Van John Boyne
Website:www.johnboyne.com
Romans
205 pagina's
De jongen in de gestreepte pyjama begint in Berlijn in 1943. Als de negenjarige Bruno op een dag uit school komt, zijn al zijn spullen in kratten gepakt. Zijn vader heeft promotie gekregen, en Bruno en zijn familie moeten verhuizen naar een plek die ver weg is, waar niets te doen is en waar niemand is om mee te spelen. Hun nieuwe huis staat naast een hek dat zich uitstrekt zover het oog maar reikt, een hek dat Bruno afschermt van de vreemde mensen die hij daarachter ziet bewegen. Bruno wil ontdekkingsreiziger worden en besluit op onderzoek uit te gaan. Op een van zijn tochten ontmoet hij een jongen wiens leven en omstandigheden zeer verschillen van dat van hem. Toch sluiten de jongens vriendschap, maar het is een vriendschap die niet zonder gevolgen blijft... John Boyne (Ierland, 1971) is schrijver en journalist. Hij woont in Dublin en schrijft boekrecensies voor The Irish Times and The Irish Book Review. Zijn roman De jongen in de gestreepte pyjama werd door de Engelse pers unaniem lovend ontvangen en genomineerd voor de Ottakar's Children's Book Prize en de Index on Censorship Book Award. Het boek verschijnt ook in Australië, Denemarken, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Griekenland, Italië, Korea, Noorwegen, Polen, Portugal, Rusland, Spanje, de Verenigde Staten en Zweden. Ook de filmrechten zijn al verkocht.
Uitgever: ArenaISBN: 9789069748702
Toegevoegd door Delphi
4,11 / 102 stemmen


Mooiste aan het boek vond ik de zienswijze van het kind...
Na alle andere recensies is verdere toevoeging van mijn kant overbodig; het is een aanrader!



Bijzonder boek; omdat het verteld wordt door een volwassene, maar geschreven is vanuit de ogen van een kind. Ik moest even wennen aan de zeer simpele schrijfstijl; maar aangezien het geschreven wordt uit kinderperspectief, voegt het uiteindelijk zelfs wel iets toe. Toch blijf ik dit boek zeer geschikt vinden voor jongeren.
Het is bijzonder om een boek te lezen over de vriendschap tussen een Duitse jongen (Bruno) wiens vader het beleid van Hitler actief steunt en een Joodse jongen (Schmuel)die in het concentratiekamp Oudwis (Auschwitz) zit.
Hoofdstuk 19 is het meest onthutsende hoofdstuk; aangrijpend en indrukwekkend einde zou dit geweest zijn. Helaas ontkracht de schrijver het einde door er nog een hoofdstuk aan toe te voegen. Ik vind het niets toevoegen; integendeel. Vooral de laatste paar zinnen irriteren me mateloos:
En dat is het einde van het verhaal over Bruno en zijn familie. Natuurlijk gebeurde dit allemaal heel lang geleden en kan zoiets nooit meer gebeuren. Niet in onze tijd.
Ik vraag me af in welk tijdperk de schrijver leeft? Vast in een utopie; kijkt hij geen journaal ofzo? Ziet hij niet hoeveel mensen er dagelijks om het leven worden gebracht tijdens oorlogen? Helaas ook in de deze tijd en ik vrees ook in de toekomst! Bovendien degradeert dit onterecht goede einde 'De jongen in de gestreepte pyjama' ook definitief tot een kinderboek.
