Van Claire Castillon
Website:www.clairecastillon.com
Romans
192 pagina's
Iedereen heeft een eigen visie op de wereld, leeft in zijn eigen luchtbel. Soms spat die uiteen, soms wordt hij gekleurd door dromen of gevoelens van wanhoop en liefde. In deze verhalen laat Castillon ons een kijkje nemen in de ‘luchtbellen’ van achtentwintig personages. We zien onder andere hoe Philippe een Gouden Palm ontvangt in Cannes, Virginie haar ex-vriendje stalkt, Marcelle steeds weer over zich heen laat lopen en hoe Ruth en haar echtgenoot hun huwelijksdag vieren. Op het scherp van de snede speelt Castillon met onze gevoelens en gedachten. De kracht van haar verhalen schuilt in de manier waarop ze de wreedheid in menselijke gedrag analyseert, en draaglijk maakt door haar onweerstaanbare humor. Het venijn zit altijd in de staart. Je lacht, je huilt, beziet de menselijke geest en kan niet anders dan verrast glimlachen in de spiegel die Castillon je voorhoudt.
Uitgever: Ambo | AnthosISBN: 9789041417602
Toegevoegd door Marammawak
0,00 / 0 stemmen
Een paar voorbeelden. Een vriendin die moeder is geworden tegen haar vriendin die nog niet zo ver is: “Ik kan me niet meer opdirken zoals jij als niet-moeder, nee, ik kan niet meer de hoer uithangen! Grapje!” Of een man die pas getrouwd is met een wel zeer keurige en hygiënische vrouw: “Onze huwelijksnacht was niet wat ik ervan had verwacht. Dorothée was bang dat haar knot in de war zou raken en we hadden een gesprek over kapperstarieven.” Er valt veel te (grijns)lachen om de schetsen in Luchtbellen, al ligt het er hier en daar wel erg dik bovenop. En het valt te hopen dat Frankrijk hypocrieter is dan Nederland, want de wereld die Castillon schetst is wel érg treurig. Daar komt bij dat zij in het boek - dat kan bij deze opzet niet anders - componeert in één toonsoort: van enig meevoelen met of begrip voor menselijke zwakheid is geen sprake. Er valt veel te genieten, maar het is aan te raden niet alles in één keer te savoureren.
Claire Castillon staat op achter- én voorflap breeduit afgebeeld. Ze ziet eruit als een lief meisje dat dit soort schetsen nooit zou lezen, laat staan schrijven. Op dit contrast wordt in de aanbevelingen van het boek dan ook uit en te na de aandacht gevestigd. Ze schreef eerder de verhalenbundels Insect en De liefde is van iedereen.
Luchtbellen is bewonderenswaardig uit het Frans vertaald door Martine Vosmaer en Karina van Santen.