Van Kathryn Stockett
Website:www.kathrynstockett.com
Romans
496 pagina's
Een ontroerende roman, vol scherpte, humor en hoop, een tijdloos en universeel verhaal over grenzen respecteren en grenzen verleggen... Nu al uitgeroepen tot de verrassing van het jaar o Al maanden op de New York Times-bestsellerlijst o Verschijnt in 16 landen o 'Starred reviews' in Publishers Weekly en Kirkus o Leesexemplaren beschikbaar o Advertenties in boekhandelsmagazines o POS materiaal op aanvraag Een keukenmeidenroman is een opbeurende roman die speelt in Jackson, Mississippi, tijdens het ontstaan van de burgerrechtenbeweging, waar aan zwarte vrouwen de opvoeding van blanke kinderen werd toevertrouwd, maar niet het poetsen van het tafelzilver. Het is 1962 en Eugenia, bijgenaamd Skeeter, is na haar afstuderen weer thuis en wil schrijfster worden. Haar wordt aangeraden te schrijven over wat haar raakt. De 'toiletpolitiek' van haar beste vriendin Hilly verwart haar en maakt een gevoel van verzet tegen de onzinnige segregatie in haar wakker. Ze begint de verhalen te verzamelen van zwarte vrouwen. Het verhaal van Aibileen, die 17 blanke kinderen heeft opgevoed, maar haar eigen zoon heeft verloren bij een ongeluk terwijl de blanke bazen de andere kant opkeken. Het verhaal van haar vriendin Minny die ontslagen is omdat ze haar blanke bazin van repliek diende. Het boek dat Skeeter samenstelt met de hulp van Aibileen en Minny, bevat vele schrijnende en schokkende verhalen, maar geeft ook trots en hoop aan de zwarte gemeenschap, en het geeft Skeeter de moed om haar persoonlijke grenzen te verleggen.
Uitgever: MistralISBN: 9789049951221
Toegevoegd door Arthur
4,37 / 84 stemmen
Ik vond het een mooi boek. De schrijfster geeft ons een kijkje in de ziel van de verschillende hoofdpersonen. Wat een moed hadden ze. Je kunt je nauwelijks voorstellen hoe dat toen was. Goed dat hierover wordt geschreven.
MeldenCeetje,
Ben het helemaal met de eerdere reactie van Puk eens. Ook ik wilde graag doorlezen hoe het verder zou aflopen.
Het verhaal maakte emotionele gevoelens bij mij los. Discriminatie en buitensluiting vind ik heel erg.
We zijn toch in de eerste plaats allemaal mensen met veelal dezelfde behoeften naar erkenning en waardering.
Ik moest opeens denken aan uitspraken van mensen die in een Resort onbeperkt kunnen eten en drinken en dan vol trots zeggen "Het kostte geen drol en die mensen rennen nog voor je". Lees dit soort boeken maar eens wil ik dan zeggen na m'n eertse verbijstering, maar typisch : deze mensen lezen niet.
Meldenson,
Een heerlijk boek. Leest bijzonder prettig en geeft je een goed beeld van het leven in het Zuiden van de VS. Natuurlijk is het een bekend verhaal, maar doordat het in dit boek vanuit diverse gezichtspunten wordt belicht en je je kunt identificeren met de hoofdpersonen, wordt het echt invoelbaar. 
Meldenanita40,
Ben bang dat ik nu iedereen over me heen krijg maar ik vond dit dus niet zo'n geweldig boek. Ik vind het wel een goed verhaal maar veel te langdradig, het had zeker 200 blz. minder kunnen hebben. Heel het middengedeelte was hetzelfde, wel andere hulpen en andere mevrouwen maar het kwam telkens op het zelfde neer. Ik vond het boek van Caroline D. Wall "Gebroken glas" echt véél beter. Het einde vond ik een beetje jammer en inderdaad, er had een andere kaft om het boek gemoeten.
Meldenverwijderd 2236,
Dit is een niet weg te leggen boek. Hoewel het totaal niet mijn favoriete genre is heb ik er waanzinnig van genoten. Genoten van de schrijfstijl van Stockett en af en toe hoofdschuddend de grote verschillen tussen blank en zwart tot me genomen. Ik was op de hoogte van de rassenhaat maar als je er dan weer over leest doet het je weer beseffen hoe ziek sommige geesten waren en nog steeds zijn, alleen om een huidskleur-verschil.
Een prachtig, ontroerend en eerlijk boek.
Melden
