Boeken
Die laatste zomer (2009) Van Tatiana de Rosnay
Romans
336 pagina's
Hoe goed ken jij je moeder? Adembenemende roman over familiegeheimen. Antoine Rey heeft het perfecte cadeau voor de veertigste verjaardag van zijn zus bedacht: een lang weekend aan zee op het eiland Noirmoutier, waar hij en Mélanie in hun kinderjaren de vakanties doorbrachten. Hoewel ze fijne herinneringen hebben aan de eindeloze zomers, zijn beiden nooit meer teruggekeerd naar deze plek. Antoine bevindt zich in een moeilijke periode van zijn leven: zijn werk als architect biedt weinig uitdaging meer en hij is verlaten door zijn vrouw van wie hij nog steeds houdt. Noirmoutier brengt vergeten herinneringen aan hun vroeg gestorven moeder naar boven en Mélanie komt tot een schokkende ontdekking. Het familiegeheim dat zij hiermee ontrafelt maakt Antoine kwetsbaar en onzeker. Zijn zus vindt dat hij het verleden moet laten rusten, zijn vader zwijgt en zijn puberende kinderen vragen zijn aandacht voor heel andere zaken. Dan ontmoet hij Angèle, die nieuwe betekenis geeft aan de woorden leven, liefde en dood.
Uitgever: ArtemisISBN: 9789047201113
Toegevoegd door claar
Stem hier:
3,43 / 47 stemmen
3,43 / 47 stemmen
Dizzie waardering:
4 / 5
Dizzie recensie
Broer Antoine Rey en zijn zus Mélanie reizen terug in de tijd als zij teruggaan naar de plek waar zij vierendertig jaar geleden voor het laatst samen waren met hun familie. Het kleine eiland Noirmoutier, aan de westkust van Frankrijk, was de kern waar alles zich afspeelde in de vakanties waar zij hun jeugd doorbrachten. Met het arriveren van de twee, inmiddels veertigers, waant de lezers zich vrijwel onmiddellijk in de sfeer van de jaren dertig, in de laatste zomer van 1973 die zo'n cruciale rol heeft gespeeld in de levens van de hoofdpersonen. Het is een verhaal van toen, maar ook van nu. De auteur schept een zeer realistische setting in beide tijdsbeelden en voegt deze prachtig tot een aaneenschakeling van herinneringen.
Zowel Antoine als Melanie bevinden zich in een moeilijke periode. Beiden verlaten door hun partners, nog herstellende van de ontrouw dat hun is aangedaan. Zoekende naar evenwicht en op zoek naar invulling van datgene wat ze zijn kwijtgeraakt.
Vanuit het perspectief van Antoine worden, eenmaal op plaats van bestemming, langzaam de lang vervlogen en vaak bewust weggestopte beelden naar boven gehaald die als vanzelf naar de oppervlakte komen. Hun herinneringen aan hun jong overleden moeder Clarisse met wie ze een hechte band hadden. Herinneringen aan de welgestelde en onberispelijke familie Rey blijken, naarmate er meer bloot komt te liggen, niet zo smetteloos te zijn als ze altijd hebben gedacht.
De vraag is hier dan ook: is het verstandig om het verleden bloot te leggen? Hoe ver wil je gaan om alles te willen opgraven om de waarheid te vinden? Familiebanden uit balans, keuzes die destijds zijn gemaakt, ontdekkingen die zijn gedaan. De originele titel van het boek, Boomerang, geeft perfect het effect weer wat nieuwe feiten uit je verleden doen met je in het hedendaagse.
De auteur moest het opnemen tegen haar eigen debuut. Gekozen voor een heel andere achtergrond is waarschijnlijk bewust gedaan, om de lezer opnieuw te willen overtuigen van haar schrijfkunst. Het indrukwekkende Haar naam was Sarah vergelijken met deze roman is hetzelfde als het bekende spreekwoord met de appels en de peren. Hou je dit als lezer gescheiden dan is het werkelijk genieten geblazen. Haar verteltrant is beeldend en ze houdt de lezer geboeid. Ze heeft zich goed verplaatst in haar mannelijke hoofdpersoon en blijft nergens in het verhaal echt steken. Wel merk je hier en daar wat haperingen door de herhaaltrant waarin ze dreigt te vallen. Maar het blijft een mooi, netjes en kwalitatief hoog afgerond geheel.
