Van Simone van der Vlugt
Website:www.simonevandervlugt.nl
Theologie
336 pagina's
Een intrigerende psychologische thriller over een jonge vrouw op zoek naar haar verleden en identiteit. Sabine staat op het punt weer aan het werk te gaan na een jaar thuis te hebben gezeten met een burnout. Ze is 24 jaar oud en werkt als secretaresse bij een hoofdkantoor van een bank in Amsterdam. Ze ziet er tegenop om weer te beginnen en is nog steeds niet achter de precieze oorzaak van haar depressie. De aankondiging van een reünie van haar oude middelbare school zet haar leven plotseling weer op zijn kop. Het rakelt een belangrijke gebeurtenis uit Sabine haar jeugd op: de verdwijning van haar klasgenoot Isabel. Ooit waren zij hartsvriendinnen, maar eenmaal op de middelbare school komt er een einde aan die vriendschap. Toch voelt Sabine zich enorm schuldig. Ze heeft Isabel alleen naar huis laten fietsen op de dag dat ze verdween, misschien zou er niets gebeurd zijn als Sabine destijds met Isabel was meegefietst... Nu, tien jaar later, is er nog steeds dat knagende schuldgevoel en komen er steeds meer flarden van herinneringen aan die tijd naar boven. Sabine heeft het vermoeden dat ze zelf meer moet weten over wat er destijds gebeurde, maar dat ze het heel ver weg heeft gestopt. Ze begint te wroeten in het verleden en komt steeds dichterbij het ware verhaal van Isabels' verdwijning.
Uitgever: Ambo AnthosISBN: 9041409114
Toegevoegd door Delphi
3,80 / 102 stemmen
Wat heb ik genoten van deze thriller! Enorm spannend, omdat je het boek leest door de ogen van de hoofdpersoon Sabine. Ik kon niet stoppen met lezen en het einde was erg verrassend.
Dit boek heeft ervoor gezorgd dat ik ook andere thrillers van Simone van der Vlugt ben gaan lezen. Toch vind ik ´De reunie´ het beste!
Meldenmonic27,
Geen fan van dit boek, kinderachtige schrijfstijl en zorgde nergens voor dat ik verder wilde lezen. Teleurstellend
MeldenHugo,
Werkelijk een werkstuk waarbij auteur Simone van der Vlugt de lezer doet thriller vanaf de proloog tot ver na het zinderend einde. Het gebruik van de Ik-vorm maakt elke actie en iedere emotie zo levensecht. Van der Vlugt bespeelt meesterlijk de aangeboren nieuwsgierigheid van de thrillerfan om geleidelijk aan een bepaalde stelling op het voorplan te plaatsen en dan weer een rookgordijn op te trekken. De vernietigende kracht van kwalijke roddels, tiranniek gedrag en lage pesterijen wordt in De reünie met een vlijmscherpe analyse aangetoond. Van der Vlugt presenteert haar personages in hun alledaags milieu, laat hen pittig ruziën en waar nodig stevig knuffelen. Die vriendelijke personen blijken dan toch niet zulke lieverds te zijn als we aanvankelijk mochten geloven. Het is al weer een tijdje geleden dat ik echt als versteend heb zitten lezen… Met meer dan gewone geestdrift kan ik De reünie dan ook warm aanbevelen
Meldenjcdlw,
Wat mij betreft is dit een fijn tussendoorboek, beetje kinderlijk geschreven wel, vind ik.
Ik had de dader eigenlijk al op de helft van het boek geraden, al vroeg ik me aan het eind af of ik nou iets had gemist. Gelukkig kwam er nog een epiloog achteraan, zodat ik het zeker wist
Leuk boek voor enkele uren ontspanning, maar zoals de meeste boeken in dit genre, geen echte hoogvlieger
MeldenFloratina,
Heb dit boek gelezen vanwege alle lovende kritieken die ik er over hoorde, maar kan het daar niet mee eens zijn. De personages spreken me niet aan, de schrijfstijl is niet super en het verhaal leek het meest op een mix van de boeken 'Het geheugenspel' (óók over Recovered Memories) & 'Bezeten van mij' (Bezitterige (ex)vriend), beiden boeken van Nicci French. Ook had ik al op de helft het einde geraden. Daardoor snap ik eigenlijk niet wat men zo goed aan dit boek vindt; na het lezen van dit boek zou ik Simone Van Der Vlught aan willen raden om weer kinderboeken te gaan schrijven, die waren een stuk beter.
Melden
