Boeken
Blauwe hemel in de herfst (2010) Van Elizabeth Turner
Literatuur overig
224 pagina's
11 september 2001. Elizabeth Turner moet machteloos toekijken wetend dat haar man Simon zich boven in een van de torens bevindt. Elizabeth is zeven maanden zwanger van hun eerste kind. Ze valt in een diep en donker gat van radeloosheid en verdriet. Op een indringende manier beschrijft Elizabeth hoe ze deze gevoelens eerst moest doormaken voordat ze een nieuw leven kon opbouwen voor haar en haar zoon William. Nu, negen jaar later, kan ze vertellen dat er hoop is, ondanks de vreselijkste ervaringen. Elizabeths inspirerende verhaal is een troost voor iedereen die te maken heeft gehad met het verlies van een dierbare.
Uitgever: The House of BooksISBN: 9789044328172
Toegevoegd door Arthur
Stem hier:
1,00 / 1 stemmen
1,00 / 1 stemmen
Dizzie waardering:
1 / 5
Dizzie recensie
Velen van ons maken het mee in hun leven: de dag waarop er iets plaatsvindt waarna het nooit meer hetzelfde zal zijn. 11 september 2001 werd het armageddon van de Engelse Elizabeth Turner.
Ze werkt als hoofd-personeelzaken bij de televisiezender Channel 4, is zeven maanden zwanger van haar echtgenoot Simon en is drieëndertig als ze na twee jaar huwelijk weduwe wordt. Simon, voormalig sergeant-majoor en nu werkzaam als uitgeefdirecteur, bevindt zich in één van de twee twin towers op het moment dat de wereld haar adem inhoudt.
Elizabeth doet hetzelfde als zij de beelden op tv ziet en een week lang koestert ze hoop dat haar man levend onder het puin vandaan zal komen. Vergeefs, zo blijkt algauw. Als enige Britse en zwangere weduwe van deze schokkende gebeurtenis krijgt Elizabeth ongevraagd alle ogen en camera's op haar gericht, dat terwijl ze uit alle macht zich staande moet zien te houden, niet in de laatste plaats voor haar nog ongeboren kind.
Vooropgesteld dat wat de auteur heeft moeten doormaken iets is wat niemand ooit hoopt mee te maken, is dit boek feitelijk het zoveelste in het thema 'verlies van een partner'. Wat dit verhaal uitzonderlijk maakt is niet zozeer de positie waarin de auteur verkeerde ten tijde dat ze haar man verloor en ook niet het 9-11 gebeuren, hoe gruwelijk en onvoorstelbaar ook, maar de langdradige, eentonige klaagzang die het boek rijk is.
We kunnen er ons allemaal wel iets bij voorstellen: het verliezen van een dierbare. En ook dat een ieder dit op zijn of haar eigen manier verwerkt. Wat het echter zo taai maakt is dat de lezer met het verhaal van deze vrouw niets kan. Het moest een story worden hoe zij haar leven weer oppakt, samen met haar zoon William, maar het blijft bijna één vlakke monoloog zonder interessante of informatieve mededeling. Lezers die zich weten in te leven in de, ongetwijfeld oprechte, gemoedstoestand van de hoofdpersoon zullen het boek weten te waarderen, voor anderen is dit het zoveelste Libelleverhaal.
Rest de vraag waarom dit niet een dagboek had kunnen blijven voor zoon William in plaats van de media-aandacht voor een te persoonlijk drama. Een goede en tevens onbeantwoord blijvende vraag, geheel in de lijn der verwachting. Een duim voor de moeite.
Reacties
AGNES.POESEN,
niet gestemd
Ik heb lang getwijfeld of ik het boek zou toevoegen aan mijn lijstje "nog te lezen boeken" maar na deze zeer eerlijke en overtuigende recensies is mijn beslissing snel genomen ..... er komt een ander boek voor in de plaats.
MeldenSannetje1985,
1 / 5
Het spijt me het te moeten zeggen, maar dit boek is op de valreep nog even met stip op één binnen gekomen van meest irritante boek van het jaar. Op het moment dat ik het dicht sla, heb ik echt een hekel gekregen aan Elizabeth Turner. Wat een vervelend en irritant mens! En wat schrijft ze zeurderig! Dit boek sprak me aan doordat de gebeurtenissen rondom 11 september aan bod kwamen. Dacht ik. Want op de eerste bladzijde leer je al dat haar man Simon sowieso dood is. Ik hoopte nog op een zoektocht of andere feiten rondom de ramp, maar nee hoor. Dit complete boek gaat over Elizabeth zelf. Het is jammer dat ik niet geteld heb hoe vaak het woordje 'ik' erin staat. Alles wat er gebeurd, betrekt ze op zichzelf. En dan is ze heel erg trots hoe ze het allemaal doet. Bah bah bah.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het uiteraard afschuwelijk dat ze haar man moest verliezen en zeker de manier waarop dit gebeurde. Maar dit boek verdient eigenlijk -3 duimpjes. Sorry.
Melden
