Boeken
Tot de honden komen (2010) Van Eva Hornung
Romans
272 pagina's
De vierjarige Romochka is alleen. Zijn moeder en zijn oom zijn verdwenen. Het is bitterkoud in het vervallen Moskouse flatgebouw, en na een paar dagen drijft de honger Romochka naar buiten. Hij hoort de stem van zijn moeder: praat niet met vreemden. Plotseling ziet hij een grote hond voorbij rennen. Impulsief volgt hij haar. Gedurende de lange Russische winter verandert Romochka van een gewone jongen in iets veel wilders. Om te overleven moet hij deel uitmaken van de roedel. Hij eet, vecht, slaapt en speelt met de honden. Maar ooit zal hij weer terug moeten keren naar hen die menen het alleenrecht te hebben op beschaafd gedrag.
Uitgever: The House of BooksISBN: 9789044325713
Toegevoegd door Arthur
Stem hier:
2,00 / 1 stemmen
2,00 / 1 stemmen
Dizzie waardering:
4 / 5
Dizzie recensie
Het vierjarige jochie Romochka wordt achtergelaten in een troosteloos, leegstaand en verlaten appartement in een nog troostelozer winters Moskou. Gedreven door kou en honger begeeft hij zich, tegen de regels van zijn moeder en oom in, op straat nadat hij er na drie koude dagen en nachten zeker van is dat niemand van zijn familie meer terug zal keren.
Op straat sluit hij zich aan bij een drietal (in het wild levende) honden, in de hoop dat zij hem naar een voedselbron zal leiden. Eenmaal in hun hol wordt hij beschouwd als een van de puppy´s en probeert net als hen warmte en eten te zoeken bij degene waarvan hij afhankelijk is geworden. In rap tempo leert hij hun gedrag en het zich verstaanbaar maken en neemt hun houding over. Hij leert overleven en weet zich aan te passen.
Gedurende de seizoenen weet Romochka zich staande te houden en beschouwd de hondenroedel als zijn familie en andersom. De aanpassing van de vierjarige gaat niet zonder slag of stoot maar hij leert op zichzelf te vertrouwen, deels als mens, deels als hond.
Hornung laat namen achterwege waar ze deze niet nodig acht en beeld op voortreffelijke wijze het overlevingsgedrag uit dat ze beschrijft. Te midden van de vele extremen van de natuur, gevaren van soortgenoten en ander geweld, laat ze zien dat overleven alleen mogelijk is met diegenen om je heen die we liefhebben, onvoorwaardelijk.
In kort tijdsbestek drukt het verhaal van Romochka, dat vier jaren van zijn leven beslaat, een zichtbare stempel op het feit dat volwassen mensen met een verantwoordelijkheid naar een kind toe zo eenvoudig het af kunnen stoten terwijl dieren een ander levend wezen zo moeiteloos in hun roedel accepteren.
Niet alleen halverwege neemt het verhaal een andere wending, de sfeer wordt direct een stuk grimmiger en laat zien waar ieders grens ligt. Tot slot laat de auteur de lezer achter met een onbeduidend gevoel van onbehagen als blijkt wie van beiden gedreven wordt door egoïsme en arrogantie: mens of dier. Ze houdt ons een spiegel voor en laat ons zien hoeveel gedragingen er overeenkomen maar ook dat er nog veel te leren valt.
Een bijzondere vertelling vol tegenstellingen die de auteur op voortreffelijke wijze dicht bij elkaar weet te brengen. Toch blijft het een boek wat niet ieders belangstelling zal hebben, juist vanwege het, foutieve, idee dat het filmisch en daardoor te geromantiseerd zal zijn. Door het zo realistisch mogelijk te brengen zal Eva Hornung er zeker in slagen menig lezer te beroeren.
Reacties
Sandra ,
2 / 5
Ik ben aan het boek begonnen zonder dat ik eerst de flaptekst had gelezen. En juist daardoor vond ik het nog enigzins verrassend. Lange tijd had ik geen idee waar het verhaal heen ging. Had ik de flaptekst wel gelezen, dan had ik het boek denk ik minder leuk gevonden. (ik weet het eigenlijk wel zeker) Nu bracht het me toch wel wat spanning (weinig maar toch), emotie (ietsiepietsie) en voelde ik de kilte (soms) van het verhaal. Voor mij een matig maar toch niet geheel een onaangenaam verhaal. De schrijfstijl van een auteur omschrijven is lastig, maar op de een of andere manier paste het niet zo goed bij mij. Ik vond het niet altijd even lekker lezen. Als lezer was ik niet bij het verhaal betrokken op stukken waar het eigenlijk wel zou moeten. Een volgend boek van Eva Hornung is denk ik niet aan mij besteedt. (ook dat weet ik eigenlijk wel zeker)
Melden
