Een zoon zoekt na lange tijd zijn moeder op in zijn geboortedorp. Als hij arriveert, laat zij net een buurvrouw uit wier zoon blind is geworden in de oorlog. Als ze samen door het raam over het nevelige, schemerige dal uitkijken, wijst de zoon op de plekken die nog altijd hetzelfde zijn. Het verdrijft de melancholie van de moeder niet. De plekken mogen hetzelfde zijn, zij is dat niet. De Avondlucht is de enige lucht die zij nog waard is in te ademen. Avondlucht is een verhalenbundel die de zeggingskracht van de meesterlijke novelle Andermans huis evenaart. Of het nu om een oude vrouw gaat die zich in een flits realiseert dat haar huwelijk voorbij is, dan wel om een soldaat die gedwongen wordt tot een onmenselijke daad, de verhalen laten een diepe indruk na door de subtiele, onnadrukkelijke wijze waarop grote thema’s met een minimum aan woorden invoelbaar worden gemaakt.