HomeBlogsLeden

Toplijsten Binnenkort verkrijgbaar Laatste toevoegingen Laatste reacties Meest bekeken vandaag Tweedehands boeken Recensies Boek toevoegen Agenda Interviews Links Alle video's Video toevoegen  

Dizzie waardering:

3 / 5

Lastig. Vervelend. En intrigerend. Morgen een jaar geleden is te lastig geschreven en daarom vervelend om te lezen, terwijl het te intrigerend is om voor het einde te stoppen. Het boek stoot je af, maar pakt je toch bij je lurven. Net als de hoofdpersoon: Vittorio.

Vittorio is niet de meest sympathieke tot meevoelen uitnodigende hoofdpersoon. Integendeel: Vittorio is een egoïstische, onverantwoordelijke, oversekste, onvolwassen man die dronken is of op het punt staat dronken te worden. Zijn vrouw Teresa is bijna een jaar geleden omgekomen bij een auto-ongeval. Hij heeft het gepresteerd om op de vooravond van de begrafenis van zijn vrouw met een veel jongere cliënte van hem - hij is voedingsdeskundige - het bed in te duiken. Het resultaat van die uitspatting was dat Carola, zoals die cliënte heet, zwanger raakte en dat Vittorio kort na de begrafenis met Carola moest trouwen. Ze kregen een dochter. De derde voor Vittorio. Zijn twee oudste dochters zijn sinds de dood van Teresa onder de hoede van Teresa's moeder.
Het feit dat Carola een jaar later weer zwanger is, weerhoudt Vittorio er niet van om onder andere de vriendin van zijn oudste dochter te verleiden. Vittorio is door Teresa’s erfenis zo rijk geworden, dat hij zich van niets en niemand wat hoeft aan te trekken. Vittorio's enige interesses zijn drank en seks. En de WK-finale tussen Italië en Frankrijk. Maar dat laatste geldt voor alle Italianen.

Het boek begint op het moment dat Vittorio samen met Carola onderweg is naar het huwelijksfeest van een familielid dat morgen plaatsvindt. Morgen is ook de dag dat het een jaar geleden is dat Teresa is verongelukt:
Op de avond dat mijn broer me heeft weten te overtuigen van het bestaan van een hiernamaals, zit de barman te wachten tot we eindelijk onze derde Negroni ophebben zodat hij kan gaan sluiten, maar ik wil weten of je in een toestand van gelukzaligheid nog verlangens kunt koesteren, of dat die vanzelf verdwijnen omdat ze op dat moment allemaal al zijn verwezenlijkt, en intussen probeer ik het claustrofobische gevoel de kop in te drukken dat me bekruipt bij het idee dat ik haar glimlach ooit weer zal zien zoals die echt was, ontdaan van het roosvormige litteken aan haar rechtermondhoek: de grimas op het lijk van mijn vrouw, fel beschenen door het groene tl-licht in het mortuarium, die me veroordeelt tot een schaamte zonder antwoorden. Morgen een jaar geleden.

Mondadori vertelt vaak meer in één enkele zin dan andere schrijvers in een heel boek. Soms resulteert dat zelfs in zinnen die meer dan een pagina lang zijn. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar dat wordt het wel als daarin teveel zijwegen bewandeld worden. Het gevolg daarvan is onvermijdelijk: je raakt het spoor bijster en wordt telkens gedwongen naar het begin van de zin te zoeken om het spoor weer terug te vinden. Dat is lastig. Om niet te zeggen: vervelend. Net zo lastig en vervelend is het, dat Mondadori alles vertelt in de onvoltooid tegenwoordige tijd. Dat is een aardige - al eerder met succes door andere schrijvers toegepaste - manier van vertellen om duidelijk te maken dat Vittorio leeft in zijn hoofd, in zijn herinneringen en dat er voor hem geen verschil is tussen heden en verleden, maar Mondadori past het zo onbeholpen toe dat het alleen maar verwarring en irritatie in de hand werkt.
Wat is er dan zo intrigerend aan Morgen een jaar geleden dat je toch door blijft lezen? Vittorio is intrigerend, net als Italië en het Italiaanse familieleven. En tussen die eindeloos lange dwaalzinnen, op het moment dat je hebt uitgevogeld wie, wanneer aan het woord is, laat Mondadori telkens weer blijken fijntjes en een tikkeltje ironisch te kunnen schrijven. Het is vanwege die pareltjes dat Mondadori net de rode kaart ontloopt. Maar geel is het wel. Mazzo,

5 / 5

, 19-10-2011 om: 09:32:50
 Melden

© 2007-2008 Dizzie |