Boeken
De Regels van het spel (2012) Van Claudia Pineiro
Thriller
312 pagina's
Een man wordt dood aangetroffen in zijn huis in de dure ‘gated community’ Maravillosa. Hij is sinds drie jaar weduwnaar. De dood van zijn vrouw werd destijds afgedaan als een ongelukkige val; niemand werd veroordeeld, wegens gebrek aan bewijs. De publieke opinie was echter unaniem en het morele oordeel over de man die nu doodgebloed in zijn chique huis ligt, was luid en duidelijk. Het geval zorgt opnieuw voor veel ophef en El Tribuno, een van de belangrijkste kranten van het land, wil alles tot op de bodem uitgezocht hebben en stuurt Nurit Iscar, succesvol auteur in ruste, en een jonge, onervaren journalist naar de plaats delict om uitvoerig verslag te doen. Misdaadjournalist Jaime Brena, een oude rot in het vak met een knullig baantje op de redactie – omdat hij net te vaak zijn mond heeft opengetrokken – besluit zich ook met de zaak te bemoeien en zijn jonge opvolger en de bewonderenswaardige Nurit te helpen. Een intrigerende roman waarin de auteur van De weduwen van de donderdag opnieuw al haar verteltalent aanwendt om een moordonderzoek uit de doeken te doen en en passant een portret van de huidige staat van Argentinië te schetsen. Ze laat haar licht schijnen over de verhoudingen tussen de journalistiek en de macht, de rol van journalisten, de verregaande veranderingen in de media, en de toenemende veiligheidsmaatregelen, zowel in het openbare leven als privé.
Uitgever: BrunaISBN: 9789056724351
Toegevoegd door Flimflim
Stem hier:
3,50 / 2 stemmen
3,50 / 2 stemmen
Dizzie waardering:
4 / 5
Dizzie recensie
Countryclub La Maravillosa is een gated community in Buenos Aires. Zoals iedere ochtend staan de tientallen dienstmeisjes, tuinmannen en bouwvakkers ook vandaag weer voor de slagboom te wachten tot ze dit reservaat van de rijken mogen betreden. Wat begint als een gewone werkdag, eindigt voor hulp in de huishouding Gladys Varela al snel in een nachtmerrie wanneer zij haar werkgever Pedro Chazaretta met doorgesneden keel aantreft in zijn stoel. De moord veroorzaakt met name zoveel ophef omdat de echtgenote van het slachtoffer drie jaar eerder hetzelfde is overkomen. De hoofdredacteur van dagblad El Tribuno ziet er meteen een sensationeel verhaal in en vraagt thrillerschrijfster Nurit Iscar om uitgebreid verslag te doen van deze zaak. Sinds haar laatste boek volledig is geflopt verdient de voormalige ‘zwarte dame van de Argentijnse literatuur’ tegenwoordig de kost als ghostwriter. Niet tot haar onverdeeld genoegen overigens, dus het aanbod van El Tribuno komt als geroepen.
Ook de gloriedagen van zestiger Jaime Brena zijn voorbij. De belangrijkste misdaadverslaggever bij El Tribuno is vanwege ‘een redactionele beslissing’ overgeplaatst naar de rubriek Samenleving, waar hij duffe stukjes schrijvend zijn tijd uitzit. Zijn plek bij Misdaad is ingenomen door een jonge, naïeve journalist die Google en Twitter als zijn voornaamste nieuwsbronnen heeft. Hoewel Jaime Brena geen goed woord overheeft voor deze manier van werken (‘ Te veel internet, te weinig straat’) is hij alleszins bereid om de Jongen van Misdaad, zoals hij steevast wordt aangeduid, op weg te helpen. En zo kruisen de wegen van de ooit zo succesvolle romanschrijfster, de oude rot in het krantenvak en de misdaadverslaggever in de dop elkaar in het onderzoek naar de moord op Pablo Chazaretta.
Eigenzinnig is het eerste wat in je opkomt als je de schrijfstijl van Claudia Piñeiro wil typeren. In de ontelbare dialogen ontbreken de aanhalingstekens, waardoor het vaak lastig is om te volgen wie wat zegt. Het consequente gebrek aan witregels in de tekst is zo’n andere buitenissigheid waar je als lezer erg aan moet wennen. Ben je bereid daar overheen te stappen, dan is dit boek een genot om te lezen, al was het alleen maar vanwege de intelligente karakterbeschrijvingen en de messcherpe observaties van de maatschappelijke verhoudingen in het moderne Argentinië. Piñeiro brengt het allemaal komisch en spitsvondig over het voetlicht, zoals in het fragment waar hoofdpersoon Nurit samen met haar chauffeur de streng bewaakte villawijk probeert binnen te komen: Mag ik de kofferbak, zegt de bewaker tegen de chauffeur. Nurit Iscar vraagt zich af waar de rest van de zin is gebleven, waar de ontbrekende woorden zijn en de volledige zin. Waarom vraagt iemand ‘mag ik de kofferbak’ en laat hij het werkwoord weg? Wat is het werkwoord? Zien, openen, bekijken? ‘Mag ik de kofferbak’ zou kunnen betekenen: mag ik de kofferbak meenemen, de kofferbak eruit halen, de kofferbak verbranden, op de kofferbak pissen. Wie heeft de werkwoorden gestolen van de bewaker, van de chauffeur, van degenen die geen werkwoorden meer hebben en het niet eens weten? Waarom vindt niemand die diefstal belangrijk? Is woorden stelen geen misdrijf? Wordt alleen het woord gestolen of ook dat waar het naar verwijst?
