Van Camilla Läckberg
Website:www.camillalackberg.com
Literaire thrillers
160 pagina's
Het is een week voor kerst. Politieman Martin Molin reist met zijn nieuwe vriendin naar een eiland voor de Zweedse kust voor een weekend met haar familie. Als ze net zijn aangekomen steekt er een sneeuwstorm op waardoor het eiland volledig afgesneden raakt van de buitenwereld. Molin maakt kennis met zijn kleurrijke schoonfamilie. Aan het hoofd staat de steenrijke grootvader Ruben. Hij bouwde gedurende zijn loopbaan een groot zakenimperium op. Nu leiden twee van zijn zoons de firma. Ze presteren onder de maat, laat Ruben hun tijdens het diner op de eerste avond weten. Ook andere familieleden moeten het ontgelden. Grootvader is het zat dat iedereen op zijn zak teert. Daarom heeft hij onlangs zijn testament aangepast: na zijn dood zal er niets naar de kinderen gaan. Het is schokkend nieuws voor de familie.
Uitgever: AnthosISBN: 9789041414083
Toegevoegd door Arthur
2,90 / 31 stemmen
Niet Patrik Hedström speelt een rol maar diens collega Martin Molin. Hij is degene die toegezegd heeft twee dagen door te brengen bij de familie van zijn vriendin Lisette in een vakantiehuis op het eiland Valö. Dat hij het niet serieus meent met Lisette wordt al snel duidelijk maar Martin laat zich niet kennen, al ontbreekt de motivatie volledig. De familie Liljecrona is vermogend, dankzij opa Ruben die aan het roer stond van een inmiddels wereldwijd miljarden imperium. De twee zonen bekleden een leidinggevende functie en ieder familielid is wel in meer of mindere mate afhankelijk van opa’s giften. En dat dit niet om een kleine bedragen gaat is voor eenieder van de Liljecrona’s bijzaak. Maar niet voor de krasse Ruben, die weliswaar de scepter niet meer zwaait maar donders goed weet dat zijn familie hem enorm heeft teleurgesteld en hem uitkleed waar hij bij staat. Als bekend wordt dat iedereen onterft wordt is de schok zo groot dat wat er daarna gebeurt bij lange na niet het effect haalt van deze eerste donderslag.
Martin, die steeds meer een afkeer krijgt van Lisette en zich afvraagt waarin hij verzeilt is geraakt, werpt zich in zijn politierol. Niemand die in eerste instantie een vinger naar elkaar wijst of iets loslaat maar gaandeweg, terwijl buiten de sneeuwstorm over het eiland raast, wordt binnen uiteindelijk alles op tafel gelegd om oud zeer, verzwegen geheimen en lang onuitgesproken wrok uit te vechten. Waar de sneeuwstorm een hoofdrol vervuld is de geur van amandel subtiel aanwezig maar even destructief gebleken als wat moeder natuur aanricht.

Waarom Läckberg ervoor gekozen heeft om een dergelijk dun boekje te schrijven, weet ik niet. Misschien dat het al wat uitgekauwde thema hier wel debet aan is.
Het boekje zelf is aardig om te lezen. Het heeft echter niet de spanning die een sterke thriller moet én kan hebben. De meeste spanning wordt veroorzaakt door de intriges binnen de niet al te vriendschappelijke familieband.
Sneeuwstorm en amandelgeur is geen boek waar je eens goed voor gaat zitten. Nee, het is gewoon een aardig tussendoortje.




In dit boek is Martin Molin, de assistent van Patrick Hedström, de hoofdpersoon. Tegen zijn zin gaat hij mee op een familieweekend op een eiland voor de kust met zijn vriendin. Al snel blijkt dat ze vastzitten vanwege een sneeuwstorm. Dan wordt er een moord gepleegd, Alle aanwezigen zijn verdacht. Martin moet de moord oplossen.
Zoals hierboven te lezen is, en al door meerdere mensen beschreven is, is het verhaal niet echt heel origineel. Het is een klassieker. Het is dan altijd de taak er een verrassende draai aan te geven. Of dat bij dit boekje van Camilla Läckberg het geval is, weet ik niet. Het viel mij een beetje tegen. Het was niet spannend. Het was niet onaardig om te lezen, maar het was ook geen hoogvlieger of een boek dat in je hoofd blijft zitten. Opnieuw denk ik dat dit te wijten is aan het feit dat het boek zo weinig kleine pagina's heeft. Hierdoor kunnen de schrijvers geen goed verhaal opzetten, lijkt het wel. Er zijn uiteraard schrijvers die heel goed zijn in het schrijven van korte (en toch goede/spannende verhalen) maar de meeste 'lange' verhalen schrijvers kunnen maar beter lange verhalen blijven schrijven.
