Boeken
Sprakeloos (2008) Van Tom Lanoye
Website:www.lanoye.be
Romans
200 pagina's
Na een beroerte raakt een amateur actrice en de moeder van de schrijver haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat te communiceren met wie haar lief is. Al in zijn recent verschenen essaybundel Schermutseling (3de druk) schreef Tom Lanoye over haar.Maar hij was nog lang niet klaar met zijn verhaal. Pas in Sprakeloos maakt hij de hele balans op. Die van zijn kleurrijke jeugd, van zijn worsteling met de liefde, van zijn conflicten met de kleine moeder diva, en ten slotte: van de strijd die zij, bron van leven en moedertaal,manmoedig voert, en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat – en de blijvende woede en pijn die dat oplevert.
Uitgever: PromentheusISBN: 9789044611076
Toegevoegd door Arthur
Stem hier:
4,00 / 6 stemmen
4,00 / 6 stemmen
Reacties
Hugo A,
4 / 5
Als geen ander weet Tom Lanoye zijn lezer te diep te ontroeren. Met de accuratesse van een degelijke camcorder verfilmt hij in woorden en fijnbesnaarde schetsen zijn doodeenvoudige ouders die juist daardoor uitstijgen boven het grijze alledaagse. Met een kwinkslag of een ironisch lachje verhaalt hij het dramatische wegkwijnen van de moeder en de machteloosheid van vader. De passage waarin de hoofdpersoon het taboe doorbreekt en uiteindelijk zijn anders dan de anderen aan zijn ouders vertelt, is weergaloos. Wanneer Lanoye vertelt hoe zijn alter ego de oude, doodzieke en demente moeder in bad tilt en haar heel teder weer fatsoeneert, raakt je dat als lezer tot diep in je hart.
Sprakeloos maakte me oprecht sprakeloos.
Lees dit meesterwerk en laat u niet langer afleiden door het bedenkelijke promotiegemekker voor literatuur die deze term oneer aandoet.
Hugo
MeldenJuffrouw Minoes,
4 / 5
Tom Lanoye is een rasverteller. Sprakeloos komt bij mij wel wat traag op gang omdat hij in het begon te uitgebreid is in zijn omschrijvingen. Daarna leest het boek als een trein. Harde woorden, verdriet, tederheid. Alles zit er in.
Iedereen die deze situatie kent van een zieke (groot)ouder, zal het nog meer aangrijpen.
Een boek dat nog geruime tijd aan je blijft "kleven".
MeldenAGNES.POESEN,
5 / 5
“Sprakeloos” van Tom Lanoye is geen roman . Noem het alstublieft geen roman stelt de schrijver zelf bij herhaling in dit werk. Wat is het dan wel hoor ik u denken. Dat oordeel laat ik aan uzelf over na lezing van het boek. Wel kan ik u zeggen wat het voor mij is. Je moeder zien aftakelen is moeilijk. Daar een boek over schrijven is nog moeilijker. Twee jaar na de dood van zijn moeder kon Tom Lanoye eindelijk haar verhaal op papier zetten. Niet alleen haar verhaal maar het verhaal van een hele familie, van een sterke hardwerkende krachtdadige familie. Het is een prachtig meeslepend en vooral eerlijk en zeer openhartig boek geworden. Vele recensenten struikelen over de , wat zij noemen, “ellenlange uitwijdingen “ alvorens de schrijver tot, wat zij noemen, “de kern van de zaak” komt. Naar mijn persoonlijke mening is er geen woord teveel geschreven in dit boek om zowel de sfeer, het typische West-Vlaamse karakter van de familie en de diverse personages te kunnen weergegeven en tot hun recht te laten komen. Ik dank Tom Lanoye dat hij dit tijdsbeeld en de entourage voor de jongere generaties land- en of leesgenoten in woorden heeft weten te vatten. Ik ben geen echte Tom Lanoye leesfan, degene die het kunnen weten, noemen dit werk dan ook atypisch Lanoye. Nu, het boek zal mij mijn hele verdere leven bij blijven. Ik heb spijt dat ik mama Lanoye nooit persoonlijk heb mogen ontmoeten want ik zou van haar “persoonlijkheid” met zowel de positieve als negatieve kantjes hebben genoten.
MeldenMelanie,
5 / 5
"Sprakeloos" is als autobiografische roman, een aangrijpende ode van Tom Lanoye aan zijn moeder, een amateur-actrice en schrijfster die na een beroerte haar spraakvermogen kwijt raakt en langzaam onherroepelijk aftakelt, steeds minder in staat om te communiceren met wie haar lief is.
Het boek bestaat uit de delen: hij (of: het verhaal van het verhaal) zij (of: geslagen met verstomming) ik ( of: wat nu).
Het boek is lovend en als boeiend ontvangen en telde ook mee voor de Ako -literatuurprijs 2010.
Er kwam mij een geluid ter ore van iemand die zei het boek tot de helft te hebben gelezen, het toen wel te weten en stopte met verder lezen.
Waarom boeide het mij en bleef ik - zoals Ronald Plasterk - sprakeloos achter?
- Is het, omdat Lanoye zich met hart en ziel zo gééft in het meervoudig opmaken van zijn levensbalans dat dit ademloos kan maken
- Is het omdat de schrijver zich daarmee kwetsbaar durft opstellen
- Is het omdat de moeder die zo'n grote rol speelt in het leven van de schrijver ons als lezers laat beseffen hóe groot de impact is/kan zijn van onze ouders en we daar soms met vreugde, en soms met verdriet aan worden herinnerd
- Is het omdat ik werd meegenomen in een verhaal met conflicten en strijd, woede en pijn van één mens tegenover één ander mens, en ik dat zo sterk vond beschreven
- Of is het omdat de aangrijpende ode die de schrijver aan zijn moeder brengt (hartverscheurend en hilarisch tegelijk) getuigt van een rijpe volwassenheid die respect afdwingt.
Vragen die ik laat staan. Waarover ik nadenk.
Lanoye gebruikt een taal die mij persoonlijk treft, waar ook de taal van het abstracte in mee klinkt.
Ik laat het verder bij deze opmerking: "Grote schrijvers/kunstenaars zijn voor mij mensen over wier werk ik kan napeinzen, die fantasie en visioenen kunnen oproepen, of waar soms pas later de volle betekenis van hun ontwerpen tot me doordringt".
Tom Lanoye is met "Sprakeloos" voor mij zo'n schrijver.
Melden