Boeken
Het Rood en het zwart (2007) Van Stendhal
Romans
576 pagina's
Aan de vooravond van de revolutie van 1830, in het benepen klimaat van de Restauratie waarin de verkalkte Franse aristocratie krampachtig haar oude rechten probeert terug te winnen, werkt de ambitieuze Julien Sorel aan een carrière die hem doet stijgen op de sociale ladder. Voor iemand uit de lagere burgerij is dat bijna een onmogelijke opgave, maar met zijn superieure intelligentie en speculerend op de liefde van vooraanstaande vrouwen verzet hij zich tegen zijn lot. Als het niet in het rood van het soldatenuniform kan, dan maar in het zwart van de priestertoog. Een spannend melodrama, een psychologische zedenroman en een geweldig liefdesverhaal. Een van de mooiste romans uit de Franse literatuur.
Uitgever: VeenISBN: 9789020408744
Toegevoegd door maria
Stem hier:
3,09 / 11 stemmen
3,09 / 11 stemmen
Reacties
prowisorio,
3 / 5
Met een zucht van verlichting heb ik Het zwart en het rood van Stendhal dichtgeslagen. Met een zucht, omdat ik aan de ene kant heel goed begrijp waarom dit boek tot een klassieker is geworden, maar aan de andere kant liet het verhaal van Julien's wederwaardigheden mij dermate koud dat ik, aan het einde gekomen, enigszins opgelucht was.
De 'maatschappijkritische' onderdelen van het verhaal vond ik absoluut lezenswaard, maar het liefdesleven van Julien vond ik een stuk minder interessant. Het steeds maar weer van 'himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt' heen en weer gaan, komt op mij zo bombastisch over, dat ik me er na verloop van tijd aan begin te ergeren. Het is zo overdreven, zo karikaturaal ... Dat is echter Stendhal niet te verwijten, zo schreef men nu eenmaal in die tijd. Het kan echter niet anders dan dat mijn reactie op dit boek negatief beïnvloedt, ondanks dat ik het boek zou moeten waarderen rekening houdend met de tijd waarin het geschreven is.
Stendhal heeft me niet alleen maar 'geïrriteerd', maar mij ook een blik gegund op het leven in Frankrijk, vlak na Napoleon en - zoals ik al eerder schreef - vond ik die onderdelen van het boek wél heel interessant en boeiend. Kortom, eigenlijk was het maar een heel klein en kort zuchtje van verlichting en heb ik absoluut geen spijt van de tijd die ik aan Het rood en zwart besteed heb. Het was het absoluut waard!
Meldengerma,
3 / 5
Naar aanleiding van de flaptekst begon ik enthousiast aan dit boek, dat een van de mooiste romans uit de Franse literatuur wordt genoemd.
Ik vond het inderdaad een mooi om te lezen maar na drie kwart van het boek begon ik er toch wel een beetje genoeg van te krijgen. Vooral de lange beschrijvingen van de gevoelens van Julien en zijn vrouwen waren te veel van het goede. De beschrijving van de Franse maatschappij in die periode was wel erg boeiend.
Al met al de wel moeite waard maar ik houd het op 3 duimpjes.
Meldenmaria,
3 / 5
Een van de mooiste romans uit de Franse literatuur is een op z’n minst overdreven bewering uit de flaptekst. Ben ik helemaal met Hanneke eens.
Het kostte me toch aardig wat doorzettingsvermogen om dit boek uit te lezen. Ik vond het een soort vroeg-19e-eeuwse soap, vol met intriges en bedriegerijen met als melodramatische held: Julien. Hij maakt een bliksemcarrière en klimt op van timmermanszoon via gouverneur in een burgemeestersgezin in de Franse Jura, naar privésecretaris van markies de la Mole in Parijs waar hij zijn entree maakt in het aristocratische salonleven. En passant verovert hij de harten van de burgemeestersvrouw, Mme de Rênal en van de dochter van de markies, Mathilde. Twee compleet verschillende vrouwen: Mme de Rênal uit de provincie, is conventioneel, zachtaardig, impulsief en hartelijk. Mathilde, een mondaine Parisienne is koel, berekenend, geraffineerd, wispelturig, scherp en kleurrijk.
Het tijdsbeeld wat naar voren komt is niet al te vleiend voor deze jaren van de Restauratie: adel en geestelijken die door middel van gekonkel en complotten, liegen en bedriegen, proberen om de positie en invloed die ze in de tijd voor Napoleon hadden, te herstellen.
Het was deels wel boeiend om te lezen over deze periode in de Franse geschiedenis maar gaandeweg het verhaal ging vooral de verveling die sprak uit het leven toen, mij erg de keel uithangen. Goed geïllustreerd door de auteur zelf in onderstaand citaat waar ik mij helemaal bij aansluit!
Maar het heeft alleen zin zulke salons te bezoeken als men iets bereiken wil. Alle verveling van dit oninteressante leven dat Julien leidde, wordt stellig door de lezer gedeeld. Dit zijn de dorre vlakten op onze reis.
MeldenBrixy,
1 / 5
Het zal waarschijnlijk gebrek aan geduld zijn, maar ik hield het gezemel, na 1/3 gelezen te hebben, niet meer uit. 
MeldenHanneke,
3 / 5
Ik was niet bijster gecharmeerd van dit boek. Wel vond ik het opmerkelijk vlot geschreven voor een boek uit 1830. Het las echt makkelijk weg. Ik werd niet koud of warm van al die geëxalteerde gevoelens van Julien en zijn geliefden. Ook werd mijn nieuwsgierigheid niet geprikkeld om meer in detail uit te vinden wat er politiek en maatschappelijk precies speelde. Het is duidelijk dat Stendhal zijn gram wilde halen met zijn beschrijvingen van het gekonkel en de eerzucht van de geestelijken en de benepen burgerij en de arrogante verveeldheid van de adel. Zijn boek zal ongetwijfeld als een bom zijn ingeslagen. Maar het lijkt me overdreven om het te bestempelen als een van de mooiste romans uit de Franse literatuur. 
Melden
