HomeBlogsLeden

Toplijsten Binnenkort verkrijgbaar Laatste toevoegingen Laatste reacties Meest bekeken vandaag Tweedehands boeken Recensies Boek toevoegen Agenda Interviews Links Alle video's Video toevoegen  

Dizzie waardering:

3 / 5

Volgens van Dale is een thriller een 'spannende roman'. Literair is volgens hetzelfde (on line) woordenboek 'betrekking hebbende op literatuur' en dat laatste betekent dan weer 'alle proza-, poëzie- en toneelteksten van een bepaald niveau'. Het helpt allemaal niks bij het bepalen van het verschil tussen een literaire thriller en een 'gewone' thriller.

Is het debuut van Ludo Schildermans, Het pigment, uitgebracht onder de noemer literaire thriller, die spannende roman van een 'bepaald niveau'?
Die vraag kan, aarzelend weliswaar, bevestigend beantwoord worden.
Het pigment is overigens niet spannend vanwege een dreigende, moordende psychopaat die met de regelmaat van de klok toeslaat en zijn slachtoffers steeds dichterbij de hoofdpersoon (of diens geliefde) kiest. Sterker nog, is er eigenlijk wel een moordenaar?

Egon Pralic, kunstenaar, is spoorloos verdwenen, maar of hij dood is, ontvoerd is of ergens ondergedoken is, is onduidelijk. Eigenlijk lijkt niemand erg met die verdwijning bezig te zijn op het moment dat er een expositie van zijn schilderijen in het museum geopend wordt. De dag voor de opening wordt er, op aangegeven van Pralic' vriendin, een doek door de politie in beslag genomen onder verdenking van fraude. Het schilderij zou niet door Pralic zijn gemaakt. Dat krijgt meer aandacht dan de verdwijning van de schilder.
Krista, een restaurateur, onderzoekt in opdracht van de politie het in beslag genomen schilderij. Een schilderij waar ze in eerste instantie niet zo veel mee op heeft, omdat ze helemaal niet thuis is op het gebied van de moderne kunst.
Toch blijkt dit moderne schilderij uiteindelijk veel gemeen te hebben met vanitasstillevens uit vroeger eeuwen, waar Krista wel veel verstand van heeft.
Grimmer, de andere hoofdpersoon, is of was een vriend van Egon Pralic. Hij ontmoette Pralic in Leuven, tijdens hun studententijd. Pralic heeft Grimmer aan het schilderen gekregen, maar het is Grimmer nooit gelukt om dezelfde bekendheid daarmee te bereiken als Pralic. Via Grimmers herinneringen aan die eerste ontmoeting en wat daarna allemaal volgde, wordt duidelijk dat de relatie tussen Grimmer en Pralic uiteindelijk met een enorme ruzie, vlak voor Pralic' verdwijning, is geëindigd.

De twee hoofdpersonen, Krista en Grimmer, zien elkaar voor het eerst tijdens de feestelijke opening van de expositie; van een ontmoeting is pas later sprake. Vanaf dat moment komen de gebeurtenissen ineens in een stroomversnelling en begint duidelijk te worden wat er met Egon Pralic is gebeurd en waarom. Dat langzame besef van wat er gebeurd is en waarom, zorgt voor de spanning.

Voor wat betreft het literaire gedeelte kan gezegd worden dat Het pigment goed opgebouwd en origineel van inhoud is, dat het verhaal op een aangename wijze verteld wordt en de hoofdpersonen en hun omgeving geloofwaardig en zonder veel omhaal neergezet zijn. Alleen het einde is minder van kwaliteit: het wordt wat afgeraffeld en dat is zonde. Al met al is Het pigment een aanrader voor mensen die van een een raadselachtig verhaal houden, er geen bezwaar tegen hebben ondertussen wat op te steken over het schilderen van (vanitas)stillevens en niet op zoek zijn naar voortdurend griezelen of een beklemmende spanning. Er is nog geen reactie geplaatst op dit boek. Kom op! Laat jezelf eens horen en reageer!

© 2007-2008 Dizzie |