Boeken
De Kunst van verliezen (2010) Van David Trueba
Romans
432 pagina's
Om haar zestiende verjaardag te vieren organiseert Silvia een feest met slechts één gast. Enkele uren later zal ze een ongeluk krijgen waardoor ze plotseling volwassen wordt. Haar vader, Lorenzo, probeert de gaten in zijn leven te dichten nadat zijn vrouw hem heeft verlaten en hij in zijn werk heeft gefaald. Ariel is een jonge Argentijnse voetballer voor wie succes lijkt verzekerd, en het zal een kwestie van tijd zijn tot het stadion zijn naam scandeert. De oude Leandro ontbreekt het daarentegen aan tijd. Hij heeft de leeftijd waarop je vaker een begrafenis meemaakt dan een geboorte. De levens van deze vier hoofdpersonen raken vervlochten in een meeslepend verhaal van overlevers. De kunst van verliezen is rijk aan nuances, geschreven met een intelligente blik waarin humor en emotie samenkomen, en laat zien dat het leven een fantastisch avontuur is.
Uitgever: AnthosISBN: 9789041413932
Toegevoegd door Arthur
Stem hier:
4,33 / 3 stemmen
4,33 / 3 stemmen
Dizzie waardering:
4 / 5
Dizzie recensie
Allevier de hoofdpersonen in De kunst van verliezen krijgen genoeg gelegenheid om zich die kunst eigen te maken. Leandro staat op het punt zijn vrouw Aurora te verliezen, zijn zoon Lorenzo is zijn vrouw en zijn baan kwijt, Lorenzo's dochter Sylvia is door de scheiding haar moeder's nabijheid kwijtgeraakt, zal haar oma verliezen, verliest haar 'onschuld' en wellicht haar grote liefde. Ariel, de jonge beloftevolle Argentijnse voetballer komt in Madrid om te winnen, maar moet zijn familie en vrienden in Argentinië daarvoor achterlaten.
Leandro had als jongentje de droom om pianist te worden. Samen met zijn jeugdvriend Joaquín kreeg hij les, maar anders dan Joaquín had hij het niet in zich om een groot pianist te worden. In plaats daarvan trouwde hij met Aurora en ging hij pianolessen geven. Hij houdt van Aurora, maar raakt verslingerd aan een Afrikaanse hoer, Osembe, op het moment dat bij Aurora een dodelijke ziekte wordt geconstateerd. Wat hem aantrekt in Osembe is voor hem niet duidelijk, maar hij kan het niet laten om haar te blijven bezoeken, hoewel het hem handenvol geld kost.
Lorenzo, jong getrouwd met Pilar, is mede door toedoen van zijn vriend en mede-eigenaar van het bedrijf, failliet gegaan. Na een paar vreugdeloze baantjes te hebben gehad, is hij inmiddels werkloos. Pilar heeft op haar werk een man leren kennen, waarvoor ze Lorenzo en Sylvia verlaat. Zonder het geld dat Pilar inbracht en zonder eigen inkomsten raakt Lorenzo in geldnood. Hij besluit zijn vroegere partner te bestelen, die zich tenslotte ten koste van hem heeft verrijkt. De inbraak loopt echter helemaal verkeerd af en in plaats van zijn compagon te bestelen, vermoordt hij hem. Lorenzo zoekt troost bij een andere vrouw: Daniela, de Equadoriaanse hulp van de bovenburen. Via haar leert hij Wilson kennen met wie hij samen regelmatig klusjes zoals het uitruimen van woningen uitvoert. Daarnaast verdienen ze geld met het ophalen van illegalen van het vliegveld om ze naar onderduikadressen te brengen, die Wilson heeft geregeld.
Sylvia heeft besloten om na de scheiding bij haar vader te blijven en zit nog op school. Zij wordt op een avond aangereden door Ariel en belandt met een gebroken been in het ziekenhuis. Schuldgevoel zorgt ervoor dat Ariel contact met haar zoekt en ze worden verliefd op elkaar. Helaas is Sylvia pas zestien en Ariel twintig. Het verschil in leeftijd en levensomstandigheden zorgt ervoor dat ze besluiten hun verhouding geheim te houden voor iedereen. Ariel heeft het moeilijk bij zijn nieuwe Spaanse club. De speelwijze ligt hem niet erg en hij ligt ook niet goed bij de supporters van de club. Als de resultaten tegenvallen en hij op een ongelegen moment licht geblesseerd raakt, ligt het voor de hand dat de club pogingen doet hem te verkopen.
Alle personages in De kunst van verliezen zijn gewone mensen met hun foute en goede kanten, hun ups en downs, maar vooral met hun geheimen. De lezer is de enige die ze allemaal kent: die van de hoerenloper, de moordenaar, het verliefde schoolmeisje en de jonge, eenzame voetbalster. David Trueba slaagt erin om ze allemaal geloofwaardig en levend neer te zetten. Dat zorgt er voor dat je hen niet veroordeelt of onsympathiek gaat vinden. Zelfs Leandro, die in de verte doet denken aan de hoofdpersoon van Márquez' Herinnering aan mijn droeve hoeren, is geen onsympathieke man, ondanks dat hij zijn doodzieke vrouw tijdens de laatste maanden van haar leven bedriegt met een hoer. Gekweld door schuldgevoelens, maar niet in staat zich te beheersen is hij eerder treurig. Ook Lorenzo, toch een moordenaar, roept eerder gevoelens van medeleven op dan afschuw, hoewel hij zich niet eens schuldig lijkt te voelen.
