ervaring.
Meldenzazou,
4 / 5
Niet gelezen, maar met veel plezier naar geluisterd. Cees van Ede was dé voorlezer bij uitstek voor een boek als dit. En het prettige van dit luisterboek was, dat je de muziek van "Norwegian Wood" in allerlei Japans getinte variaties kon beluisteren tussen de hoofdstukken door.
Meldenverwijderd 4344,
5 / 5
Een uitstekend schrijver, al weet ik niet precies waarom dit zo is. Ik heb lang over het boek gedaan omdat ik, soms letterlijk(!), na een paar bladzijden in een geruststellende slaap viel, zoals ik dat ook doe bij het luisteren naar de beatles song waarnaar het boek is vernoemd. Zelfs het schrijven van deze reactie roept weer hetzelfde, aangename gegeeuw op. Het lukt me dan ook niet om er verder iets over te melden...ik geef vijf sterren.
MeldenPaulus,
4 / 5
Na eerder gesneuveld te zijn in De Opwindvogelkronieken ben ik in Norwegian Wood begonnen, omdat het op de rol stond voor mijn leesclub. Aanvankelijk dacht ik dat het me ook met dit boek niet ging lukken. Maar na 130 bladzijden doorgeworsteld te hebben, kreeg het me opeens te pakken.
Het is als de student Watanabe op bezoek gaat in het verpleeghuis waar zijn labiele vriendin Naoko verblijft. Tegelijkertijd ontwikkeld zich een andere relatie met een medestudente. Mooi, indringend verhaal over gewone Japanse mensen. Ik heb de tweede helft van het boek dan ook in een ruk uitgelezen. Maar een Murakami-fan zal ik waarschijnlijk niet worden.
MeldenWimmie,
2 / 5
Ik heb betere romans gelezen van Murakami, ik vind het een slepend verhaal met weinig boeiende elementen. Terwijl andere karakters goed worden uitgewerkt, blijft de hoofdpersoon Watanabe een groot raadsel, ik heb geen idee wat die jongen beweegt of hoe hij in het leven staat, het blijft gissen (maar wellicht is dat de bedoeling?)
Melden