Mensen laten net als andere dieren sporen na; paden die in de loop der tijden door menselijke voeten, karrenwielen, paarden, ezelshoeven en door regen, ijs en wind zijn uitgesleten. Een voetafdruk van menselijk leven in het landschap. Macfarlane volgt deze paden en spoort de verhalen op die ermee verbonden zijn. Macfarlane roept in De oude wegen de natuur in al haar glorie op en laat de geschiedenis deel uitmaken van het heden. Na zijn boeken over de hoogste bergtoppen en de laatste wildernis op aarde neemt Robert Macfarlane ons in De oude wegen voor een derde keer mee op zijn tochten door de natuur. In zijn eerste boek Hoogtekoorts onderzocht hij de menselijke fascinatie voor huiveringwekkende bergtoppen, in De laatste wildernis ging hij op zoek naar de ongerepte natuur in Engeland en Ierland. In het laatste deel van dit drieluik richt Macfarlane zijn zoektocht juist op de door mensen betreden natuur.