Van Herman Koch
Romans
296 pagina's
Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak, vakantieplannen, et cetera. Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Tot dusver zijn alleen vage beelden van de twee in Opsporing verzocht vertoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons – wie durft een beslissing te nemen over de toekomst van zijn eigen kind? Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader van een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is. Het diner is de weergaloze en ambitieuze nieuwe roman van Herman Koch, waarin de vraag centraal staat in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen kind. In soepel proza schotelt Koch de lezer een bloedstollend verhaal voor dat zich binnen de tijdsspanne van een avond voltrekt. Een roman met de tragiek van de film Festen – heel menselijk en onafwendbaar op het noodlot afstevenend.
Uitgever: AnthosISBN: 9789041413680
Toegevoegd door Sandra
3,61 / 36 stemmen
Ben het met Sannetje1985 en dus ook met Brember eens: als ik het boek uit heb blijft er mij zoveel onduidelijk, dat ik het onbevredigd wegleg.
Misschien iets teveel over dit boek gehoord voordat ik het ging lezen.
MeldenAnne Marie,
Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen.Wat heerlijk dat ik toch maar zo zeldzaam de kaft tekst lees, ik kon me nu laten verrassen. Eigenlijk ging ik hem helemaal niet lezen gezien het eerste stukje van de boek omschrijving en de media aandacht. Dan had ik zeker iets gemist.
De eerste 100 blz loopt het niet zo'n vaart en daarna leest het als een trein ( op zijn goed nederlands: een echte pageturner)
Knap hoe ik gemanipuleerd werd na te denken over sympathieen betreffende moraal die ik eerst ervaarde, die daarna toch weer een hele andere achtergrond bleken te hebben. Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen persoonlijke redenen/motieven om een moraal aan te passen zodat deze het best past bij onze eigen belangen.
Wat een geval is Paul, sjonge, bijna absurdistisch, zou ik kunnen zeggen Jiskefet-achtig? Humor en maatschappelijke vraagstukken weer aanwakkerend (links en rechts lekker hangend over de algemene denk-middenstreep, en van onderbouwde nieuwe gezichtspunten belicht) - bijzonder knap.
De vraag van Brember hieronder bekijkend:
Als ouder vind je dat je alles voor je kind moet doen, maar hoever is natuurlijk een vraag. Paul en Claire hebben beide een sterk motief:
Paul wil toch graag een goede vader zijn en probeert op zijn eigen vreemde manier door de jaren heen voor zijn zoon op te komen. Paul vindt dat eigenlijk heel moeilijk want door zijn geestelijke afwijking distantieert hij zich liever, spreekt akeligheden of problemen liever niet uit, wil ze niet eens omschrijven. Als de beheersing (door een soort negeren - niet benoemen) niet meer lukt heeft hij woede aanvallen of gaat zenuwachtig lachen. Toen hij instorte heeft een schoolpsycholoog hem verteld dat het erfelijk zou kunnen zijn. Dat, mocht het van toepassing zijn, aankomende ouders een vruchtwaterpunctie laten uitvoeren, met een onduidelijke uitslag, en dan vaak alsnog voor een afbreking van de zwangerschap kiezen. Als Michel dus idd als twee druppels op hem lijkt is het ook Pauls schuld wat er gebeurd is.
Claire blijkt tijdens de zwangerschap zonder medeweten van Paul een punctie te hebben laten doen. De uitslag is "iets..." en onderaan de brief staat "keuze ouders" aangevinkt. Daarmee heeft zij dus de keuze gemaakt dat Michel geboren ging worden en is nog meer "verplicht" om alle problemen op te lossen. Het kind heeft er tenslotte niet om gevraagd om genetisch belast te zijn......
Serge en Babette hebben ook een eigen agenda, maar die wordt minder sterk uitgewerkt. Geeft niet, die van Paul en Claire geeft al genoeg stof om over na te denken...
Genoeg gezegd, ook ik besluit: aanrader (en niets van tevoren erover lezen!!)
Meldenbrember,
Ik ben het wel eens met Sannetje1985 over die geheimen. Ik bleef ook met vragen zitten aan het eind. Wat had dat laatje met die ziekenhuispapieren nou voor betekenis? Heb ik het niet begrepen? Ergens overheen gelezen? Een hint gemist? Verder zeer zeker goed geschreven! Irritante broer! Maar wel de enige die doet wat ie moreel gezien moet doen. Ik begrijp de redenering van Claire wel, maar het klopt natuurlijk van geen kant. Stel je voor dat alle daders (van om het even wat) uit de wind werden gehouden, omdat anders hun toekomst voorbij was...
MeldenFree,
Wat een afschuwelijk en afschuwelijk goed boek. Dat Koch personages kan neerzetten die het bloed werkelijk onder je nagels vandaan laten spuiten (denk ook aan Jiskefet) wisten we al. Maar dit slaat alles. Wat een plurken! Fluimen! Iiiieeeuw! OK, Het Diner biedt meer dan alleen sterk neergezette personages: humor (gelukkig), veel stof tot nadenken, maar ook een indringend tijdsbeeld. Want helaas past het verhaal prima in wat ons tegenwoordig wordt voorgeschoteld via de media - en dan hebben we het over feitelijke gebeurtenissen, en geen fictie.
Oh mijn god - die gerant die met zijn pink (in de richting van de klok) de vier in umbrische olie gemarineerde peloponnesische olijfjes moet aanwijzen omdat hij bang is dat ze anders over het hoofd worden gezien... Afschuwelijk! Lezen!
Meldensan77,
Hoe ontzettend kun je je ergeren aan hoofdpersonen in een boek... en hoe kun je gegrepen worden door een verhaal!! Geheimen, bedrog, beslissingen, pubers... goede ingredienten voor een goed verhaal en een fantastisch idee om dit plot middels een diner aan het publiek te ontvouwen. Aanrader!
Melden
