Van V.S. Naipaul
Romans
215 pagina's
In een uithoek van India waar de onafhankelijkheidsbeweging nog geen grote rol speelde, kwam de vader van Wilie Chandran in opstand tegen de toekomst die op grond van zijn hoge kaste voor hem was uitgestippeld. Hij gaf gehoor aan de oproep van Mahatma Ghandi om het Britse onderwijs te boycotten, trouwde met een onaantrekkelijke vrouw uit een lage kaste en keerde zo de voorouderlijke traditie de rug toe. De gevolgen hiervan zag hij als een vorm van zelfopoffering. Wilie Chandran rebelleert op zijn beurt tegen zijn milieu. Hij gaat studeren in London, waar hij terechtkomt in het naoorlogse immigrantenwereldje, de seksualiteit verkent en zich bekwaamt in het schrijven van verhalen die hij zelf niet bedenkt. Als hij kennismaakt met Ana, een plantersdochter uit een Portugese kolonie in Afrika, voelt hij zich voor het eerst geaccepteerd en geliefd, zonder kaste- of rassenvooroordeel. Maar ook het leven van Ana in het plantersmilieu tijdens de laatste decennia van het kolonialisme kan hij niet blijvend delen. In 'Een half leven' belicht V.S. Naipaul opnieuw de menselijke zoektocht naar liefde en erkenning.
Uitgever: AtlasISBN: 9045006863
Toegevoegd door Delphi
4,00 / 1 stemmen

De hoofdpersoon, Willie Chandran, is een buitenbeetje, al vanaf zijn geboorte. Hij past, als kind van een brahmaan en een kasteloze vrouw, niet in de Indiase kastesamenleving: hij hoort immers nergens echt bij. Tijdens zijn studie in Londen is hij de Indiër die geen weet heeft van de grote gebeurtenissen in de rest van de wereld. In zijn volwassen leven, met zijn vrouw Ana, in een Portugese kolonie aan de Afrikaanse oostkust (lees Mozambique) is hij de buitenstaander in een koloniale maatschappij die ook geen lang leven meer is beschoren.
Het deel over de belevenissen van Willie in Londen boeiden me het meest: het is universeel, met een vleugje humor en het geeft een mooi beeld van de tweede helft van de jaren '50 in Londen. Het eerste en derde deel zijn wat onsamenhangender, maar ook deze zijn interessant. Over het leven in Portugees Mozambique wist ik eigenlijk bijna niets, dat maakt het boeiend voor me. Daarbij komt wel dat je de belevenissen van Willie daar niet echt ervaart: het is te afstandelijk en beschrijvend beschreven om er echt in mee te kunnen gaan. Het leest meer als een interessante reportage dan een roman. Hetzelfde geldt voor het eerste deel: ook dat is vrij afstandelijk en beschrijvend. Al met al vond ik het toch een goed boek en ga ik zeker meer van deze schrijver lezen.