Trueba beschrijft de gebeurtenissen zonder veel omhaal en franje, waardoor De kunst van verliezen een plezierig te lezen, onderhoudend boek is geworden, waarbij allerlei hedendaagse misstanden beslist niet worden geschuwd. Gelukkig is Trueba geen moraalridder en wordt het dus nergens belerend, veroordelend of nog erger, sentimenteel.
De kunst van het verliezen valt te leren;
veel dingen lijken zo vol vuur om
weg te raken dat hun verlies ons niet behoeft te deren.
(One art van Elizabeth Bishop, vertaald door J. Bernlef onder de titel Een hele kunst)
Reacties
Harry,
5 / 5
Ik mis de aanhalingstekens in dit boek. Ben ik de enige?
Nee, Ireen, je bent niet de enige. Dat vond ik ook behoorlijk storend, zeker in het begin. Later went het wel een beetje, maar het blijft het lezen bemoeilijken. Ik heb nog even in de Spaanse versie van het boek gekeken, maar ook daar ontbreken ze.
Meldenireen,
niet gestemd
Ik mis de aanhalingstekens in dit boek. Ben ik de enige?
MeldenHarry,
5 / 5
Wat een prachtig boek. Over mensen met hun tekortkomingen, hun slechte maar ook hun goede kanten. Een flinke portie levenswijsheid in één verhaal. Prachtig!
MeldenPupske,
5 / 5
Laten we aannemen dat er tussen twee personen, A en B, twee meter afstand is. En A wil naar B, maar moet bij iedere stap precies de helft afleggen van de hele afstand die hem rest om bij B te komen. De eerste stap is een meter, de tweede een halve meter, de derde een kwart meter. Iedere stap van A naar B zal kleiner worden, en de afstand in een eindeloze reeks doen afnemen, maar het verrassende is dat A, uitgaande van de premissie dat iedere stap gelijk is aan de helft van de totale afstand die hen scheidt, hoe hij ook vordert, B nooit zal bereiken.
Deze roman speelt in Madrid, en gaat over relaties in de breedste zin van het woord, de complexiteit ervan, en wat het is om een dierbare te verliezen. Leandro realiseert zich dat hij oud is als de gezondheid van zijn vrouw Aurora langzaam maar zeker achteruit begint te gaan, en hij het gevoel krijgt haar meer had moeten geven in hun gezamenlijke leven. Af en toe probeert hij te ontsnappen uit de thuissituatie, en op een dag loopt de nog potente Leandro een bordeel binnen. Hij raakt geïntrigeerd door de Nigeriaanse Osembe, niet om de sex, maar om het gevoel af en toe even bij iemand te kunnen zijn die mooi en jong is.. Lorenzo, de zoon van Leandro heeft net een relatie met zijn vrouw Pilar afgesloten. Hij is zijn werk kwijt en worstelt met een verschrikkelijk geheim. Op een dag maakt hij kennis met het Ecuadoriaanse kindermeisje van een verdieping hoger. Hij ziet haar als vlucht uit zijn steeds kleiner wordende wereldje en probeert krampachtig het begin van een relatie met haar op touw te zetten.. De 16-jarige Sylvia, dochter van Lorenzo voelt zichzelf een buitenbeentje. Haar beste vriendin Mai heeft de laatste tijd alleen nog maar aandacht voor haar nieuwe vriendje, terwijl zij nog totaal geen ervaring met jongens heeft.. De uit Argentinie afkomstige 20-jarige voetballer Ariel heeft net een droomcontract getekend met een grote club uit de Spaanse hoofdstad. Maar waar hij in Argentinie altijd de belangrijkste speler van het team was, is hij hier helemaal niets. Na een smadelijke nederlaag van zijn club stapt hij met drank op achter het stuur en veroorzaakt een aanrijding met de plotseling overstekende Sylvia. De club weet dit in de doofpot te stoppen, maar Ariel, die nog geen geharde voetballer is, en een dromer die van cultuur en muziek houdt, worstelt met het leed, een gebroken been, dat Syvlia door zijn toedoen is aangedaan. Hij besluit haar in het ziekenhuis op te gaan zoeken, en laat zijn 06-nummer achter, het begin van een onmogelijke relatie..
"De kunst van verliezen" is een schitterend geschreven roman die qua schrijfstijl doet denken aan de boeken van Jonathan Safran Foer, maar dan beter, veel beter. De karakters die Trueba neerzet zijn zo geloofwaardig dat het bijna een autobiografisch verhaal lijkt. Door zijn personages kwestbaar te maken, mensen die fouten maken, maar toch vooral op zoek zijn naar het goede in het leven, is het niet moeilijk om je in te leven in alle vier de hoofdpersonen uit het boek. Ook al nemen ze soms aburde beslissingen, het zijn toch altijd beslissingen die jij ook had kunnen nemen, waarna je je even wanhopig had kunnen afvragen hoe je in vredesnaam zoiets had kunnen doen. Een boek waarin je je een paar dagen of weken (afhankelijk van je leestempo) in kan opsluiten, en heen en weer geslingerd wordt tussen de hoofdpersonen. Je wilt ze bijna behoeden voor hun fouten, maar een belangrijke les uit het boek is juist dat je fouten moet maken om te leren. Een adembenemend boek waarvan ik niet wilde dat het zou eindigen. Mijn favoriet van 2010, en één van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen..
Melden