Reacties
verwijderd 2236,
3 / 5
Na vele lovende kritieken toch maar besloten om "Die laatste zomer" ook te gaan lezen. "Haar naam was Sarah" om diezelfde reden gelezen. Ik begrijp de goede recensies wel, maar ik heb zelf betere romans gelezen. Naar mijn idee teveel sterfgevallen, teveel geheimen en teveel toevalligheden. Bij een roman wil ik me in het verhaal kunnen plaatsen, het mee beleven, dat is me in "Die laatste zomer" niet gelukt. Soms belangrijke details bleven achterwege en andere details zijn wat mij betreft te ver uitgediept.
Maar over het algemeen genomen is het een lekker leesbaar boek en ook al verbaas je je of ergert je zelfs soms over zaken, je wilt het toch uitlezen.
MeldenMonike,
2 / 5
Laat ik beginnen met een positieve reactie: het boek leest gemakkelijk en de schrijfstijl is best prettig. Maar hier tegenover staat dat ik continue het gevoel had dat ik naar een episode van Goede Tijden Slechte Tijden zat te kijken (en laat ik nou niet zo van die serie houden). Met steeds weer die cliffhangers, meestal rond de mysterieuze dood van de moeder van de hoofdpersoon. Een cliffhanger die bovendien eindigt in een anti-climax. De schrijfster legt wat mij betreft veel te veel uit, en valt het hele boek ernstig in herhaling, alsof zij denkt dat de lezer het anders allemaal niet gaat snappen. Vooral tegen het einde, wanneer Antoine de gebeurtenissen nog eens doorneemt met zijn nieuwe vriendin Angèle, dan presteert zij het om nog twee bladzijden vol te lullen met alles wat we allang wisten! Eeuwig zonde van die 2 bladzijden. Ook vind ik dat er veel te veel drama aangehaald wordt. Het moment suprême (wat is er toch gebeurd met zijn moeder?) wordt steeds maar uitgesteld met nieuwe drama's: dood, ongeluk, ziekte, treurnis, onhandelbare kinderen etc. Tatiana beschrijft sowieso kinderen de hele tijd als verschrikkelijke wezens... Het lijkt wel of zij niet precies wist waar ze naartoe wilde met het verhaal, maar dat ze dacht, als er maar veel drama in zit dan zit het wel snor.
Ook zitten er wat mij betreft veel te veel personages in het verhaal die verder niet worden uitgewerkt. Als ze schrijft dat vrienden op bezoek komen, dan worden de namen van al die vrienden een voor een genoemd... en daarna nooit meer. Ik snap echt niet waarom ze de moeite neemt namen te bedenken bij mensen die er verder helemaal niet toedoen. Ook de relatie tussen Antoine en Angèle vond ik enorm oppervlakkig. Nog voor ze elkaar leren kennen, liggen ze al met elkaar in bed. Nergens wordt duidelijk waarom ze toch zo op elkaar vallen, behalve dan dat Angèle super mooi is en een echte stoere meid met een motor: ik zag steeds een soort Lara Croft voor me. Schoonheid is sowieso wel een heel issue in het boek. Dit bereikt voor mij het toppunt op blz 300: "Het kan niet makkelijk voor haar zijn geweest om een schoonzuster te hebben met Clarisses uiterlijk", ik schoot werkelijk in de lach en zag een soort van Cinderella voor me. Stel je voor dat alle vrouwen die een mooie schoonzus hebben jaloers zouden zijn! In wat voor wereld leeft Tatiana eigenlijk? Zij springt wat mij betreft in dit boek van de hak op de tak, zonder er een samenhangend geheel van te maken of een duidelijk thema goed uit te werken. Nee, ik vond het geen topper.
Meldeningridverschelling,
4 / 5
Die laatste zomer begint met de terugweg van hun vakantie op het eiland Noirmoutier, een vakantie aan het strand, die Antoine Rey heeft geregeld voor zijn zusters 40 - ste verjaardag. Op het eiland zijn ze voor het laatst geweest in 1973. Destijds was Antoine 10 jaar, zus Melanie een paar jaar jonger. Ze hebben daar als kind menig vakantie doorgebracht in hetzelfde hotel. Het jaar erna is hun moeder overleden en zijn ze er nooit weer heengegaan. Dat is al meer dan 30 jaar geleden. Als ze dan naar huis rijden en Mélanie eindelijk de moed gevonden heeft om aan Antoine te vertellen wat ze weet, verongelukken ze. Als ze herstelt in een ziekenhuis dichtbij, probeert Melanie zich te herinneren wat de reden was waarom ze de macht over het stuur verloor. Daar ontmoet Antoine ook Angèle, die hem helpt over zijn problemen heen te komen.