De oorspronkelijke titel luidt Betibú, wat fonetisch Spaans is voor Betty Boop en tevens het koosnaampje dat Nurit ooit van een minnaar kreeg. Aan het hoe en waarom durft Piñeiro een compleet hoofdstuk te wijden en dat doet ze zo geestig en bedreven dat je als lezer maar één ding wilt: verder lezen. De regels van het spel verscheen bij Signatuur Noir, waarmee de uitgever zich wil onderscheiden van het reguliere thrillergenre. Wie een regelrecht spannend plot zoekt, zal wellicht bedrogen uitkomen. Maar de liefhebber van een literaire roman met thrillerelementen zal er deze zomer een heerlijk tijdverdrijf in vinden, zonder enige twijfel.
Reacties
AGNES.POESEN,
4 / 5
Ik mag wel zeggen dat ik naar de roman “De regels van het spel” van Claudia Pineiro heb uitgekeken. Claudia Pineiro is een zeer talentvolle vertelster. Maar daarnaast weet ze met haar verhaal ook het maatschappijbeeld -van de periode waarin het verhaal zich afspeelt- haarscherp weer te geven . Met haar eerdere romans “De weduwen van de donderdag” en “Het kwaad van Elena” heeft ze dat reeds bewezen.
“De regels van het spel “ is uitgegeven door Signatuur Noir, een onderdeel van de uitgeverij Signatuur. Met het in het leven roepen van Signatuur Noir wil de uitgeverij de term “Literaire thriller” terug de inhoud geven waar hij voor staat. De inhoud dient bij een literaire thriller meer te zijn dan alleen maar een “spannend boek” ! Ik hoor het hun graag zeggen want bij veel zogenaamde literaire thrillers kon de vlag de lading nauwelijks dekken en bleef ik meer dan eens op mijn honger zitten!
En nu de roman… Vele rijke burgers voelen zich veilig achter de slagbomen van de gated community Maravillosa. Maar is dat gevoel wel terecht?
Een dode man in deze exclusieve beschermde wijk. Alles lijkt op zelfmoord.
De man was sedert 3 jaar weduwenaar nadat zijn echtgenote in raadselachtige omstandigheden in dezelfde woning om het leven kwam. Zelfmoord? Moord? Een ongeval? Een ongelukkige val was de officiële conclusie van het onderzoek. De publieke opinie was echter een andere mening toe gedaan; en zag de echtgenoot van de vrouw aan als de dader.
Natuurlijk is zijn dood een gebeuren dat het nodige stof doet opwaaien en de pers wil er dan ook het fijne van weten. De belangrijkste krant van het land, El Tribuno, wil haar rol als belangrijkste en machtigste nieuwsanker met de verslaggeving over deze zaak herbevestigen. Zij beslist er niet alleen hun nieuwe, jonge misdaadverslaggever op los te laten. Ook laten ze een , in het verleden , succesvolle schrijfster, haar intrek nemen in het ressort . Maar daar is ook nog de , op een zijspoor geplaatste oude misdaadjournalist , een door en door ervaren man met toegang tot een netwerk van relaties, die op eigen initiatief beslist zich met de zaak te bemoeien.
Genoeg ingrediënten voor de schrijfster om haar lezers weer van een intrigerende roman te voorzien. En het dient gezegd Signatuur Noir heeft woord gehouden deze roman is veel meer dan een misdaadroman. De schrijfster weet op een vlotte, speelse manier de lezer te boeien en reikt hem met mondjesmaat stukjes van de puzzel aan. Maar daarnaast krijg je ook een duidelijk beeld van de Argentijnse samenleving, de aanwezige klassenverschillen, de haast absurde houding van de rijke gemeenschap ten opzichte van vreemden, huishoudpersoneel. De macht van de media, de rol van de journalist, de objectiviteit in de berichtgeving, …., komen eveneens aanbod.
En voor de lezers die het spannende aspect toch ook wel hoog in het vaandel dragen kan ik ze gerust stellen het blijft niet bij één dode man,…
Melden