Boeken
Het Rood en het zwart (2007) Van Stendhal
Romans
576 pagina's
Aan de vooravond van de revolutie van 1830, in het benepen klimaat van de Restauratie waarin de verkalkte Franse aristocratie krampachtig haar oude rechten probeert terug te winnen, werkt de ambitieuze Julien Sorel aan een carrière die hem doet stijgen op de sociale ladder. Voor iemand uit de lagere burgerij is dat bijna een onmogelijke opgave, maar met zijn superieure intelligentie en speculerend op de liefde van vooraanstaande vrouwen verzet hij zich tegen zijn lot. Als het niet in het rood van het soldatenuniform kan, dan maar in het zwart van de priestertoog. Een spannend melodrama, een psychologische zedenroman en een geweldig liefdesverhaal. Een van de mooiste romans uit de Franse literatuur.
Uitgever: VeenISBN: 9789020408744
Toegevoegd door maria
Stem hier:
3,00 / 14 stemmen
3,00 / 14 stemmen
Reacties
fannie,
3 / 5
Ik kon in het begin maar moeilijk in het verhaal komen. Na een tijdje zat ik er beter in en beviel het beter. Ik heb me soms wel aan de hoofdpersonen geërgerd, vooral op het begin vond ik ze niet leuk, zeurderig. Ook vond ik ze erg wisselvallig.
Soms was het lastig als er personen op het begin in het verhaal zaten en aan het einde pas weer terug kwamen, want van sommige bij personen wist ik niet meer wie ze precies waren.
Verder had ik op het einde graag willen weten wat er nu van de baby terecht gaat komen.
Meldensini,
4 / 5
Het is alweer een tijd geleden dat ik dit boek las, maar ik vond het dus (anders, zo zie ik tot mijn verrassing, dan de meeste andere Dizziers) geweldig. Vooral opmonterend vond ik de voortdurende ironie, de doorlopende dubbele bodem.
Ja, Julien is al te geexalteerd in zijn liefdegevoelens, en letterlijk genomen is de beschrijving van die gevoelens langdradig en saai. 'Gezemel' zelfs (zoals Brixy zegt). Maar het wordt m.i. toch heel spannend vanwege de ironie: Julien houdt zichzelf voor de gek, spiegelt zich een illusie voor, schept een soort al te conventioneel drogbeeld van zichzelf (als 'romantisch verliefde' met zogenaamd 'verheven gevoelens') en de ander (als zogenaamde ideale vrouw). Hij is volkomen oprecht, want hij heeft gewoon niet door dat hij alleen maar de romantische platitudes van zijn tijd volgt, en tegelijk volkomen inauthentiek. Dat is komisch, en ook prachtig ambigu, en ik vind dat heel opwindend. Ook in zijn maatschappelijke ambities laat Julien zich puur leiden door lege conventies van zijn tijd, terwijl hij zelf echt oprecht meent dat het om authentieke gevoelens gaat.
Door die dubbelzinnigheid, en door de m.i. sprankelende stijl, is dit boek naar mijn smaak toch inderdaad echt een van de mooiste Franse boeken ooit. Alleen dan wel om totaal andere redenen dan de flaptekst aangeeft, want Julien heeft juist geen 'superieure intelligentie', en dit boek is nu juist niet zomaar een liefdesverhaal.
Meldenprowisorio,
3 / 5
Met een zucht van verlichting heb ik Het zwart en het rood van Stendhal dichtgeslagen. Met een zucht, omdat ik aan de ene kant heel goed begrijp waarom dit boek tot een klassieker is geworden, maar aan de andere kant liet het verhaal van Julien's wederwaardigheden mij dermate koud dat ik, aan het einde gekomen, enigszins opgelucht was.
De 'maatschappijkritische' onderdelen van het verhaal vond ik absoluut lezenswaard, maar het liefdesleven van Julien vond ik een stuk minder interessant. Het steeds maar weer van 'himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt' heen en weer gaan, komt op mij zo bombastisch over, dat ik me er na verloop van tijd aan begin te ergeren. Het is zo overdreven, zo karikaturaal ... Dat is echter Stendhal niet te verwijten, zo schreef men nu eenmaal in die tijd. Het kan echter niet anders dan dat mijn reactie op dit boek negatief beïnvloedt, ondanks dat ik het boek zou moeten waarderen rekening houdend met de tijd waarin het geschreven is.
Stendhal heeft me niet alleen maar 'geïrriteerd', maar mij ook een blik gegund op het leven in Frankrijk, vlak na Napoleon en - zoals ik al eerder schreef - vond ik die onderdelen van het boek wél heel interessant en boeiend. Kortom, eigenlijk was het maar een heel klein en kort zuchtje van verlichting en heb ik absoluut geen spijt van de tijd die ik aan Het rood en zwart besteed heb. Het was het absoluut waard!
Meldengerma,
3 / 5
Naar aanleiding van de flaptekst begon ik enthousiast aan dit boek, dat een van de mooiste romans uit de Franse literatuur wordt genoemd.
Ik vond het inderdaad een mooi om te lezen maar na drie kwart van het boek begon ik er toch wel een beetje genoeg van te krijgen. Vooral de lange beschrijvingen van de gevoelens van Julien en zijn vrouwen waren te veel van het goede. De beschrijving van de Franse maatschappij in die periode was wel erg boeiend.
Al met al de wel moeite waard maar ik houd het op 3 duimpjes.
Meldenmaria,
3 / 5
Een van de mooiste romans uit de Franse literatuur is een op z’n minst overdreven bewering uit de flaptekst. Ben ik helemaal met Hanneke eens.
Het kostte me toch aardig wat doorzettingsvermogen om dit boek uit te lezen. Ik vond het een soort vroeg-19e-eeuwse soap, vol met intriges en bedriegerijen met als melodramatische held: Julien. Hij maakt een bliksemcarrière en klimt op van timmermanszoon via gouverneur in een burgemeestersgezin in de Franse Jura, naar privésecretaris van markies de la Mole in Parijs waar hij zijn entree maakt in het aristocratische salonleven. En passant verovert hij de harten van de burgemeestersvrouw, Mme de Rênal en van de dochter van de markies, Mathilde. Twee compleet verschillende vrouwen: Mme de Rênal uit de provincie, is conventioneel, zachtaardig, impulsief en hartelijk. Mathilde, een mondaine Parisienne is koel, berekenend, geraffineerd, wispelturig, scherp en kleurrijk.
Het tijdsbeeld wat naar voren komt is niet al te vleiend voor deze jaren van de Restauratie: adel en geestelijken die door middel van gekonkel en complotten, liegen en bedriegen, proberen om de positie en invloed die ze in de tijd voor Napoleon hadden, te herstellen.
Het was deels wel boeiend om te lezen over deze periode in de Franse geschiedenis maar gaandeweg het verhaal ging vooral de verveling die sprak uit het leven toen, mij erg de keel uithangen. Goed geïllustreerd door de auteur zelf in onderstaand citaat waar ik mij helemaal bij aansluit!
Maar het heeft alleen zin zulke salons te bezoeken als men iets bereiken wil. Alle verveling van dit oninteressante leven dat Julien leidde, wordt stellig door de lezer gedeeld. Dit zijn de dorre vlakten op onze reis.
Melden
