Hoe lukt het Franse ouders zulke welopgevoede kinderen te hebben – en ook nog eens een volwaardig eigen leven te leiden? Frans ouderschap heeft geen internationale reputatie, zoals Franse kaas of Franse wijn. Franse ouders zeggen zelf dat ze niets bijzonders doen. En toch slapen hun kinderen vanaf een maand of twee, drie de hele nacht door. Ze eten zonder gejengel volledige maaltijden, inclusief groente. Ze schreeuwen niet in restaurants. En als men ergens op bezoek gaat, spelen de kinderen rustig met elkaar terwijl de volwassenen praten. Ook het moederschap is in Frankrijk een heel andere ervaring dan bij ons. De overbelaste moeder die geen tijd heeft voor zichzelf, bestaat niet. Franse moeders gaan ervan uit dat zelfs de beste ouders niet continu in dienst staan van hun kinderen en dat er geen enkele reden is om je daar schuldig over te voelen. Ze treden op met een jaloersmakend rustige autoriteit. Het Franse ouderschap zou natuurlijk niet veel waard zijn als het vreugdeloze kinderen produceerde. Maar Franse kinderen zijn net zo levendig, creatief en onderzoekend als die van ons. Ze zijn alleen veel beter opgevoed en hebben meer zelfbeheersing. Ze hoeven niet 24 uur per dag vermaakt te worden en ontdekken de wereld in hun eigen tempo. Wat zijn de geheimen van dit land vol goede slapertjes, gourmet-etertjes en hun ontspannen ouders? Met een notitieboekje in haar luiertas ging Pamela Druckerman op onderzoek uit. Ze ontdekt dat Franse ouders extreem streng zijn wat betreft sommige zaken, en opvallend toegeeflijk wat betreft andere. En ze realiseert zich dat een andere ouderschapsfilosofie je nog niet tot een ander soort ouder maakt. Dat vraagt een heel andere kijk op wat een kind eigenlijk is.