Van Floortje Zwigtman
Romans
608 pagina's
Vincent had me alles afgenomen door één simpel 'Verdwijn. Verdwijn uit mijn huis.' Ik hád niet eens een huis om hem uit weg te sturen. Mijn enige wapen was het feit dat hij ooit van me gehouden had. Londen, mei 1895. Na een romance die te mooi bleek om waar te zijn, is Adrian terug waar hij ooit begon: in de goot. Hij zwerft over straat, met maar één gedachte in zijn hoofd: wraak op de man die ooit van hem hield. Hierbij krijgt hij hulp van de sinistere lady Kinderly en Paul McBride, een Amerikaanse journalist met een voorkeur voor 'bittere eindes'. Maar McBride en lady Kinderly blijken hun eigen plannen te hebben. Plannen die niet alleen Vincents reputatie in gevaar brengen, maar ook Adrians leven… Spiegeljongen is het aangrijpende laatste deel van de Groene Bloem-trilogie, een kleurrijke reis die Adrian en Vincent naar Parijs voert en hen uiteindelijk confronteert met datgene waar ze altijd voor gevlucht zijn: zichzelf. Floortje Zwigtman sluit haar trilogie op magistrale wijze af met een verhaal dat de lezer lang zal bijblijven.
Uitgever: De FonteinISBN: 9789026122927
Toegevoegd door Arthur
3,00 / 2 stemmen
Ook ik ben het eens met onderstaande.
Prachtig. En zeker de moeite waard om de delen eens achter elkaar te lezen!
Het is een 14+ boek, ben benieuwd wat die leeftijd ervan vindt.
Meldenverwijderd 1437,
Helemaal eens met Maria, niks aan toe te voegen. Lastig om in het verhaal te komen, ik heb lang moeten wennen aan de personages. Het zijn er zoveel! Ik bewaar de boeken om over een tijdje nog eens achter elkaar te lezen. Hopelijk blijft het verhaal dan wel te volgen. Want mooi is de trilogie zeker wel!
Meldenmaria,
Ongelooflijk knap hoe een Nederlandse vrouw uit de 21e eeuw kan schrijven over een homoseksuele Londense jongen aan het eind van de 19 eeuw. Een tijd waarin het openlijk uitkomen voor homoseksualiteit kon leiden tot een rechtszaak en zelfs gevangenisstraf. Dat is wat Oscar Wilde overkomen is, iets wat in dit boek ook een rol speelt.
Ik moet zeggen dat in de 1e helft van dit dikke boek het me af en toe duizelde van alles wat er gebeurt en alle bijzondere, bizarre personen die er in voorkomen. Wanneer je alle delen achter elkaar kunt lezen, is dat denk ik minder. Nu moest ik er weer erg ín komen.
Na zo'n 300 bladzijdes had het verhaal me weer helemaal in z'n greep en leidt het Adrian, via toch weer Vincent, de rechtszaal, lady Kinderley, de balzaal van de Farleys, Guy's Hospital, de verloofde van MaryAnn en Terry naar Livorno.
Adrian is er dan in geslaagd om oa door het lezen van het boek 'Towards democracy' van Edward Carpenter een keuze te maken voor hoe hij de rest van zijn leven wil leven.
'Ik had te lang lijdzaam de beslissingen van het Noodlot afgewacht om zijn beslissingen nog zonder weerwoord te kunnen accepteren. Ik wilde zelf degene zijn die de beslissingen nam, om gelukkig te zijn, maar desnoods ook ongelukkig. Als ik genoeg had van tranen, zou ik lachen; wanneer het lachen pijn deed, zou ik huilen. Ik zou zelf kiezen, hoe verdomd moeilijk dat ook mocht worden. Elk woord in mijn boek zou voortaan van mij zijn.'
Melden
