In perioden van crises ziet zelfs de meest vlot doorlevende levensgenieter zich gedwongen na te denken over het hoe en waarom van de veranderende tijd. Het goede leven is iets minder vanzelfsprekend. Het zou zelfs kunnen zijn dat prettig leven eindig is. Wat dan? Dan is het moment aangebroken om niet alleen te rade te gaan bij de geschiedenis om de eigen tijd beter te begrijpen, maar ook om zich af te vragen wat onze traditie is en of die wellicht troost in bange dagen kan verschaffen. Traditie betekent immers verbinding met het verleden – algemeen én persoonlijk, collectief én individueel. Bij elke vernieuwing past het de traditie te raadplegen om niet te blijven steken bij de waan van de week. Stellig is menigeen ervan overtuigd dat juist in een tijd van crises traditie houvast kan geven en zo geborgenheid. Wie de traditie in ogenschouw neemt – maar natuurlijk met kritische blik – die ontleent daaraan zekerheid en in enen gevoel voor betrekkelijkheid. Aldus weten we ons geborgen in traditie.