Van Herman Koch
Romans
296 pagina's
Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak, vakantieplannen, et cetera. Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Tot dusver zijn alleen vage beelden van de twee in Opsporing verzocht vertoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons – wie durft een beslissing te nemen over de toekomst van zijn eigen kind? Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader van een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is. Het diner is de weergaloze en ambitieuze nieuwe roman van Herman Koch, waarin de vraag centraal staat in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen kind. In soepel proza schotelt Koch de lezer een bloedstollend verhaal voor dat zich binnen de tijdsspanne van een avond voltrekt. Een roman met de tragiek van de film Festen – heel menselijk en onafwendbaar op het noodlot afstevenend.
Uitgever: AnthosISBN: 9789041413680
Toegevoegd door Sandra
3,55 / 77 stemmen
Nadat ik zomerhuis met zwembad gelezen had was ik erg enthousiast over deze schrijver, ik houd van zijn schrijfstijl, lekker droog en ook dit verhaal vond ik erg leuk om te lezen. Het verhaal zit goed in elkaar en heeft verrassende wendingen. 
Meldenzazou,
Ooit geschreven in een blog, maar nooit bij de reacties geplaatst, dus doe ik dat alsnog:
26-02-2009 om 17:52:47
Het diner
heb ik uit. En het was een lange zit van 300 blz. Als het boek door iemand anders dan Herman Koch (Jiskefet) geschreven was, zou het dan ook zoveel lovende recensies hebben ontvangen?
Ik had veel honger naar het boek, begon met trek aan het voorgerecht, bij het hoofdgerecht verheugde ik me reeds op het dessert, het digestief was me eigenlijk al iets teveel van het goede, maar na het betalen van de rekening ging ik helaas met indigestie naar huis.
MeldenFlimflim,
Vreselijk, wat een gemier en gezeur in dit boek zeg! Een cynisch gestemde, onsympathieke hoofdpersoon die op alles en iedereen wel wat aan te merken heeft en de lezer er tot vervelens toe op wijst dat de serveersters hun haar in een staartje hebben en zwarte schorten dragen, de gerant de veuls te dure liflafjes met zijn pink aanwijst, zijn broer een lompe boer is van wie het een wonder mag heten dat hij minister is geworden....Pfff, het is niet leuk, het is niet grappig, het is allemaal slechts uitermate vermoeiend en irritant. Ik ben er na een aantal hoofdstukken maar zo'n beetje doorheen gaan bladeren, ik kon er de concentratie niet meer voor opbrengen. Onbegrijpelijk dat deze roman zo'n bestseller is geworden. 
Meldenfroonakker,
Van Herman Koch had ik nog nooit wat gelezen, ik had me voorgenomen daar nu maar eens, het is per slot van rekening zomervakantie, verandering in te brengen.
Het verhaal draait om de vraag wat je moet doen wanneer je als ouders naar ‘Opsporing gezocht’ zit te kijken en je je eigen zoon herkent terwijl die bezig is een zwerfster te mishandelen tot de dood erop volgt. De hoofdpersoon is de vader, vanuit zijn perspectief wordt het verhaal verteld. Daarnaast speelt ook de broer van de vader een belangrijke rol. Deze broer staat namelijk op het punt de verkiezingen te winnen en is mogelijk de volgende minister-president van het land. Ook de twee zoons van de broer zijn namelijk betrokken bij het akkefietje met de zwerfster.
Koch heeft hiermee natuurlijk een prachtig onderwerp om uit te werken, je ziet het al voor je. Helaas lukt het de schrijver niet het verhaal echt tot leven te wekken. De personages blijken qua karakter zo plat als een dubbeltje te zijn (de hoofdpersoon is een zogenaamd modern denkend figuur die overal ‘grappig cynisch’ over doet, de broer een houwdegen van het zuiverste water, compleet met scheten en boeren, de ober doet niets anders dan de gerechten aan te wijzen met zijn pink, iets wat honderdmaal wordt herhaald, je blijft lachen met Koch), terwijl er ook op de manier waarop de crisis steeds verder uitdijt erg ongeloofwaardig is. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat wanneer je erop uit bent als gezamenlijke ouders de hele zaak te verzwijgen, je in een overvol restaurant (vandaar de titel) gaat zitten om daar luidkeels (met de nodige woordenwisselingen) te overleggen wat te doen. Lijkt me niet handig voor een aanstaande minister-president. Verder wordt de vaart behoorlijk uit het verhaal gehaald door hoofdstukken lang de wederwaardigheden van de hoofdpersoon uit te meten: zijn ontslag als leraar, dit tengevolge van een niet door de schrijver onthuld syndroom dat werd vastgesteld door de schoolpsycholoog (sic!), daarna een eveneens totaal overbodige ziekte van zijn vrouw die vele malen onder het mes moet, waarvoor mag Joost weten, we hebben er volgens de hoofdpersoon niets mee te maken. Nou, houd je snufferd dan, is wat ik in zo’n geval denk. Uiteindelijk wordt besloten door de broer zich terug te trekken uit de politiek, over de rest van de afwikkeling zal ik verder maar zwijgen, afijn we hebben hier te maken met een smeuïge bestseller, dat is wel duidelijk. Hoe het in Godsnaam kan dat een redactie van een bekende uitgever erin is geslaagd tussen aanbieding van het manuscript en de dag van uitgave collectief een slaappauze te nemen is mij een raadsel. Toch is er ook een lichtpuntje: door een dergelijke bestseller heeft de uitgever (Anthos) weer voor een poosje vlees op de botten, waardoor echt goede, beginnende schrijvers weer een kans kunnen krijgen.
Mijn beoordeling: een ster voor de moeite!
MeldenSnoesje,
Echt een verhaal dat steeds meer de diepte ingaat en in een bijzondere vorm gegoten. Beeldend geschreven en je leest het als een trein. De hoofdpersoon laat steeds een beetje meer van zichzelf zien met verrassende wendingen!Echt een goede roman!!
Melden
