Boeken
De Kracht van een moeder (2009) Van Marie-Laure Picat
Waargebeurde verhalen
208 pagina's
Het gevecht van een stervende moeder om een pleeggezin te vinden voor haar vier jonge kinderen. In de herfst van 2008 krijgt de Franse Marie-Laure Picat te horen dat ze kanker heeft, in de terminale fase. Haar eerste gedachte gaat uit naar haar kinderen: Julie van 11 jaar, Thibault, 9, Matthieu, 5, en Margot, 2 jaar oud. Wat zal er van hen terechtkomen? Marie-Laure wil dolgraag zelf een pleeggezin uitkiezen – maar stuit daarbij op een ondoordringbare, bureaucratische muur. Na haar dood zal niet zijzelf maar een rechter over het lot van haar kinderen beslissen. Geschokt door deze absurde situatie vraagt Marie-Laure de pers haar boodschap te verspreiden. Heel Frankrijk leeft mee en ze ontvangt meer steun dan ze ooit had durven hopen. Marie-Laure heeft dit boek in de eerste plaats voor haar kinderen geschreven, maar ook met de hoop dat de administratieve ketenen voor gezinnen in nood in de toekomst losser zullen worden.
Uitgever: The House of BooksISBN: 9789044325034
Toegevoegd door Arthur
Stem hier:
3,50 / 6 stemmen
3,50 / 6 stemmen
Dizzie waardering:
4 / 5
Dizzie recensie
Wat doe je als je hoort dat je niet lang meer te leven hebt? Wat doe je als je een alleenstaande moeder bent, in de bloei van je leven met vier kinderen die een moeder nodig hebben maar er zelf over niet al te lange tijd niet meer zal zijn? Voor dit onvoorstelbare feit staat de Franse Marie-Laure Picat-Mézonniaud.
Na de vernietigende diagnose terminale leverkanker, in de herfst van 2008, zet zij alles op alles om ervoor te zorgen dat haar kinderen bij elkaar kunnen blijven na haar overlijden en zullen opgroeien in een liefdevol pleeggezin. Marie-Laure leeft gescheiden van haar echtgenoot Gilles, een man die eigenlijk vanaf het begin niet zat te wachten op een gezin en er, eigenlijk in de lijn der verwachting, als vader niets van bakt.
Haar verhaal start half februari 2009 als een dagboek voor haar kinderen, bedoeld om hen een goed beeld te schetsen van wat haar overkomt. Haar drie jongsten zijn nog te klein om alles tot hen door te laten dringen en ze wil haar kinderen laten weten waar ze vandaan komen.
Marie-Laure schetst een beeld van haar eigen zware opgroeien en de verstandhouding met haar eigen ouders. Haar moeizame relatie met haar veel oudere echtgenoot die zich voortsleept en de uiteindelijke beslissing een hoop knopen door te hakken. Niet alleen gaat ze op zichzelf wonen, haalt ze haar rijbewijs en daarmee de deur tot onafhankelijkheid opengezet, ze zorgt er ook voor dat ze wettelijk gescheiden is, het alleenrecht op ouderschap heeft en alles rondom de kinderen is geregeld.
Haar belangrijkste doel is niet alleen haar viertal samen door anderen te laten grootbrengen, ze wil ook zelf het pleeggezin kunnen uitzoeken. Dit is in Frankrijk tot dan niet mogelijk. Ook is het uitzonderlijk dat er vier kinderen bij elkaar worden gelaten tot de leeftijd van achttien.
Ze bindt de strijd aan met de Franse wet en zorgt er uiteindelijk voor, met de laatste krachten die zij bezit, dat ze dat bereikt waar ze voor gevochten heeft.
Het verhaal begint met een noot van de vertaler en hij legt helder en duidelijk uit dat er grote verschillen bestaan hoe de pleegzorg in Frankrijk is geregeld en hoe dit in Nederland gaat. Goed om dit even in je achterhoofd te houden.
Het bijzondere van dit boek is dat de kracht van een vastberaden moeder ook daadwerkelijk op de lezer overslaat. Zonder al te veel zelfbeklag, medelijden of anderzijds op de gemoed werkende toon is het toch vooral een verhaal over wilskracht en laten zien waar een mens, hoe dichtbij de dood ook is, toe in staat is. Al mis je hier en daar wel de warmte in haar stem. Het verstandelijke redeneren wint het veelal van de emotie.
Marie-Laure Picat woonde in het Franse dorp Puiseaux,in de buurt van Parijs en werd slechts 37 jaar.
Reacties
latif,
niet gestemd
Onvoorstelbaar dat een moeder zo ver moet gaan om te zorgen dat haar kinderen gezamenlijk in een gezin geplaatst kunnen worden. Als of haar leven zo geweldig is geweest. Moeizame jeugd, ongelukkig huwelijk en dan te horen krijgen dat je dood gaat.
Ik kon het boek moeilijk neerleggen. Het verhaal van deze moedige vrouw liet me even niet los.
Ze had de media nodig om haar doel te bereiken, maar ik vond dat ze daar erg ver in doordraafde, zo nu en dan. Ik had meer emotie verwacht in dit verhaal.
MeldenAGNES.POESEN,
3 / 5
Het leven is niet over rozen gegaan voor deze 37 jarige moeder van 4 kinderen. Het boek schetst op een duidelijke manier het harde leven van Marie-Laure en laat ons kennismaken met haar persoonlijkheid en karakter. Daar ik nogal een gevoelig persoontje ben vreesde ik dat het boek mij zeer emotioneel zou maken ... maar gezien het nogal beschrijvend is geschreven was dit niet het geval. Persoonlijk miste ik een diepere uitwerking van de problematiek mbt. de plaatsing van de kinderen cfr. het Frans recht.
Meldenverwijderd 747,
3 / 5
Zeer ontroerend boek. Het boek begint met haar ongelukkige jeugd, maar je ziet hoe sterk deze vrouw is. Als ze krijgt te horen dat ze terminale kanker heeft, zet ze alles op alles om haar kinderen samen onder te brengen in één gezin. Door alle Franse wetten wordt dit wel een heel gevecht maar wat ze uiteindelijk ook wint. Alleen maar bewondering en respect voor Marie-Laure.
Meldenflintekind,
2 / 5
Ik vind het moeilijk een reactie te plaatsen voor een waargebeurd verhaal. Het is natuurlijk een vreselijk verdrietig onderwerp en toch had ik het gevoel dat ik een Libelle verhaal zat te lezen. Ik was dus niet zo heel erg onder de indruk van het boek, ik vond het koel, emotieloos en zakelijk geschreven. Datgene waar het echt om gaat wordt maar in een paar bladzijden beschreven, het ging vooral over haar slechte jeugd, haar slechte huwelijk en ik kreeg vooral het gevoel dat er constant benadrukt moest worden hoe sterk ze is, ik miste heel erg de emotie in het boek.
Meldenverwijderd 2181,
4 / 5
Een aangrijpend verhaal van een moeder die ervoor vecht om tegen alle bureaucratie in een goed pleeggezin te vinden voor haar nog jonge kinderen. Wat een moed, wat een doorzettingsvermogen, wat een vrouw ! Hier kun je alleen bewondering voor hebben. Melden