Op het moment, dat ze op vakantie gaan, zit Antoine in een moeilijke periode. Zijn vrouw heeft hem verlaten voor een andere man, terwijl hij nog steeds van haar houdt. Hij mist het leven met zijn gezin. Als zijn drie kinderen eens in de 2 weken op bezoek komen, worstelt hij met de opvoeding van zijn 2 pubers. Hij gaat gebukt onder zijn eigen opvoeding en wil het voor zijn eigen kinderen beter doen. Ook zijn werk als architect biedt hem geen uitdaging meer. Mélanie heeft een aantal relaties achter de rug, maar de ware Jacob heeft ze nog steeds niet gevonden. Nu ze veertig geworden is, begint de klok te tikken. Zij wil ook een gezin.
Tijdens hun verblijf op het eiland Noirmoutier komen allerlei herinneringen boven: gelukkige, maar ook minder gelukkige. Hun vader was na de dood van hun moeder snel hertrouwd, alle herinneringen werden uitgewist. Er werd ook nooit meer over haar dood gesproken.
Hier en daar staan tussendoor liefdesbrieven van hun moeder Clarisse afgedrukt. Je weet niet, aan wie ze gericht zijn. Haar echtgenoot is in een hele vakantie maar een paar nachten op het eiland, de rest van de vakantie kan ze haar kamer met iemand anders delen.
Deze herinneringen zetten hen aan tot een speurtocht naar de vroegtijdige dood van hun moeder. Antoine is vastberaden te ontdekken waarom zijn moeder in de familie Rey na haar dood is "doodgezwegen". Stukje bij beetje wordt de familiegeschiedenis ontrafeld. Thuisgekomen bezoekt Antoine diverse familieleden om na te gaan of hun teruggekomen herinneringen inderdaad op waarheid berusten.
Die laatste zomer is een boeiende psychologische roman over relaties en familierelaties. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Antoine Rey. Er zit een goede verhaallijn in het boek dat je aan het lezen houdt. Het is een roman waarin liefde, relaties en de dood een hoofdrol spelen. In het eerste gedeelte komen de brieven van Clarisse geheimzinnig over. Dat bouwt spanning op. Het verhaal is wat traag, maar is wel boeiend. De karakters en de emoties worden goed beschreven.
De sfeer wordt prachtig beschreven. Wij zijn zelf in 1989 in die contreien geweest, ook op het eiland Noirmoutier en Ile de Ré. De Gois bij Noirmoutier hebben wij ook gezien en zijn zelf over de gois naar het eiland Ré gereden (tijdens een tijd dat het niet meer mocht, wat het heel spannend maakte. Nu lees ik in Die laatste zomer, dat er veel mensen verongelukken, die ook zo stom gedaan hebben.)
Die laatste zomer is een verhaal van een moderne familie, de relaties binnen die familie en wat dit voor je hele verdere leven voor impact kan hebben. Een aanrader!
MeldenAnne Marie,
3 / 5
Expres dit boek bijna een jaar na mijn leeservaring met Haar naam was Sarah gelezen, liever geen vergelijkingen als een boek zo indringend is geweest.
En dit is inderdaad iets anders: prettig leesbaar als zijnde in een middag uit. Ook het basis idee van het familiegeheim trok me erg aan. Het willen weten van feiten ( die door tijd en herinneringen toch anders lijken of zijn) tegenover het loslaten (in meervoud: afscheid van zijn weg gedrukte jeugd, zijn beëindigde huwelijk, zijn nog niet vaste nieuwe relatie, zijn eigen stappen voorwaarts in de toekomst). En toch was ik niet gegrepen, niet het verhaal binnengetrokken. Iets in de hoofdpersoon Antoine? Iets in de flow van de gebeurtenissen, dat wat hortend aanvoelde? Alles krijgt een plek, en toch gaf het me niet een gehele voldoening waarbij ik met een zucht het boek zou kunnen sluiten.
MeldenMaMaMar,
3 / 5
Na "Haar naam was Sarah" verwachtte ik veel van dit boek van diezelfde schrijfster. Maar wat viel het tegen. Het kostte me vaak moeite verder te lezen, omdat het me veelal niet erg boeide. Er zaten goede stukjes in, maar het geheel vond ik niet bijzonder goed. Jammer....
Melden
