Van Kim Moelands
Website:www.kimmoelands.nl
Thrillers & Fantasy overig
320 pagina's
Naomi van Hees heeft het helemaal gehad met mannen. Ze laat zich dan ook slechts met moeite overhalen door haar beste vriendin Sonja om weer eens een avond flink te gaan stappen. Zodra ze de discotheek binnenstapt ziet ze hem; een onweerstaanbaar aantrekkelijke man met ijsblauwe ogen en donkere krullen. Zijn ogen houden haar gevangen en ontsnappen is onmogelijk. Geheel tegen haar principes in gaat ze met hem mee. De intense chemie tussen hen vertaalt zich in een meer dan bevredigende vrijpartij en vanaf dat moment zijn Naomi en Stefaan onafscheidelijk. Maar wie is Stefaan en wat wil hij van haar? Hij trekt aan en stoot af, gaat grenzen over die hij zou moeten respecteren en lijkt letterlijk haar gedachten te kunnen lezen. Toch blijft Naomi doof voor de waarschuwingen van Sonja en laat ze zelfs toe dat Stefaan een wig drijft tussen haar en haar beste vriendin. Wanneer eindelijk de schellen van Naomi's ogen vallen, lijkt het te laat om zich nog te kunnen ontworstelen aan Stefaans ijzeren greep.
Uitgever: The House of BooksISBN: 9789044326543
Toegevoegd door Diana
3,57 / 21 stemmen


Stefaan vond ik een overdreven slecht persoon.
De sex in het boek vond ik te overdreven en grof!
Dus niet helemaal mijn boek!




Inderdaad bevat dit boek erg veel seks, maar dat is niet eens wat mij het meeste tegenstond. Allereerst snap ik het nut van de drie verschillende delen niet. Ik zie werkelijk geen verdeling in het verhaal en wat mij betreft was dat een beetje overbodig.
Maar het allerergste vond ik wel het einde. Zoals Sonja al zegt: dat is echt ziek. Kon je nu niks beters verzinnen, Kim? Ik heb het gehele stuk met een frons zitten lezen. Kom op mensen, dit plot is echt ongeloofwaardig!
Dit boek bewijst waar ik al voor vreesde. Kim hoort in het rijtje bij Kluun, Sophie van der Stap en Maria Mosterd. Stuk voor stuk mensen die een prachtig verhaal te vertellen hadden. Helaas schijnt één bestseller ineens een reden te geven om nog een boek op de markt te brengen. In het geval van Kluun, Sophie en Maria waren dat regelrechte monsters. Kim brengt het er wat beter van af, omdat ze een ander genre aangesneden heeft en geen verhaaltje heeft geblaat over het 'terug vinden van jezelf'. Toch vind ik dit boek jammer en het vertekent het beeld wat ik van Kim had. Ademloos was zo mooi, zo gevoelig en zo tranentrekkend goed uitgewerkt! En nu dit...? Jammer...
